Οι Μάρτυρες Μελάσιππος, Κασσίνη και Αντώνιος στην Άγκυρα

Ένας νεαρός Αντώνιος έφτυσε κατάμουτρα τον αυτοκράτορα Ιουλιανό τον Παραβάτη, αμέσως μετά τον μαρτυρικό θάνατο των γονιών του. Σαράντα νέοι, βλέποντας τον ίδιο να βγαίνει άθικτος από φωτιά και θηρία, ομολόγησαν τον Χριστό και αποκεφαλίστηκαν επί τόπου. Η οικογένεια αυτή ζούσε στην Άγκυρα της Μικράς Ασίας τα δύσκολα χρόνια της βασιλείας του Ιουλιανού του Παραβάτη.

Ο Μελάσιππος και η Κασσίνη ήταν συνειδητοί χριστιανοί και ανέθρεψαν τον γιο τους Αντώνιο με μεγάλη επιμέλεια και βαθιά ευσέβεια. Τον ανέδειξαν άξιο μέλος της κοινωνίας και πιστό εργάτη του Ευαγγελίου μέσα στην ταραγμένη εκείνη εποχή των διωγμών. Όταν ο δούκας Αγριππίνος έμαθε για την πίστη τους, πρόσταξε αμέσως τη σύλληψη και των τριών μελών της οικογένειας.

Στους γονείς υποσχέθηκε ότι θα χάριζε τη ζωή του παιδιού τους αν εκείνοι αρνιόνταν τον Κύριο και θυσίαζαν στα είδωλα. Στον νεαρό Αντώνιο μιλούσε με δόλο, υποστηρίζοντας ότι από τη δική του υποχώρηση εξαρτιόταν η σωτηρία των γονιών του. Όμως κανείς τους δεν λύγισε μπροστά στις απειλές και τα ψεύτικα τάματα του σκληρού άρχοντα της πόλεως.

Όταν ο δούκας Αγριππίνος τους άκουσε να εξυμνούν δημόσια τον Ιησού Χριστό, θύμωσε πολύ και διέταξε αμέσως τον σκληρό βασανισμό τους μέσα στην πόλη. Κρέμασε τον Μελάσιππο και την Κασσίνη σε ξύλο και πρόσταξε τους δημίους να ξεσχίσουν τις σάρκες τους με σιδερένια εργαλεία. Στη συνέχεια τους έκαψαν με αναμμένες λαμπάδες, έκοψαν τους μαστούς της αγίας Κασσίνης και απέκοψαν τα πόδια του Μελασίππου μέχρι τα γόνατα.

Ανάμεσα στα φρικτά μαρτύρια, οι δήμιοι έφεραν από τη φυλακή και τον νεαρό Αντώνιο, για να δει με τα μάτια του τα πάθη των γονιών του. Εκείνος όμως μακάριζε τον πατέρα και τη μητέρα του και ασπαζόταν με δάκρυα τα κομμένα μέλη του σώματός τους. Μέσα σε αυτά τα μαρτύρια οι δύο γενναίοι σύζυγοι παρέδωσαν τις δίκαιες ψυχές τους στον Κύριο.

Τότε ο νεαρός Αντώνιος, γεμάτος αγανάκτηση, έφτυσε κατάμουτρα τον ίδιο τον Ιουλιανό τον Παραβάτη και ομολόγησε με δύναμη την πίστη του στον αληθινό Θεό. Ο σκληρός τύραννος πρόσταξε να κρεμάσουν τον νέο και να ξεσχίσουν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια. Έσπασαν οι δήμιοι τις κνήμες του νέου, έδεσαν βαριά πέτρα στα πόδια του και τον άφησαν να κρέμεται μαρτυρικά.

Έπειτα τον κατέβασαν από το ξύλο και τον έβαλαν επάνω σε πυρακτωμένη σιδερένια σχάρα, μέσα σε αφάνταστους πόνους. Μετά από όλα αυτά τα φοβερά βασανιστήρια του ξύρισαν το κεφάλι, του κρέμασαν στον λαιμό μια πέτρα και τον περιέφεραν εξευτελιστικά στους δρόμους της πόλεως. Δεν αρκέστηκαν όμως στις ταπεινώσεις και τον έστειλαν στον στρατιωτικό διοικητή Αγριππίνο για να επινοήσει χειρότερες τιμωρίες.

Εκείνος πρόσταξε αμέσως να ριχτεί ο μάρτυρας μέσα σε αναμμένη κάμινο και κατόπιν να παραδοθεί τροφή στα άγρια θηρία της αρένας. Και στις δύο όμως δοκιμασίες ο Άγιος Αντώνιος έμεινε εντελώς αβλαβής με τη Θεία Χάρη του Κυρίου. Σαράντα νεαροί άνδρες, που έβλεπαν τα παράδοξα αυτά θαύματα μέσα στο πλήθος, πίστεψαν αμέσως στον Χριστό και ομολόγησαν φανερά την καινούργια πίστη τους.

Οι υπηρέτες του βασιλιά τους αποκεφάλισαν επί τόπου και έτσι έλαβαν κι εκείνοι τον αμάραντο στέφανο. Ο τύραννος ντροπιάστηκε από τη δύναμη που έδειχνε ο Θεός μέσα από τον νεαρό μάρτυρα, μα δεν μετανόησε καθόλου. Πρόσταξε τους δημίους να ξαπλώσουν τον Αντώνιο σε πυρωμένο σιδερένιο κρεβάτι και να τον χτυπούν με σιδερένια ραβδιά χωρίς έλεος.

Ο νέος όμως έμεινε και πάλι αβλαβής, σαν να μη βρισκόταν επάνω σε φωτιά και ανάμεσα σε εργαλεία θανάτου. Πολλοί άνθρωποι από την πόλη της Άγκυρας, που παρακολουθούσαν τα γεγονότα, προσχώρησαν στην πίστη του Χριστού δοξάζοντας τον αληθινό Θεό. Όταν ο διοικητής κατάλαβε ότι κανένα βασανιστήριο δεν μπορούσε να λυγίσει τη γενναία ψυχή του νεαρού ομολογητή, διέταξε τέλος τον αποκεφαλισμό του.

Έτσι ο Άγιος Αντώνιος ολοκλήρωσε τον αγώνα του και έλαβε από τον Κύριο τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου, μαζί με τους ευλογημένους γονείς του. Το μαρτύριο της οικογενείας έγινε ο σπόρος από όπου φύτρωσαν πολλές νέες ψυχές για την Εκκλησία του Χριστού. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους και θυμάται την ευλογημένη αυτή οικογένεια ως παράδειγμα ενότητας στην πίστη και στη μαρτυρία.

Η αγάπη τους για τον Χριστό νίκησε κάθε φόβο και κάθε ανθρώπινο δεσμό.