Η Ανακομιδή των Λειψάνων του Οσίου Κυρίλλου της Νέας Λίμνης

Μέσα στους θυελλώδεις ταραγμένους μήνες του χίλια εξακόσια σαράντα οκτώ, ένας πανίσχυρος βογιάρος της Μόσχας κρύφτηκε στο μοναστήρι του Λευκού Όρμου για να γλιτώσει τη ζωή του. Εκεί, μπροστά στον τάφο του Οσίου Κυρίλλου, υποσχέθηκε με δάκρυα να χτίσει πέτρινο ναό αν ο Άγιος τον γλιτώσει από τον λαϊκό ξεσηκωμό. Την εποχή εκείνη βασίλευε στη Ρωσία ο Αλέξιος Μιχαήλοβιτς και μια μεγάλη εξέγερση ξέσπασε ενάντια στους ανθρώπους της αυλής του.

Ο επικεφαλής του πυροβολικού Πέτρος Τραχανιότοφ, ο διάκονος Ελεάζαρος και πολλοί άλλοι σκοτώθηκαν και τα σπίτια τους λεηλατήθηκαν από τον εξαγριωμένο όχλο. Το πλήθος έφτασε στην ωραία πύλη των ανακτόρων και ζητούσε επίμονα να παραδοθεί ο βογιάρος Βόρις Μορόζοφ, παιδαγωγός και συγγενής του τσάρου. Είχαν ήδη μπει στο σπίτι του και είχαν αρπάξει την περιουσία του χωρίς κανέναν έλεγχο.

Με μεγάλη δυσκολία ο Μορόζοφ ξέφυγε από τα χέρια του οργισμένου πλήθους και κατέφυγε στη μονή του Οσίου Κυρίλλου του Λευκού Όρμου. Όταν ο ηγούμενος Αμφιλόχιος και οι αδελφοί έμαθαν ότι θα φιλοξενούσαν τον βογιάρο, έστειλαν τον μοναχό Ιωνά κοντά του, με την εικόνα και τον Βίο του Αγίου Κυρίλλου ως πνευματική παρηγοριά. Ο βογιάρος δέχτηκε με ευλάβεια την εικόνα και συγκινήθηκε βαθιά από τα όσα διάβασε στον Βίο του Οσίου.

Για λίγο η ψυχή του γέμισε χαρά και αγαλλίαση, όμως γρήγορα επέστρεψαν οι φόβοι και η μεγάλη του θλίψη. Ζήτησε τότε να προσκυνήσει αυτοπροσώπως τον τάφο του θαυματουργού Κυρίλλου μέσα στη μονή. Τέλεσαν παράκληση πάνω από τον τάφο και ο Μορόζοφ προσευχήθηκε με πολλά δάκρυα και θερμή πίστη στον Άγιο.

Έπειτα στράφηκε στον ηγούμενο και στους αδελφούς και τους είπε με ταπείνωση τα παρακάτω λόγια. Τους παρακάλεσε να προσεύχονται για εκείνον στον Θεό, στην Παναγία και στον όσιο θαυματουργό Κύριλλο. Έταξε πως αν ο Θεός τον σπλαχνιστεί με τις πρεσβείες του Αγίου και αν επιστρέψει στη βασιλεύουσα πόλη, και αν ο μεγάλος ηγεμόνας και το συμβούλιο τον αποκαταστήσουν στο αξίωμά του, θα χτίσει εκεί πέτρινο ναό προς τιμήν της λαμπρής Αναστάσεως του Χριστού και του Οσίου Κυρίλλου.

Ο ηγούμενος και η αδελφότητα δέχτηκαν με χαρά τα λόγια του και απάντησαν με θερμές ευχές για τη σωτηρία και την επιστροφή του. Ο βογιάρος μοίρασε πλούσιες ελεημοσύνες στη μονή και επέστρεψε στη μονή του Οσίου Κυρίλλου του Λευκού Όρμου με ανανεωμένη ελπίδα. Μετά από λίγο καιρό, όταν η αναταραχή στη Μόσχα κόπασε, ο τσάρος κάλεσε κοντά του τον Μορόζοφ και τον αποκατέστησε στο παλιό του αξίωμα και στις τιμές του.

