Νιρσάς και Ιωσήφ, ποιμένες με στεφάνι μαρτυρίου

Ένας ογδοντάχρονος επίσκοπος και ο μαθητής του στάθηκαν όρθιοι μπροστά στον φοβερό Σαπώρ τον Δεύτερο της Περσίας, χωρίς ίχνος δειλίας. Με μια φράση τους ανέτρεψαν την απειλή του βασιλιά, λέγοντας πως ούτε επτά αναστάσεις και νέα μαρτύρια δεν θα τους χώριζαν από τον Χριστό. Ο Νιρσάς ήταν επίσκοπος στην περσική γη και είχε συναγωνιστή τον μαθητή του Ιωσήφ, έναν άνθρωπο με ζήλο και αγάπη για το Ευαγγέλιο.

Και οι δύο ήταν αληθινοί δούλοι Χριστού, με φόβο Θεού και αδιάκοπη φροντίδα για την ενάρετη ζωή. Βλέποντας ο Νιρσάς πόσο φλέγονταν η καρδιά του μαθητή του για τη δόξα του ονόματος του Κυρίου, τον χειροτόνησε επίσκοπο και τον έβαλε δίπλα του στο ποιμαντικό έργο. Γύρω τους οι Πέρσες λάτρευαν τον ήλιο, προσκυνούσαν τη φωτιά και ζούσαν παραδομένοι σε διάφορα πάθη και πλάνες.

Οι δύο ιερείς του Χριστού πονούσαν βαθιά για την πλάνη των συμπατριωτών τους και αγωνίζονταν με όλη τη δύναμή τους για το καλό της Εκκλησίας. Με τη χάρη του Χριστού και την αμοιβαία ενθάρρυνση οδήγησαν πολλούς ειδωλολάτρες στην πίστη του αληθινού Θεού. Εκείνη την εποχή ο βασιλιάς της Περσίας Σαπώρ ο Δεύτερος ξεσήκωσε σκληρό διωγμό εναντίον των χριστιανών της χώρας του.

Απαιτούσε από όλους να προσκυνήσουν τον ήλιο και τη φωτιά, αλλιώς τους περίμεναν φυλακές, βασανιστήρια και θάνατος. Όταν έφτασαν στα αυτιά του οι φήμες πως ο επίσκοπος Νιρσάς με τον Ιωσήφ ελέγχουν την πλάνη των Περσών, ταράχτηκε βαθύτατα. Έμαθε ακόμη ότι οι δύο άνδρες οδηγούν πλήθος ανθρώπων στην πίστη του Χριστού και κερδίζουν συνεχώς νέες ψυχές.

Διέταξε αμέσως να τους συλλάβουν και να τους φέρουν μπροστά του δεμένους και ταπεινωμένους. Στάθηκε λοιπόν ενώπιόν του ο ογδοντάχρονος γέροντας μαζί με τον αγαπημένο του μαθητή και συναγωνιστή στον αγώνα της πίστης. Ο Ιωσήφ ήταν ήδη και εκείνος προχωρημένος στα χρόνια, ηγέτης μικρού ποιμνίου, άγρυπνος πνευματικός πατέρας.

Οι δύο επίσκοποι δίδασκαν με τη ζωή και το παράδειγμά τους όχι μόνο τον τρόπο που ζει κανείς για τον Χριστό. Δίδασκαν επίσης τη στάση του μάρτυρα που δίνει με χαρά το αίμα του για την αγάπη του Κυρίου του. Ο βασιλιάς τους πρόσταξε να προσκυνήσουν τη φωτιά ή να ετοιμαστούν για φρικτά βασανιστήρια και βέβαιο θάνατο μπροστά σε όλους.

Οι άγιοι ομολογητές απάντησαν με τόλμη και παρρησία που ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινο μέτρο και κάθε λογικό υπολογισμό. Είπαν στον Σαπώρ πως ακόμη και αν είχε τη δύναμη να τους αναστήσει επτά φορές μετά τον θάνατό τους και να τους ξαναβασανίσει, ούτε έτσι θα κατάφερνε να τους χωρίσει από την αγάπη του Χριστού. Άκουσε ο διώκτης την απάντηση αυτή και κατάλαβε πως είχε μπροστά του ψυχές αδάμαστες και απολύτως αποφασισμένες.

Γέμισε οργή και πρόσταξε αμέσως να αποκεφαλιστούν και οι δύο μέσα στην ίδια ώρα. Έτσι ο Νιρσάς και ο Ιωσήφ έλαβαν τα άφθαρτα στεφάνια στους ουρανούς από τα χέρια του ίδιου του Κυρίου. Μαζί με αυτούς υπέφεραν για τον Χριστό και άλλοι επίσκοποι, ο Ιωάννης, ο Σαβέριος, ο Ισαάκ και ο Υπάτιος της περσικής Εκκλησίας.

Ο Ιωάννης λιθοβολήθηκε από το οργισμένο πλήθος μαζί με τους συνεπισκόπους του Ισαάκ και Υπάτιο για την πίστη. Ο Σαβέριος πέθανε μέσα στη φυλακή και μετά τον θάνατό του του απέκοψαν το τίμιο κεφάλι. Μαζί με τους επισκόπους μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού και πολλοί άλλοι πιστοί από διάφορες κοινωνικές τάξεις της περσικής αυτοκρατορίας.

Ο μάρτυρας Αζάδης ο ευνούχος στραγγαλίστηκε από κάποιον αποστάτη πρεσβύτερο που είχε αρνηθεί την πίστη του και είχε γίνει όργανο των διωκτών. Οι μάρτυρες Σαβώνιος, Θέκλα, Άννα και πολλοί άλλοι άνδρες και γυναίκες πέρασαν από φοβερά βασανιστήρια, πόνους και τελικά θάνατο. Όλοι μαρτύρησαν την ίδια εποχή, γύρω στο έτος τριακόσια σαράντα τρία μετά τον ερχομό του Χριστού στη γη.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη όλων αυτών των αγίων στις είκοσι Νοεμβρίου κάθε χρόνου με κατάνυξη και ευλάβεια. Ο Νιρσάς και ο Ιωσήφ προστέθηκαν στις ένδοξες φάλαγγες των μαρτύρων του Χριστού και της Εκκλησίας. Έγιναν αληθινοί ποιμένες που έδωσαν με χαρά την ίδια τη ζωή τους για το ποίμνιό τους.

Δίδαξαν τους πιστούς όχι μόνο πώς να ζουν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο και τις εντολές του Κυρίου. Τους έδειξαν με το παράδειγμά τους πώς πεθαίνει κανείς για τον Χριστό με γενναιότητα και αγάπη. Έτσι η μνήμη τους παραμένει ζωντανή και φωτεινή στην καρδιά της Εκκλησίας μέχρι σήμερα.