Η Αναστασία της Ρώμης και το στεφάνι του μαρτυρίου

Στα είκοσι μόλις χρόνια της η Αναστασία μοίρασε ολόκληρη τη γονική περιουσία στους φτωχούς και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον Χριστό. Λίγο αργότερα στάθηκε γυμνή μπροστά στον έπαρχο Πρόβο και του απάντησε ότι γνωρίζει μία μόνο ομορφιά, εκείνη που χαρίζει ο Νυμφίος της ψυχής. Καταγόταν από επιφανή ρωμαϊκή οικογένεια και έχασε τους γονείς της σε πολύ μικρή ηλικία.

Την ανέλαβε τότε μια ενάρετη γερόντισσα, η Σοφία, η οποία την ανέθρεψε με φόβο Θεού και αληθινή πίστη. Εκείνη την εποχή τα μοναστήρια δεν είχαν ακόμη οργανωθεί όπως αργότερα, και πολλές νέες ζούσαν μαζί σε ένα σπίτι μέσα στην πόλη. Εκεί προσεύχονταν, νήστευαν και μετέδιδαν το ευαγγέλιο σε Ιουδαίους και ειδωλολάτρες της Ρώμης.

Η Σοφία δίδαξε τους κανόνες της μοναχικής ζωής στην Αναστασία με μεγάλη υπομονή και στοργή. Πέρασαν χρόνια άσκησης, αγρυπνίας και προσευχής μέσα σε αληθινή πνευματική ευωδία. Η νέα ξεπερνούσε σε αρετή και νηστεία όλες τις άλλες αδελφές της συνοδίας.

Ο διάβολος όμως δεν άντεχε την πρόοδό της και ζητούσε τρόπο να την εμποδίσει. Έτσι κίνησε εναντίον της τους υπηρέτες των ειδώλων και τους εχθρούς του Χριστού. Στους χρόνους του αυτοκράτορα Δεκίου ξέσπασε σκληρός διωγμός εναντίον των χριστιανών σε όλη τη ρωμαϊκή επικράτεια.

Κάποιοι ειδωλολάτρες συκοφάντησαν την Αναστασία στον στρατηγό Πρόβο και του μίλησαν για την ομορφιά της. Εκείνος έστειλε αμέσως στρατιώτες να την οδηγήσουν στο δικαστήριο με τη βία. Οι άντρες χτύπησαν με τσεκούρια την πόρτα και αναγκάστηκαν να σπάσουν για να μπουν μέσα.

Η Σοφία πήρε τότε την Αναστασία στην εκκλησία και της μίλησε με δάκρυα και μητρική αγάπη. Της θύμισε ότι ο δρόμος του μαρτυρίου οδηγεί κατευθείαν στον παράδεισο και στον ουράνιο Νυμφίο. Της ζήτησε να μην φοβηθεί ούτε τις κολακείες ούτε τα βασανιστήρια ούτε τον ίδιο τον θάνατο.

Η νέα αποκρίθηκε με σταθερότητα ότι η καρδιά της είναι έτοιμη να πάθει για τον γλυκύτατο Ιησού. Οι στρατιώτες την έδεσαν με σιδερένιες αλυσίδες στον λαιμό και την έσυραν μέσα στους δρόμους της Ρώμης. Όσοι την έβλεπαν θαύμαζαν την ομορφιά, τη γαλήνη και την ταπεινή της όψη.

Ο νους της ήταν στραμμένος ολοκληρωτικά στον Χριστό, τον αληθινό της Νυμφίο. Ο Πρόβος προσπάθησε αρχικά με κολακείες και υποσχέσεις να την πείσει να αρνηθεί τον Χριστό. Της είπε ότι κρίμα είναι η νεότητα και η ομορφιά της να χαθούν για χάρη ενός Εσταυρωμένου χωρίς δόξα και χωρίς θρόνο.

Της υποσχέθηκε ευγενή σύζυγο, πλούτη, τιμές και θέση κοντά στον αυτοκρατορικό θρόνο της Ρώμης. Η αγία τότε σήκωσε τα μάτια της και του αποκρίθηκε με φωνή σταθερή και καθαρή. Της είπε ότι σύζυγος και πλούτος και ζωή και χαρά της είναι μόνο ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

Πρόσθεσε ότι καμία απειλή και κανένα δέλεαρ δεν μπορεί να την χωρίσει από Εκείνον. Εξοργισμένος ο τύραννος έδωσε εντολή να την χτυπήσουν στο πρόσωπο και να την γυμνώσουν μπροστά στο πλήθος. Η Αναστασία απάντησε ότι η ντροπή δεν είναι δική της αλλά δική του.

