Ο Άγιος Σεραπίων της Ζάρζμα και το θαύμα της θαυματουργής εικόνας

Ένας σεισμός έσχισε τα βράχια της λίμνης Σαταχβέ και κατέκλυσε ολόκληρο το χωριό Τσισκβίλι, αφήνοντας μόνο δύο επιζώντες. Από εκείνη τη νύχτα ο τόπος ονομάστηκε Ζάρζμα, καθώς η λέξη «ζάρι» στη γεωργιανή γλώσσα δηλώνει τραγικό συμβάν. Ο Άγιος Σεραπίων καταγόταν από την περιοχή Κλαρτζέτι και ήταν γιος ενός πλούσιου άρχοντα, φημισμένου για τις ελεημοσύνες του προς τους φτωχούς.

Έχασε νωρίς και τη μητέρα και τον πατέρα του, μαζί με δύο μικρότερα αδέλφια, τον Ιωάννη και έναν ακόμη. Από παιδί ποθούσε τη μοναχική ζωή και την ησυχία της ερήμου, μακριά από τον κόσμο. Πήρε λοιπόν μαζί του τον Ιωάννη και ξεκίνησαν για τη μονή Παρέχι, αναζητώντας πνευματικό οδηγό.

Εκεί ζήτησαν την καθοδήγηση του μεγάλου θαυματουργού Μιχαήλ του Παρέχι, που τον αποκαλούσαν πνευματικό πατέρα και δάσκαλο των ορφανών. Ο μεγαλύτερος αδελφός παρέμεινε στο πατρικό τους, για να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση της φιλοξενίας και της φροντίδας των οδοιπόρων. Ο Άγιος Μιχαήλ διέκρινε στον νεαρό Σεραπίωνα γνήσιο ζήλο για τη θεία διακονία και τον ευλόγησε να εισέλθει στην ιερωσύνη.

Κάποτε, ενώ ο Άγιος Μιχαήλ προσευχόταν, δέχτηκε θεϊκή οπτασία και έλαβε εντολή να αποστείλει τους μαθητές του Σεραπίωνα και Ιωάννη στην περιοχή Σαμτσχέ. Εκεί θα ίδρυαν νέο μοναστήρι, κατά το θέλημα του Θεού. Ο Σεραπίων αρχικά ταράχθηκε μπροστά στο μέγεθος της ευθύνης, όμως υποτάχθηκε στη βούληση του πνευματικού του πατέρα.

Ξεκίνησε λοιπόν για τη Σαμτσχέ μαζί με αρκετούς συνοδοιπόρους, κρατώντας στα χέρια του μια θαυματουργή εικόνα της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Οι μοναχοί ανέβηκαν σε μια πολύ ψηλή κορυφή και αποφάσισαν αρχικά να εγκατασταθούν εκεί. Σύντομα όμως οι κάτοικοι των γύρω χωριών τους έδιωξαν με δυσαρέσκεια από τον τόπο.

Έτσι οι όσιοι πατέρες αναζήτησαν τον ακριβή τόπο που είχε δει στην οπτασία ο ποιμένας τους, ο Άγιος Μιχαήλ του Παρέχι. Στην ορεινή εκείνη περιοχή κυβερνούσε τότε ένας ευσεβής άρχοντας με το όνομα Γεώργιος Τσορτσανέλι. Μια ημέρα, καθώς κυνηγούσε, παρατήρησε καπνό να υψώνεται μέσα από το πυκνό δάσος.

Έστειλε αμέσως υπηρέτη να μάθει την αιτία και πληροφορήθηκε ότι εκεί είχαν εγκατασταθεί δύο αξιοθαύμαστοι μοναχοί. Χωρίς καθυστέρηση ξεκίνησε ο ίδιος για τον τόπο, χαιρέτησε ταπεινά τους πατέρες και ασπάστηκε την ιερή εικόνα. Ο άρχοντας γονάτισε μπροστά στον Σεραπίωνα, συγκινημένος από τα λόγια του κηρύγματος, και υποσχέθηκε να βοηθήσει με κάθε τρόπο την ίδρυση της μονής.

Δώρισε όλη τη γύρω περιοχή στο μοναστήρι και παρέδωσε στους μοναχούς επίσημο έγγραφο παραχωρήσεως της γης. Σύμφωνα με τη συμφωνία, η μονή θα έπαιρνε όση έκταση μπορούσαν οι αδελφοί να καλύψουν με τα πόδια σε μία ολόκληρη ημέρα. Ο άρχοντας έστειλε και τον δικό του υπηρέτη να τους συνοδέψει στη μεγάλη αυτή πορεία.

