Όσιοι Καρίων και Ζαχαρίας οι εν Αιγύπτω

Βυθίστηκε μέσα στο μολυσμένο νερό της λίμνης Νιτρίας μέχρι τα ρουθούνια του και έμεινε εκεί μια ολόκληρη ώρα. Όταν βγήκε, το πρόσωπο και το σώμα του είχαν γεμίσει πληγές, και ούτε ο ίδιος ο πατέρας του δεν τον αναγνώριζε. Ο όσιος Καρίων ζούσε στην Αίγυπτο κατά τον τέταρτο αιώνα και είχε αφήσει στον κόσμο τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους.

Έφυγε μόνος για τη Σκήτη, όπου έγινε μοναχός και αφιερώθηκε στην προσευχή και την άσκηση. Όταν όμως έπεσε μεγάλη πείνα στην Αίγυπτο, η γυναίκα του δεν άντεξε τη φτώχεια και τις στερήσεις. Πήρε τα δύο παιδιά και έφτασε κοντά στη σκήτη, ζητώντας βοήθεια από τον πατέρα τους.

Κάθισε κάτω από ένα δέντρο, δίπλα στην πηγή, και περίμενε να συναντηθεί μαζί του. Στη σκήτη ίσχυε ο κανόνας ότι, αν ερχόταν γυναίκα, η συνομιλία γινόταν από μακριά, από την απέναντι όχθη του ρυακιού. Έτσι του φώναξε με πόνο πως υπήρχε μεγάλη πείνα και ρώτησε ποιος θα φρόντιζε τώρα τα παιδιά τους.

Ο όσιος Καρίων αποκρίθηκε στη γυναίκα του πως εκείνη θα κρατούσε το κορίτσι, ενώ εκείνος θα έπαιρνε κοντά του τον μικρό Ζαχαρία. Πήρε λοιπόν το αγόρι και το ανέθρεψε μέσα στη σκήτη, σαν δικό του σπλάχνο. Όλοι οι μοναχοί γνώριζαν ότι το παιδί ήταν πραγματικά γιος του οσίου.

Όταν όμως ο Ζαχαρίας μεγάλωσε, ξεκίνησε γκρίνια ανάμεσα στους αδελφούς, που θεωρούσαν την παρουσία του ταραχή για τη σκήτη. Ο πατέρας τότε του είπε να φύγουν μαζί, για να μη γίνεται αιτία να μουρμουρίζουν οι πατέρες εναντίον του. Ο νεαρός όμως αρνήθηκε να τον εγκαταλείψει, λέγοντας πως είναι γιος του και δεν έχει πού αλλού να πάει.

Έφυγαν λοιπόν και οι δύο μαζί για τη Θηβαΐδα και έζησαν εκεί σε κελί για κάποιο διάστημα. Αλλά και εκεί ξεκίνησαν παράπονα μέσα στην αδελφότητα για την παρουσία του νέου. Επέστρεψαν τότε πάλι στη σκήτη, όπου όμως οι γλώσσες δεν σταμάτησαν να μουρμουρίζουν εναντίον τους.

Μέσα σε αυτή την πίεση ο Ζαχαρίας πήρε μια απόφαση που σημάδεψε όλη την κατοπινή του ζωή ως μοναχός. Κατέβηκε στη μολυσμένη λίμνη της Νιτρίας και βυθίστηκε μέσα μέχρι τα ρουθούνια, μένοντας έτσι για μια ολόκληρη ώρα. Όταν βγήκε από το νερό, το δέρμα του γέμισε πληγές και έμοιαζε με λεπρό, αγνώριστος ακόμη και για τον πατέρα του.

Την επόμενη φορά που πλησίασε για να κοινωνήσει στη θεία Λειτουργία, αποκαλύφθηκε στον άγιο Ισίδωρο τον πρεσβύτερο τι είχε κάνει. Ο ιερέας του είπε με συγκίνηση πως την προηγούμενη Κυριακή είχε κοινωνήσει ως άνθρωπος, ενώ τώρα μετείχε σαν άγγελος. Όταν πλησίασε η ώρα της κοιμήσεως του οσίου Καρίωνος, εκείνος μίλησε με ταπείνωση στους αδελφούς της σκήτης.

Είπε ότι κοπίασε πολύ και ασκήτεψε περισσότερο από τον γιο του τον Ζαχαρία, χωρίς όμως να φτάσει στο δικό του μέτρο σιωπής και ταπεινώσεως. Με τα λόγια αυτά παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο, μέσα στην ησυχία της σκήτης. Ο νεαρός μοναχός έμεινε ορφανός από σαρκικό πατέρα, αλλά συνέχισε με μεγαλύτερο ζήλο τον αγώνα της προσευχής και της εγκράτειας.

Έτσι ξεκίνησε η δεύτερη περίοδος της ασκήσεώς του, κοντά σε νέους πνευματικούς πατέρες της ερήμου. Από εκείνη την ώρα ο όσιος Ζαχαρίας αγωνιζόταν μαζί με τον μέγα ασκητή Μωυσή τον Αιθίοπα μέσα στην έρημο. Κάποτε ο γέροντας Μωυσής τον ρώτησε ταπεινά τι έπρεπε να κάνει για να σωθεί την ψυχή του.

Ο Ζαχαρίας έπεσε αμέσως στα γόνατά του και αναρωτήθηκε πώς ένας τέτοιος γέροντας ρωτούσε εκείνον για τέτοια ζητήματα. Ο όσιος Μωυσής όμως του εξήγησε με σιγουριά πως είδε το Άγιο Πνεύμα να κατεβαίνει επάνω του και γι’ αυτό τον ρωτούσε. Τότε ο Ζαχαρίας έβγαλε το κουκούλιο από το κεφάλι του, το έριξε καταγής και το πάτησε με τα πόδια του.

Έπειτα το φόρεσε ξανά και είπε πως όποιος δεν συντρίβεται με τέτοιον τρόπο, δεν μπορεί να γίνει αληθινός μοναχός. Λίγο πριν παραδώσει την ψυχή του, ο όσιος Μωυσής τον ρώτησε ξανά τι έβλεπε εκείνη την ώρα. Ο Ζαχαρίας αποκρίθηκε με ησυχία πως είναι καλύτερα να σιωπήσει, και ο γέροντας συμφώνησε με αγάπη.

Την ίδια ώρα ο άγιος Ισίδωρος ύψωσε το βλέμμα του στον ουρανό και είπε πως άνοιξαν για τον Ζαχαρία οι πύλες της Βασιλείας. Έτσι ο όσιος παρέδωσε την ψυχή του και ετάφη με τιμή από τους πατέρες της σκήτης.