Είπε ακόμη ότι ο Νυμφίος της θα την σκεπάσει με στολή δόξας, ενώ τον έπαρχο θα τον σκεπάσει η αιώνια ντροπή. Στη συνέχεια τη δέσανε ανάποδα σε τέσσερις στύλους και άναψαν από κάτω φωτιά με θειάφι και πίσσα. Την χτυπούσαν με ραβδιά χωρίς έλεος και την βασάνιζαν με τον πικρό καπνό.

Εκείνη υπέμενε ψάλλοντας τους ψαλμούς του Δαβίδ μέχρι να αποκάμουν οι δήμιοί της. Έπειτα την έδεσαν σε τροχούς και της τσάκισαν τα οστά και τα νεύρα. Η αγία προσευχήθηκε στον Κύριο και αμέσως ο τροχός σταμάτησε, ενώ εκείνη βρέθηκε εντελώς υγιής και άθικτη.

Όλοι οι παρόντες έμειναν κατάπληκτοι μπροστά σε αυτό το παράδοξο θαύμα της δυνάμεως του Θεού. Ο Πρόβος όμως δεν συνετίστηκε και την κρέμασε ξανά για να της ξεσχίσουν τις πλευρές με σιδερένια όργανα. Όταν η Αναστασία δίψασε από τα πολλά της αίματα, ζήτησε λίγο νερό για να ξεδιψάσει.

Ένας χριστιανός κοντά της, ονόματι Κύριλλος, της έδωσε με συμπόνια λίγη δροσιά. Ο τύραννος τότε διέταξε αμέσως να τον αποκεφαλίσουν εκεί επί τόπου. Έτσι ο Κύριλλος έλαβε τη δική του αμοιβή για το ποτήρι του ψυχρού νερού.

Στη συνέχεια διέταξε να της κόψουν τους μαστούς, να της ξεριζώσουν τα νύχια και να της σπάσουν τα δόντια. Η αγία δίψασε ξανά και το αίμα έτρεχε ποτάμι από το στόμα της. Ζήτησε από τον Θεό δύναμη να φέρει εις πέρας τον αγώνα του μαρτυρίου της.

Της πήραν ακόμη και τη γλώσσα με σιδερένια λαβίδα, για να σιωπήσει ο λόγος της αλήθειας. Το πλήθος που παρακολουθούσε αγανάκτησε και άρχισε να καταριέται ανοιχτά τον Πρόβο για την ωμή και απάνθρωπη συμπεριφορά του. Ο έπαρχος τότε διέταξε να την οδηγήσουν έξω από τα τείχη της πόλης και να της κόψουν το κεφάλι με ξίφος.

Έτσι η Αναστασία η Ρωμαία έλαβε τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου από τα χέρια του Νυμφίου της. Το τίμιο σώμα της ρίχτηκε άταφο στην πεδιάδα για να γίνει βορά στα όρνια και τα θηρία. Ο Κύριος όμως δεν επέτρεψε να ατιμασθεί το ιερό λείψανο της αθλήτριάς Του.

Τη νύχτα παρουσιάστηκε άγγελος στη γερόντισσα Σοφία και της φανέρωσε τον τόπο όπου βρισκόταν ριγμένο το σώμα. Εκείνη πήρε ένα καθαρό σεντόνι και βγήκε από την κοινοβιακή της κατοικία χωρίς να γνωρίζει τον δρόμο. Με τη χάρη του Θεού οδηγήθηκε ακριβώς στο σημείο όπου κείτονταν τα μέλη της πνευματικής της κόρης.

Άρχισε να ασπάζεται με δάκρυα το σώμα και να μιλάει στην κόρη της σαν να ζούσε ακόμη. Δύο άγνωστοι χριστιανοί άντρες έφτασαν εκεί από θεία οικονομία και τη βοήθησαν στο ιερό έργο της ταφής. Συγκέντρωσαν τα κομμένα μέλη και έθαψαν με τιμή τον πολύτιμο θησαυρό.

Η μνήμη της αγίας τιμάται κάθε χρόνο στις είκοσι εννέα Οκτωβρίου με πολλή ευλάβεια.