Οι αδελφοί προχώρησαν μέσα από ανεξερεύνητες περιοχές, πυκνά δάση και απόκρημνα μονοπάτια, χωρίς να λυγίσουν. Δύο θεοφοβούμενοι κάτοικοι, η Ία και ο Γκαρμπανέλι, τους ακολούθησαν με αληθινή χαρά και ευλάβεια. Όμως δεν υποδέχθηκαν όλοι τους μοναχούς με φιλικά αισθήματα στη διάρκεια του δρόμου.

Οι κάτοικοι του Τσισκβίλι τους αντιμετώπισαν με εχθρότητα και προσπάθησαν να εμποδίσουν την πορεία τους με βία. Την ίδια εκείνη νύχτα ο Θεός φανέρωσε τη δικαιοσύνη του με τρομερό τρόπο, αφήνοντας ελεύθερη τη λίμνη Σαταχβέ. Τα νερά κατέκλυσαν το χωριό και μόνο δύο αδέλφια γλίτωσαν από την καταστροφή.

Το όνομα Ζάρζμα διατηρήθηκε έκτοτε ως μαρτυρία αυτού του γεγονότος. Οι αδελφοί άρχισαν τότε να αναζητούν κατάλληλο μέρος για να κτίσουν τον ναό τους. Ο Άγιος Σεραπίων επιθυμούσε να ανεγερθεί ψηλά, σε έναν λόφο με ευρεία θέα προς τα γύρω βουνά.

Ο Ιωάννης όμως και οι υπόλοιποι αδελφοί έφεραν αντίρρηση, λέγοντας ταπεινά τη γνώμη τους. Του εξήγησαν ότι ο τόπος ήταν ψυχρός και υψηλός, ενώ οι μοναχοί φορούσαν μόνο φτωχά ρούχα. Για να λυθεί η διαφωνία γέμισαν με ίση ποσότητα λαδιού δύο μικρά καντηλάκια.

Ο Σεραπίων τοποθέτησε το ένα στην κορυφή του λόφου και ο Ιωάννης το άλλο κοντά σε ένα ρυάκι, στη νότια πλαγιά. Άρχισαν έπειτα να προσεύχονται με θέρμη, ζητώντας από τον Θεό να φανερώσει το θέλημά του. Με την αυγή το καντήλι του Σεραπίωνος είχε ήδη σβήσει, ενώ του Ιωάννη συνέχισε να καίει μέχρι το μεσημέρι.

Έτσι ξεκίνησε η ανέγερση του ναού στον τόπο που είχε διαλέξει ο Ιωάννης. Οι αδελφοί αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες, καθώς η περιοχή ήταν καλυμμένη από πυκνό δάσος. Οι κατάλληλες πέτρες βρίσκονταν μόνο μέσα στο ποτάμι, μακριά από τον τόπο της οικοδομής.

Με την υπόδειξη του Γεωργίου Τσορτσανέλι χρησιμοποίησαν λίθους από ναό που είχε γκρεμίσει ο σεισμός. Μετά από τρία χρόνια κοπιαστικής εργασίας η μονή ολοκληρώθηκε και ο ναός στάθηκε επιβλητικός μέσα στο δάσος. Η θαυματουργή εικόνα της Μεταμορφώσεως τοποθετήθηκε με ευλάβεια στο ιερό βήμα του καθολικού.

Οι μοναχοί έκτισαν τα κελιά τους και ο Άγιος Σεραπίων θέσπισε τον Κανόνα της μοναστικής ζωής. Όταν πλησίαζε το τέλος του ο Μιχαήλ του Παρέχι, έστειλε δύο μαθητές του στον Σεραπίωνα και τον Ιωάννη. Μόλις πληροφορήθηκε ότι το έργο της μονής είχε ολοκληρωθεί, χάρηκε πολύ και ευλόγησε τον ευεργέτη Γεώργιο Τσορτσανέλι.

Έπειτα πήρε ένα ξερό κλωνάρι από δέντρο πυξού και του το παρέδωσε με σοβαρότητα. Του είπε να το φυτέψει κοντά στον ναό και, αν ανθίσει, να γνωρίζει ότι ο Θεός ευλογεί το έργο που άρχισε. Πέρασε λίγος καιρός και το ξερό κλαδί άνθισε πραγματικά, ως ολοφάνερο σημείο της θείας ευδοκίας.

Το θαύμα αυτό έγινε γνωστό σε πολλούς ανθρώπους της περιοχής και ενίσχυσε την πίστη τους. Όταν αισθάνθηκε και ο Σεραπίων ότι έφτανε στο τέλος, κάλεσε κοντά του τους αδελφούς της μονής. Τους αποχαιρέτησε με αγάπη και όρισε διάδοχό του στην ηγουμενία τον ιερομόναχο Γεώργιο.

Τον έθαψαν με μεγάλες τιμές στην ανατολική πλευρά του αγίου βήματος του καθολικού.