Shën Serapioni i Zarzmës dhe mrekullia e ikonës së mrekullueshme

Një tërmet çau shkëmbinjtë e liqenit Satakhve dhe përfshiu të gjithë fshatin Chiskvili, duke lënë vetëm dy të mbijetuar. Që nga ajo natë vendi u quajt Zarzma, pasi fjala "zari" në gjuhën gjeorgjiane tregon një ngjarje tragjike. Shën Serapioni vinte nga krahina e Klarjetit dhe ishte bir i një zoti të pasur, i famshëm për bamirësitë e tij ndaj të varfërve. Ai humbi herët nënën dhe babanë, së bashku me dy vëllezërit më të vegjël, Joani dhe një tjetër. Qysh në fëmijëri ai kishte mall për jetën e vetmuar dhe qetësinë e shkretëtirës, ​​larg botës. Kështu ai mori Joaniin me vete dhe u nisën për në manastirin Parei, duke kërkuar një udhërrëfyes shpirtëror. Atje ata kërkuan drejtimin e mrekullibërësit të madh Mikaeli nga Parei, i cili quhej babai shpirtëror dhe mësuesi i jetimëve. Vëllai i madh qëndroi në shtëpinë e tyre, për të vazhduar traditën familjare të pritjes dhe kujdesit për udhëtarët. Shën Mëhilli dalloi te Serapioni i ri një zell të vërtetë për shërbesën hyjnore dhe e bekoi të hynte në priftëri. Një herë, ndërsa Shën Michael po lutej, ai mori një shfaqje hyjnore dhe u udhëzua të dërgonte dishepujt e tij Serapioni dhe Joaniin në rajonin e Samtshe. Aty do të themelonin një manastir të ri, sipas vullnetit të Zotit. Serapioni fillimisht u trondit nga përmasat e përgjegjësisë, por iu nënshtrua vullnetit të babait të tij shpirtëror. Kështu ai u nis për në Samçe së bashku me disa bashkëudhëtarë, duke mbajtur në duar një ikonë të mrekullueshme të Shpërfytyrimit të Zotit. Murgjit u ngjitën në një majë shumë të lartë dhe vendosën të vendoseshin aty në fillim. Por shpejt banorët e fshatrave përreth i dëbuan me pakënaqësi nga vendi. Kështu baballarët besnikë kërkuan saktësisht vendin që kishte parë në dukje bariu i tyre, Shën Mihali i Paregjit. Në atë rajon malor, në atë kohë sundonte një zot i devotshëm me emrin Gjergji Chorsanelli. Një ditë, ndërsa po gjuante, vuri re tym që dilte nga pylli i dendur. Ai dërgoi menjëherë një shërbëtor për të pyetur shkakun dhe u informua se dy murgj të admirueshëm ishin vendosur atje. Pa vonuar ai vetë u nis për në vend, përshëndeti me përulësi baballarët dhe përqafoi ikonën e shenjtë. Zoti u gjunjëzua para Serapioniit, i prekur nga fjalët e predikimit dhe premtoi se do të ndihmonte në çdo mënyrë ngritjen e manastirit. Ai i dhuroi manastirit të gjithë zonën përreth dhe u dorëzoi murgjve një dokument zyrtar për dhënien e tokës. Sipas marrëveshjes, manastiri do të merrte aq tokë sa vëllezërit mund të mbulonin në këmbë në një ditë të plotë. Zoti dërgoi edhe shërbëtorin e tij që t'i shoqëronte në këtë marshim të madh. Vëllezërit përparuan nëpër zona të pashkelura, pyje të dendura dhe shtigje të pjerrëta, pa u përkulur. Dy banorë të devotshëm, Ia dhe Garbanelli, i ndoqën me gëzim dhe nderim të vërtetë. Por jo të gjithë murgjit u pritën me ndjenja miqësore gjatë rrugës. Banorët e Çiskvilit i trajtuan me armiqësi dhe u përpoqën të pengonin përparimin e tyre me dhunë. Po atë natë Zoti e shfaqi drejtësinë e tij në një mënyrë të tmerrshme, duke liruar liqenin Satahve. Ujërat përfshiu fshatin dhe vetëm dy vëllezër i shpëtuan fatkeqësisë. Emri Zarzma është ruajtur qysh atëherë si dëshmi e këtij fakti. Më pas, vëllezërit filluan të kërkonin një vend të përshtatshëm për të ndërtuar tempullin e tyre. Shën Serapioni dëshironte të ngrihej lart në një kodër me pamje të gjerë të maleve përreth. Por Joanii dhe vëllezërit e tjerë kundërshtuan, duke thënë me përulësi mendimin e tyre. Ata i shpjeguan se vendi ishte i ftohtë dhe i lartë, ndërsa murgjit mbanin vetëm rroba të varfra. Për të zgjidhur mosmarrëveshjen, dy qirinj të vegjël u mbushën me një sasi të barabartë vaji. Serapioni vendosi njërin në majë të kodrës dhe Joanii tjetrin pranë një përroi në shpatin jugor. Më pas ata filluan të luteshin me zjarr, duke i kërkuar Perëndisë që të zbulonte vullnetin e tij. Në agim qiriri i Serapioniit tashmë ishte fikur, ndërsa ai i Joaniit vazhdoi të digjej deri në mesditë. Kështu filloi ndërtimi i tempullit në vendin e zgjedhur nga Joanii. Vëllezërit u përballën me shumë vështirësi pasi zona ishte e mbuluar nga pylli i dendur. Gurë të përshtatshëm u gjetën vetëm në lumë, larg vendit të ndërtimit. Me sugjerimin e Gjergji Tsorsanelli, ata përdorën gurë nga një tempull që ishte shkatërruar nga tërmeti. Pas tre vitesh punë të palodhur, manastiri u përfundua dhe tempulli qëndroi në mënyrë imponuese në pyll. Ikona e mrekullueshme e Shpërfytyrimit u vendos me nderim në podiumin e shenjtë të katolikonit. Murgjit ndërtuan qelitë e tyre dhe Shën Serapioni vendosi Rregullin e jetës monastike. Kur Mikaeli i Pareit po i afrohej fundit, ai dërgoi dy nga dishepujt e tij te Serapioni dhe Joanii. Sapo u njoftua se punimet e manastirit kishin përfunduar, u gëzua shumë dhe bekoi bamirësin Gjergji Chorsanelli. Pastaj ajo mori një degë të thatë të një peme argjile dhe ia dha në mënyrë solemne. Ai i tha që ta mbillte pranë tempullit dhe, nëse lulëzonte, të dinte se Perëndia po e bekonte punën që kishte filluar. Kaloi një kohë e shkurtër dhe dega e thatë në fakt lulëzoi, si një shenjë e dukshme e begatisë hyjnore. Kjo mrekulli u bë e njohur për shumë njerëz të zonës dhe ua forcoi besimin. Kur edhe Serapioni ndjeu se po i afrohej fundit, thirri pranë vetes vëllezërit e manastirit. Ai u dha atyre lamtumirën me dashuri dhe emëroi hieromonkun Gjergj si pasues të tij në abat. Ai u varros me nderime të mëdha në anën lindore të shkallës së shenjtë të katolikonit.