Όσιος Σεβαστιανός Ντάμποβιτς, ο Ιεραπόστολος των Δύο Ηπείρων

Διέσχισε δεκαπέντε φορές τον Ατλαντικό και εννέα τον Ειρηνικό Ωκεανό, κουβαλώντας τον λόγο του Ευαγγελίου από την Καλιφόρνια ως τη Σερβία και την Ιαπωνία. Ίδρυσε στο Τζάκσον της Καλιφόρνια την πρώτη σερβική ενορία ολόκληρης της αμερικανικής ηπείρου, αφιερωμένη στον Άγιο Σάββα της Σερβίας. Γεννήθηκε στις εννέα Ιουνίου του χίλια οκτακόσια εξήντα τρία στο Σαν Φρανσίσκο, από Σέρβους μετανάστες που κράτησαν ζωντανή την ορθόδοξη πίστη μέσα στον Νέο Κόσμο.

Ο νεαρός Ιωάννης Ντάμποβιτς διψούσε για θεολογική παιδεία και ταξίδεψε στη μακρινή Ρωσία, όπου σπούδασε στις Θεολογικές Ακαδημίες του Κιέβου και της Αγίας Πετρούπολης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, το χίλια οκτακόσια ογδόντα επτά, έλαβε το μοναχικό σχήμα και χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και ανέλαβε διακονία στον ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι, στο Σαν Φρανσίσκο.

Εκεί άρχισε να φανερώνεται το ιεραποστολικό του χάρισμα, καθώς συνδύαζε τη θεολογική του κατάρτιση με τη φλόγα της νεανικής του πίστης. Η Εκκλησία διέκρινε γρήγορα τα τάλαντά του και τον προετοίμαζε για μια ευρύτερη αποστολή, η οποία θα τον ταξίδευε από άκρη σε άκρη του κόσμου. Στις δεκαέξι Αυγούστου του χίλια οκτακόσια ενενήντα δύο χειροτονήθηκε ιερομόναχος από τον επίσκοπο Νικόλαο Ζιόροφ της Επισκοπής των Αλεούτιων Νήσων και της Αλάσκας.

Ο ίδιος επίσκοπος τον απέστειλε στη Μινεάπολη, για να διαδεχθεί τον Άγιο Αλέξιο Τοθ στην ποιμαντική ευθύνη του ναού της Παναγίας. Υπό την προστασία του επισκόπου Νικολάου, ανέπτυξε ένα πλούσιο πρόγραμμα εκπαιδευτικής, ιεραποστολικής και ποιμαντικής εργασίας στην Ουάσιγκτον, στην Καλιφόρνια και στη Μινεάπολη. Στη συνέχεια εργάστηκε στη διοίκηση της ιεραποστολής της Βόρειας Αμερικής, υπό τον Άγιο Τύχωνα Μπελαβίν, τον μετέπειτα Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας.

Κήρυττε με την ίδια άνεση στα αγγλικά, στα σερβικά και στα ρωσικά, αγκαλιάζοντας λαούς και γλώσσες με την αγάπη ενός γνήσιου ποιμένα. Το χίλια οκτακόσια ενενήντα τέσσερα ανήγειρε στο Τζάκσον της Καλιφόρνια έναν ναό για τη σερβική κοινότητα, αφιερωμένο στον Άγιο Σάββα της Σερβίας. Η ενορία αυτή υπήρξε η πρώτη σερβική ορθόδοξη ενορία στο έδαφος της Αμερικής και αποτέλεσε ορόσημο για όλη την ομογένεια.

Λίγο αργότερα ορίστηκε βοηθός στον Καθεδρικό Ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Σίτκα της Αλάσκας, μεταφέροντας τη φλόγα της ιεραποστολής στις παγωμένες εσχατιές του Βορρά. Η ζωή του υπήρξε ένα αδιάκοπο ταξίδι ανάμεσα σε ηπείρους, καθώς διέσχισε δεκαπέντε φορές τον Ατλαντικό και εννέα τον Ειρηνικό Ωκεανό. Επισκεπτόταν τη Σερβία και τη Ρωσία για ποιμαντικές υποθέσεις και έφτασε ακόμη και στην Ιαπωνία, όπου συνάντησε τον Άγιο Νικόλαο Κασάτκιν.

Η συνάντηση των δύο μεγάλων ιεραποστόλων υπήρξε ευλογημένη συνάντηση δύο ψυχών, που μοιράζονταν τον ίδιο πόθο για τη διάδοση του Ευαγγελίου. Το χίλια εννιακόσια πέντε ο ηγούμενος Σεβαστιανός ορίστηκε αρχιερατικός επίτροπος των σερβικών εκκλησιών στην Αμερική. Την ίδια χρονιά, με απόφαση της Συνόδου, αναδείχθηκε επικεφαλής της σερβικής ιεραποστολής, καθώς ο Αρχιεπίσκοπος Τύχων του είχε ζητήσει να ηγηθεί του έργου αυτού στη βορειοαμερικανική επισκοπή.

Στις δεκαπέντε Αυγούστου του ίδιου έτους, ο Αρχιεπίσκοπος Τύχων τον ανύψωσε στο αξίωμα του αρχιμανδρίτη, ως αναγνώριση των φιλόπονων κόπων του για την Εκκλησία. Η ποιμαντική του ευθύνη μεγάλωσε, αλλά μαζί της μεγάλωσε και ο ζήλος του, που τον οδηγούσε από τη μία ακτή στην άλλη. Συνέχισε ακούραστος, υπηρετώντας λαούς διαφορετικούς, με την ίδια πάντοτε αγάπη και την ίδια ταπεινή αφοσίωση στο θέλημα του Θεού.

Το χίλια εννιακόσια δέκα ο πατήρ Σεβαστιανός αναχώρησε για τη Σερβία, όπου διακόνησε ως στρατιωτικός ιερέας στον σερβικό στρατό. Υπηρέτησε τους στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Βαλκανικού Πολέμου και αργότερα κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στεκόμενος δίπλα τους στις φρικτές δοκιμασίες της μάχης. Από το χίλια εννιακόσια τριάντα έξι έως το τέλος της επίγειας ζωής του, αποσύρθηκε στη Μονή του Αγίου Σάββα της Σερβίας στη Ζίτσα.

Εκεί κοιμήθηκε εν Κυρίω στις δεκαεπτά κατά το παλαιό και τριάντα Νοεμβρίου κατά το νέο ημερολόγιο, του έτους χίλια εννιακόσια σαράντα. Στην εξόδιο ακολουθία προέστη ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ο φωτισμένος ποιμένας και πνευματικός πατέρας του σερβικού λαού. Το έτος δύο χιλιάδες επτά τα ιερά λείψανά του ανακομίσθηκαν και μεταφέρθηκαν στον ναό του Αγίου Σάββα στο Τζάκσον της Καλιφόρνια, τον οποίο ο ίδιος είχε ιδρύσει.

Στις είκοσι εννέα Μαΐου του δύο χιλιάδες δεκαπέντε, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός κατατάχθηκε στους Αγίους. Η επίσημη αγιοκατάταξή του τελέστηκε στις τέσσερις Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, με προεξάρχοντα τον Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίο, στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου, στην Αλάμπρα της Καλιφόρνια.