Τον επόμενο χρόνο, μέσα στο έτος χίλια εξακόσια σαράντα εννέα, ο βογιάρος άρχισε να εκπληρώνει με σοβαρότητα την ιερή υπόσχεσή του. Στις τέσσερις Σεπτεμβρίου, με δική του εντολή, έφτασαν στη μονή ο αρχιμανδρίτης Αθανάσιος και ο γέροντας Σαββάτιος Γιούσκοφ για τη θεμελίωση του πέτρινου ναού. Μπροστά τους οι εργάτες άρχισαν να σκάβουν τα θεμέλια του νέου ιερού κτηρίου με ευλάβεια και ιδιαίτερη προσοχή.

Όταν έφτασαν στο σημείο όπου βρισκόταν ο τάφος του Αγίου Κυρίλλου, ένα γεγονός εκπληκτικό φανερώθηκε στα μάτια όλων. Ανάμεσα στις ρίζες ενός δέντρου βρέθηκε ένα φέρετρο εντελώς ακέραιο, χωρίς καμία φθορά από το πέρασμα του χρόνου. Η εύρεση αυτή θεωρήθηκε σημείο της παρουσίας και της χάριτος του Οσίου μέσα στη μονή.

Χωρίς πατριαρχική απόφαση και χωρίς την ευλογία του μητροπολίτη και του αρχιμανδρίτη, ο γέροντας Σαββάτιος δεν τόλμησε να ανοίξει το φέρετρο. Το τοποθέτησαν με ευλάβεια πάνω σε σανίδες και ανέφεραν αμέσως την εύρεση στις αρμόδιες εκκλησιαστικές αρχές της Ρωσίας. Έστειλαν την είδηση στον μητροπολίτη Ροστόβ Βαρλαάμ, στον πατριάρχη Ιωσήφ και στον ίδιο τον βογιάρο Μορόζοφ.

Εκείνος, μόλις έλαβε το χαρμόσυνο μήνυμα, ενημέρωσε τον τσάρο για όλα όσα έγιναν στο απομακρυσμένο μοναστήρι. Του διηγήθηκε επίσης τον Βίο και τα πολλά θαύματα του οσίου Κυρίλλου με ιερό ενθουσιασμό και αληθινή πίστη. Τον Οκτώβριο ο πατριάρχης, με πρόταση του ίδιου του τσάρου, έστειλε τον αρχιεπίσκοπο Βολογκντά Μάρκελλο στη Νέα Λίμνη.

Του παρέδωσε επίσημη γραμότα με την εντολή να εξετάσει τα λείψανα και να τα μεταφέρει σε προσωρινό χώρο της μονής. Έπρεπε επίσης να οργανώσει εορτή για τον Άγιο και να αναφέρει στη συνέχεια όλα τα γεγονότα στον τσάρο και στον πατριάρχη. Έτσι η αναγνώριση των λειψάνων έγινε με τάξη, σεβασμό και κανονικότητα, σύμφωνα με την παράδοση.

Ο αρχιεπίσκοπος Μάρκελλος έφτασε στη μονή της Νέας Λίμνης μαζί με τον αρχιμανδρίτη Αθανάσιο της μονής του Λευκού Όρμου. Τον συνόδευαν ο κελλάρης Σαββάτιος και οι σεβάσμιοι γέροντες του καθεδρικού της μονής, για την επίσημη πράξη της αναγνώρισης. Στις επτά Νοεμβρίου ο ηγούμενος Αμφιλόχιος έδωσε εντολή να βγάλουν προσεκτικά το φέρετρο από τη γη.

Στη συνέχεια το άνοιξαν για να εξετάσει ο αρχιερέας τα τίμια λείψανα και τα ιερά ενδύματα του Οσίου. Όταν ο ιεράρχης ολοκλήρωσε την προσεκτική του επιθεώρηση, τοποθέτησε με ευλάβεια τα λείψανα σε καινούργιο φέρετρο. Έπειτα τα μετέφεραν με πομπή και ψαλμωδίες στον ξύλινο ναό της Αναστάσεως του Χριστού.

Την παραμονή της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου τελέστηκε εσπερινός στον καθεδρικό ναό με μεγάλη λαμπρότητα. Το πρωί, πριν από τη Θεία Λειτουργία, ψάλθηκε παράκληση στον πολυέλεο Σωτήρα, στην Παναγία και σε όλους τους Αγίους, με αγιασμό των υδάτων. Πολλοί άρρωστοι θεραπεύτηκαν εκείνη την ημέρα με τη χάρη του θαυματουργού Οσίου.

Οι πιστοί έπαιρναν κομμάτια ξύλου από το παλιό φέρετρο και τα έφερναν στα σπίτια τους, με σταθερή πίστη στη θαυματουργική και θεραπευτική τους δύναμη.