Όσιος Διόδωρος του Γεωργιανού Λόφου

Σαράντα ολόκληρες ημέρες έμεινε μόνος σε ένα έρημο νησί, χωρίς ψωμί και χωρίς εφόδια, παραδομένος ολότελα στην προσευχή και στη χάρη του Θεού. Όταν οι αδελφοί τον αναζήτησαν και τον βρήκαν, ήταν σχεδόν νεκρός από την εξάντληση, και μόλις που κρατούσε τις τελευταίες δυνάμεις του. Ο όσιος Διόδωρος γεννήθηκε στο χωριό Τουρτσάσοβο, πάνω στον ποταμό Ονέγκα, ανάμεσα στο Αρχάγγελσκ και στο Καργκόπολ.

Οι γονείς του, ο Ιερόθεος και η Μαρία, του έδωσαν το όνομα Διομήδης, και τον ανέθρεψαν με φόβο Θεού και αγάπη στην Εκκλησία. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών έφτασε ως προσκυνητής στη μονή των Σολοβκών, και εκεί παρέμεινε πρόθυμα ως δόκιμος μοναχός. Όταν συμπλήρωσε τα δεκαεννέα του χρόνια, ο ηγούμενος Αντώνιος τον έκειρε μοναχό και του έδωσε το όνομα Δαμιανός.

Πνευματικός του οδηγός ορίστηκε ο έμπειρος ιερομόναχος Ιωσήφ από το Μέγα Νόβγκοροντ. Ο νέος μοναχός παραδόθηκε εξ ολοκλήρου στην υπακοή, στη νηστεία και στην αδιάλειπτη προσευχή της καρδιάς. Η αγάπη του όμως για την ησυχία τον τραβούσε συχνά μακριά από το κοινόβιο, προς τα έρημα νησιά της λίμνης.

Εκεί κατέφευγε για ημέρες ολόκληρες, παλεύοντας με τους λογισμούς και ζητώντας μόνο τη συντροφιά του Θεού. Όταν συνήλθε από τη μεγάλη του δοκιμασία, οι αδελφοί τον μετέφεραν πίσω στη μονή, όπου κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων και σιγά σιγά η υγεία του άρχισε να αποκαθίσταται. Ωστόσο, ο πόθος του για την έρημη ζωή δεν έσβησε, αλλά γινόταν ολοένα και θερμότερος μέσα στην ψυχή του.

Έζησε για καιρό μαζί με άλλους αναχωρητές σε άγρια και ακατοίκητα νησιά, μοιραζόμενος μαζί τους τους κόπους της πνευματικής άσκησης. Κατόπιν εγκαταστάθηκε κοντά στη λίμνη Βόντλα, όπου παρέμεινε επτά ολόκληρα χρόνια με τον μαθητή του Πρόχορο. Εκεί διαμορφώθηκε μέσα του ο πόθος να ιδρύσει μοναστήρι προς τιμήν της Ζωαρχικής Τριάδος στον λεγόμενο Γεωργιανό Λόφο, λίγο μακριά από το Ολονέτς.

Για να πραγματοποιήσει το θέλημα του Θεού, ταξίδεψε ως τη Μόσχα, και έλαβε επίσημο έγγραφο από τον τσάρο Μιχαήλ, καθώς και γενναία οικονομική ενίσχυση από τη μητέρα του τσάρου, τη μοναχή και γερόντισσα Μάρθα. Επέστρεφε φέρνοντας μαζί του ευλογία, αντιμήνσιο, χρήματα, αλλά και έναν ιερέα για τις θείες ακολουθίες. Λίγο καιρό αργότερα, ο όσιος Διόδωρος ταξίδεψε ως το Νόβγκοροντ για να συγκεντρώσει ελεημοσύνες για το νεοσύστατο μοναστήρι του.

Στον δρόμο της επιστροφής συνάντησε έναν ευσεβή άνθρωπο που λεγόταν Ιωάννης και ζούσε στο χωριό Άμντομα. Ο Ιωάννης είχε μία νεαρή θυγατέρα, η οποία είχε ήδη αρραβωνιαστεί, και ετοίμαζε με χαρά τον γάμο της. Με σεβασμό λοιπόν πλησίασε τον άγιο και του εξομολογήθηκε την επιθυμία του να παντρέψει την κόρη του.

Ο όσιος έμεινε για λίγο σιωπηλός, και ύστερα του απάντησε με πραότητα να περιμένει και να πράξει ό,τι αρέσει στον Θεό. Την επομένη ημέρα ο άγιος συνέχισε τον δρόμο του προς το μοναστήρι, αφήνοντας πίσω του τα λόγια εκείνα. Σαράντα ημέρες αργότερα, η κόρη του Ιωάννη εκοιμήθη παρθένος, χωρίς να γνωρίσει νυμφικό θάλαμο.

Τότε ο πατέρας της κατάλαβε ότι ο γέροντας είχε προφητεύσει τη σιωπηλή της οδό προς τον Νυμφίο Χριστό. Έτσι αποκαλύφθηκε η χάρη που κατοικούσε μέσα στον ταπεινό ασκητή του Βορρά. Λίγο πριν την κοίμησή του, ο όσιος Διόδωρος αναγκάστηκε να μεταβεί στο Καργκόπολ για ζητήματα του μοναστηριού του.

Πριν αναχωρήσει, αποχαιρέτησε τον ιερομόναχο Ιωάσαφ και τον γέροντα Πρόχορο, και τους ανέθεσε την πνευματική φροντίδα της αδελφότητας. Στον αγαπημένο του μαθητή Πρόχορο φανέρωσε με σαφήνεια τον επικείμενο θάνατό του, μιλώντας με γαλήνη και βεβαιότητα. Του είπε ότι δεν θα ξαναβλέπονταν πια στη ζωή αυτή, αλλά θα συναντιόνταν, αν το ήθελε ο Κύριος, στην αιώνια βασιλεία.

Πράγματι, παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό κατά το χίλια εξακόσια τριάντα τρία, και ενταφιάστηκε στο Καργκόπολ. Δύο χρόνια αργότερα το άφθαρτο σώμα του μεταφέρθηκε στη μονή της Αγίας Τριάδος, και τοποθετήθηκε δίπλα στον νότιο τοίχο του καθολικού. Η μνήμη του τιμάται στις είκοσι Νοεμβρίου, διότι η ημέρα της κοιμήσεώς του συνέπεσε με την εορτή της Παναγίας του Σημείου.

Τα ιερά του λείψανα φυλάσσονται σε κρυφό τόπο μέσα στο παλαιό του μοναστήρι, που σήμερα λειτουργεί ως ενοριακός ναός. Σώζεται επίσης χειρόγραφη ακολουθία γραμμένη προς τιμήν του οσίου πατρός.