Ο Φωτιστής της Αιθιοπίας

Δύο μικρά παιδιά γλίτωσαν από τη σφαγή πειρατών στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας και κατέληξαν στην αυλή του βασιλιά της Αβησσυνίας. Το ένα από αυτά, ο Φρουμέντιος, έγινε αργότερα δάσκαλος του πρίγκιπα και πρώτος επίσκοπος ενός ολόκληρου λαού που γνώρισε τον Χριστό μέσα από τα χέρια του. Στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ένας φιλόσοφος από την Τύρο της Φοινίκης, ο Μερόπιος, αποφάσισε να ταξιδέψει προς τις άγνωστες χώρες των αρχαίων στην Ερυθρά Θάλασσα.

Πήρε μαζί του δύο μικρά παιδιά χριστιανών, τον Φρουμέντιο και τον Αιδέσιο, για να γνωρίσουν τόπους μακρινούς και λαούς διαφορετικούς. Όταν το πλοίο σταμάτησε σε κάποιο λιμάνι για νερό, πειρατές όρμησαν ξαφνικά και έσφαξαν με αγριότητα ολόκληρο το πλήρωμα της αποστολής. Από όλους εκείνους τους ταξιδιώτες σώθηκαν μόνο τα δύο μικρά αγόρια, που οι ληστές οδήγησαν στην αυλή του βασιλιά της Αβησσυνίας.

Εκεί ξεχώρισαν γρήγορα για την ευγένεια του χαρακτήρα τους και για τις σπάνιες ικανότητές τους. Ο βασιλιάς τους συμπάθησε και τους εμπιστεύτηκε σύντομα τη διαχείριση των υποθέσεων του παλατιού. Στον Φρουμέντιο ανατέθηκε αργότερα η ευθύνη να ανατρέφει και να μορφώνει τον νεαρό διάδοχο του θρόνου.

Η αγάπη και η εκτίμηση του βασιλιά απέναντί του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε κέρδισε ελευθερία να ασκεί δημόσια τη χριστιανική του πίστη. Μέσα στο βασίλειο της Αξώμης υπήρχαν ήδη λίγοι Ρωμαίοι έμποροι που μαρτυρούσαν με τη ζωή τους τον Χριστό. Όταν πέρασαν αρκετά χρόνια και τα δύο αδέλφια κατάφεραν να επιστρέψουν στο Βυζάντιο, διηγήθηκαν τις περιπέτειές τους.

Ο Αιδέσιος γύρισε στην πατρίδα του την Τύρο και χειροτονήθηκε εκεί πρεσβύτερος της Εκκλησίας. Ο Φρουμέντιος όμως, γεμάτος αποστολικό ζήλο για τους ανθρώπους που είχε αφήσει πίσω, κατευθύνθηκε στην Αλεξάνδρεια. Ζήτησε να συναντήσει τον Μέγα Αθανάσιο και του εξήγησε με λεπτομέρειες την κατάσταση εκείνων των μακρινών περιοχών.

Του μίλησε για τη δίψα των κατοίκων να ακούσουν το χαρμόσυνο μήνυμα του Ευαγγελίου. Ο Μέγας Αθανάσιος αναγνώρισε στο πρόσωπό του την κατάλληλη φωνή για την Αιθιοπία και τον χειροτόνησε επίσκοπο γύρω στο έτος τριακόσια πενήντα. Έτσι ο Φρουμέντιος έγινε ο πρώτος επίσκοπος ολόκληρης της Αβησσυνίας, με τον τίτλο της Αξώμης.

Επέστρεψε στη δεύτερη πατρίδα του με την ευλογία του πατριάρχη και με σαφή αποστολική εντολή. Μετέφρασε την Αγία Γραφή στη ντόπια γλώσσα και δίδασκε ακούραστα μέσα στις πόλεις και στις ερημικές περιοχές της χώρας. Παντού όπου περνούσε, ο Κύριος του χάριζε δύναμη να επιτελεί θαύματα και να χαρίζει θεραπείες σε αρρώστους.

Έτσι έδειχνε στους ειδωλολάτρες ότι ο λόγος του Ευαγγελίου είναι αληθινή δύναμη του Θεού. Όταν είδε τα σημεία αυτά, ο βασιλιάς Αϊζάν τον ρώτησε γιατί τόσα χρόνια κοντά τους δεν είχε φανερώσει τέτοια χαρίσματα. Ο Φρουμέντιος απάντησε ότι το χάρισμα αυτό δεν προέρχεται από τον ίδιο αλλά από τη χάρη της ιεροσύνης.

Τότε ο νεαρός βασιλιάς δέχτηκε το άγιο βάπτισμα, μαζί με πολλούς από τους αυλικούς του. Με τη βοήθεια της θείας χάριτος, ο Φρουμέντιος ανέδειξε ολόκληρο λαό στην πίστη του Χριστού. Έχτισε εκκλησίες σε όλη τη χώρα, τέλεσε τη θεία λατρεία και οργάνωσε με αγάπη τη νεαρή τοπική Εκκλησία.

Το βασίλειο της Αβησσυνίας έγινε αργότερα επίσημα χριστιανικό κράτος, όταν η ζύμη του Ευαγγελίου ωρίμασε στα μέσα του έκτου αιώνα. Ο αιρετικός όμως αυτοκράτορας Κωνστάντιος δεν ήθελε να αφήσει το έργο της μακρινής ιεραποστολής στα χέρια των Ορθοδόξων. Όταν εξόρισε τον Μέγα Αθανάσιο από τον θρόνο της Αλεξάνδρειας, έγραψε στον βασιλιά Αϊζάν να στείλει τον Φρουμέντιο πίσω στην Αίγυπτο.

Σκόπευε ένας αρειανός επίσκοπος να τον διαστρέψει και να αλλοιώσει την πίστη του. Την αποστολή αυτή ανέλαβε ο αιρετικός Θεόφιλος ο Ινδός το έτος τριακόσια πενήντα επτά. Ο Θεόφιλος όμως σταμάτησε στο γειτονικό βασίλειο των Ομηριτών και δεν άγγιξε ποτέ την περιοχή όπου κήρυσσε ο άγιος.

Ο Φρουμέντιος εκοιμήθη τελικά εν ειρήνη γύρω στο τριακόσιο εξήντα, αφήνοντας πίσω του Εκκλησία στέρεα θεμελιωμένη. Το ιερό λείψανό του επιτελούσε πολλά θαύματα, και οι Αιθίοπες τον τιμούν ακόμη ως «Πατέρα της Ειρήνης».