Ο Όσιος Κωνσταντίνος από τους Ιουδαίους

Ένα παιδί Εβραίου, βλέποντας έναν χριστιανό να σφραγίζει τα χείλη του με τον σταυρό, μιμήθηκε εκείνη τη μικρή κίνηση και άλλαξε η ζωή του ολόκληρη. Μια Εβραιοπούλα τόλμησε να τον χλευάσει και έπεσε νεκρή με τη δύναμη του Τιμίου Σταυρού, αλλά αμέσως μετά αναστήθηκε από τον ίδιο. Ο μικρός Κωνσταντίνος καταγόταν από τα Σύναδα της Φρυγίας και ανήκε σε ιουδαϊκή οικογένεια με αυστηρή θρησκευτική παράδοση.

Από εκείνη τη στιγμή που είδε τον χριστιανό να κάνει τον σταυρό του, κάτι μυστικό φούντωσε μέσα στην παιδική του ψυχή. Η εξωτερική μίμηση τον οδήγησε σιγά σιγά να αναζητήσει το βαθύτερο νόημα της πίστεως των χριστιανών. Ένιωθε στην καρδιά του τη θερμότητα της θείας χάριτος και το πρόσωπό του φωτιζόταν από μια μυστική διδασκαλία.

Για πολλές ημέρες ξεχνούσε ακόμη και την τροφή, χωρίς να αισθάνεται την παραμικρή πείνα. Οι δικοί του τον έβλεπαν με απορία και πολλοί τον χλεύαζαν για τη συμπεριφορά του. Όμως εκείνος άκουγε καθαρά μέσα του τη φωνή του Κυρίου που τον καλούσε σε άλλον δρόμο.

Έτσι αποφάσισε να εγκαταλείψει την οικογένειά του και να αναζητήσει τους ανθρώπους που ζούσαν για τον Χριστό. Καθοδηγούμενος σαν από θεϊκή νεφέλη, έφτασε στον τόπο που ονομαζόταν «ψυχική σωτηρία», όπου ασκούνταν μεγάλοι άνδρες με λαμπρή αρετή και μοναχικούς αγώνες. Παρουσιάστηκε στον ηγούμενο της αδελφότητας και του διηγήθηκε με ειλικρίνεια όλη την ιστορία της ζωής του.

Εκείνος ζήτησε να φέρουν τον Τίμιο Σταυρό και τον πρόσταξε να τον ασπαστεί με ευλάβεια. Ο μακάριος νέος άρχισε με μεγάλη χαρά να φιλά τον άγιο σταυρό και τον ακούμπησε στο κεφάλι του. Αμέσως αποτυπώθηκε εκεί το σημείο του πανσέπτου όπλου του Χριστού.

Το σημάδι αυτό έμεινε ανεξίτηλο πάνω του μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής του. Στη συνέχεια αξιώθηκε το άγιο βάπτισμα και έλαβε το όνομα Κωνσταντίνος. Μετά τη βάπτισή του απομακρύνθηκε σε έναν κοντινό τόπο και αφοσιώθηκε με ζήλο στους πνευματικούς αγώνες.

Ακόμη και πριν την κουρά του ξεπερνούσε όλους τους αδελφούς στην αυστηρή ευσέβεια. Ρύθμιζε τη ζωή του σύμφωνα με το παράδειγμα και τις διδαχές του αποστόλου Παύλου. Όταν έδινε τις μοναχικές υποσχέσεις στον Θεό, ο χώρος γέμισε ξαφνικά ουράνια ευωδία.

Οι πόρτες του ναού άνοιξαν μόνες τους εμπρός στα μάτια του. Η ψυχή του ήταν τόσο καθαρή ώστε αξιώθηκε από τον Θεό το ξεχωριστό χάρισμα της διορατικότητας. Έβλεπε καθαρά ακόμη και τους κρυφούς λογισμούς κάθε αδελφού της μονής.

Από εκείνη την αδελφότητα ξεκίνησε μεγάλη οδοιπορία πνευματικής αναζητήσεως σε πολλά μέρη της Ανατολής. Ανέβηκε στον Όλυμπο της Βιθυνίας, όπου ζούσαν αυστηροί ασκητές και έμπειροι γέροντες της ερήμου. Έπειτα κατέβηκε στην Αττάλεια αφού πέρασε με θαυμαστό τρόπο ένα ορμητικό ποτάμι.

Επισκέφτηκε τα Μύρα της Λυκίας και πολλούς άλλους ιερούς τόπους, κηρύττοντας παντού τον λόγο του Χριστού. Έφτασε ακόμη μέχρι την Κύπρο, μοιραζόμενος την αγάπη του Κυρίου με κάθε ψυχή που συναντούσε. Ύστερα επέστρεψε ξανά στον αγαπημένο του Όλυμπο για νέους πνευματικούς αγώνες.

Εκεί παρέμεινε σαράντα ολόκληρες ημέρες χωρίς καμία τροφή, θαμμένος μέσα στη γη μέχρι τη μέση του. Παρά την επιθυμία του να μένει αφανής, υποχρεώθηκε να δεχτεί την ιερωσύνη από τους πατέρες. Δεν εγκατέλειψε όμως ποτέ τους ασκητικούς του κόπους και συνέχισε τις περιοδείες του στην Ατρώα.

Οκτώ μήνες πριν την κοίμησή του προείπε με ακρίβεια την αναχώρησή του από τον κόσμο. Σύμφωνα με την προφητεία του, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο.