Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο Δίκαιος Επίσκοπος των Ιεροσολύμων

Τα γόνατά του είχαν σκληρύνει σαν καμήλας από τις αμέτρητες ώρες προσευχής μέσα στα Άγια των Αγίων. Όταν τον γκρέμισαν από το πτερύγιο του Ναού, εκείνος γονάτισε και προσευχήθηκε για τους φονιάδες του. Ο Ιάκωβος ήταν γιος του δικαίου Ιωσήφ από την πρώτη του γυναίκα και έλαβε το όνομα αδελφός του Κυρίου.

Από νεαρή ηλικία αγάπησε τη σκληρή άσκηση και επέλεξε δρόμο αυστηρό, αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στον Θεό. Δεν δοκίμασε ποτέ κρασί ούτε άλλο μεθυστικό ποτό, και απείχε από κάθε ζωικό φαγητό. Δεν έκοψε ποτέ τα μαλλιά του, σύμφωνα με τον όρκο των αφιερωμένων στον Κύριο.

Δεν πλενόταν με αρωματικά έλαια ούτε ζήτησε ποτέ τη σωματική άνεση που αναζητούν οι άνθρωποι. Φορούσε διαρκώς πάνω στο σώμα του τραχύ τρίχινο ένδυμα και περνούσε ολόκληρες τις νύχτες σε ολονύκτια προσευχή. Κοιμόταν ελάχιστα και μόνο όσο χρειαζόταν για να συνεχίσει την πνευματική του εργασία.

Διατήρησε ακέραιη την παρθενία του μέχρι την τελευταία στιγμή της επίγειας ζωής του. Η αγνότητα και η δικαιοσύνη του έκαναν τους ανθρώπους να τον φωνάζουν Δίκαιο και Ωβλία, που σημαίνει στήριγμα και προστασία του λαού. Η παράδοση διηγείται ότι, όταν ο Ιωσήφ μοίραζε την περιουσία του στα παιδιά του από την πρώτη γυναίκα, θέλησε να δώσει μερίδιο και στον Ιησού Χριστό.

Όλοι οι άλλοι γιοι αρνήθηκαν αυτή την επιθυμία του πατέρα τους και αντιστάθηκαν με σκληρότητα. Μόνο ο Ιάκωβος δέχτηκε με χαρά τον μικρό Ιησού ως συγκληρονόμο του δικού του μεριδίου της γης. Για τον λόγο αυτό ονομάστηκε αδελφός του Κυρίου και κράτησε αυτό το όνομα σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.

Όταν ο Ηρώδης άρχισε να ζητάει το νεογέννητο Παιδί, η Παναγία αναγκάστηκε να φύγει στην Αίγυπτο μαζί με τον Ιωσήφ. Ο Ιάκωβος συνόδευσε τότε τη φυγή της Αγίας Οικογένειας και μοιράστηκε τις δοκιμασίες του δρόμου. Όταν αργότερα ο Χριστός άρχισε να κηρύττει τη βασιλεία του Θεού, ο Ιάκωβος πίστεψε αμέσως στη διδασκαλία του Σωτήρα.

Ακολούθησε τα λόγια του με βαθιά αγάπη και άναψε μέσα του ακόμη πιο δυνατός ο πόθος για ζωή αρετής. Έγινε ένας από τους εβδομήντα αποστόλους και αγιάστηκε από την παρουσία του Διδασκάλου. Ο Κύριος τον αγάπησε ιδιαίτερα και του εμφανίστηκε χωριστά μετά την Ανάστασή του, όπως αναφέρει ο απόστολος Παύλος στους Κορινθίους.

Μετά την Ανάληψη του Χριστού στους ουρανούς, οι απόστολοι συγκεντρώθηκαν για να εκλέξουν τον ποιμένα της νέας Εκκλησίας στα Ιεροσόλυμα. Με ομόφωνη φωνή επέλεξαν τον Ιάκωβο τον Δίκαιο και του εμπιστεύτηκαν το πρώτο επισκοπικό αξίωμα της χριστιανικής ιστορίας. Ποίμανε το ποίμνιο του Χριστού με δικαιοσύνη, με γενναία στοργή και με ακλόνητη στερεότητα στην ορθή πίστη.

Πολλούς Ιουδαίους και Έλληνες οδήγησε στον αληθινό Θεό με τη σοφή και έμπνευστη διδασκαλία του. Γεμάτος από τις αρετές της ενεργητικής ζωής και της θεωρίας του Θεού, έμπαινε στα Άγια των Αγίων όχι μία φορά τον χρόνο όπως οι αρχιερείς. Έμπαινε καθημερινά για να τελέσει τα ιερά Μυστήρια και να μεσιτεύσει για τον λαό και τη σωτηρία του κόσμου.

Ντυμένος με λινό ένδυμα, γονάτιζε για ώρες πολλές μπροστά στον Κύριο και έχυνε ποταμούς δακρύων. Από τη συνεχή προσευχή και τις μετάνοιες, το δέρμα στα γόνατά του είχε σκληρύνει σαν δέρμα καμήλας. Οι ίδιοι οι αρχιερείς σέβονταν τη ζωή του και δεν τον εμπόδιζαν να εισέρχεται στον ιερό χώρο.

Η αγιότητά του γινόταν ολοφάνερη σε όσους τον γνώριζαν από κοντά. Όταν στην Αντιόχεια προέκυψε μεγάλη συζήτηση για το αν οι ειδωλολάτρες έπρεπε να περιτέμνονται για να γίνουν χριστιανοί, ο Ιάκωβος προήδρευσε της αποστολικής συνόδου των Ιεροσολύμων. Με τη φωτισμένη του παρέμβαση πρότεινε να μη φορτώσουν οι απόστολοι τους πρώην ειδωλολάτρες με τα βαριά δεσμά του παλαιού Νόμου.

Ζήτησε μόνο να απέχουν από τα ειδωλόθυτα και από κάθε μορφή ηθικής ακαθαρσίας, όπως διηγούνται οι Πράξεις των Αποστόλων. Ο λόγος του υπήρξε αποφασιστικός και έκρινε την έκβαση εκείνης της κρίσιμης σύναξης για την πορεία της Εκκλησίας. Σε αυτόν αποδίδεται επίσης η σύνταξη της πρώτης Θείας Λειτουργίας της χριστιανικής Εκκλησίας.

Η Λειτουργία του Ιακώβου έγινε η πηγή από την οποία αντλήθηκαν αργότερα οι μεταγενέστερες λειτουργίες της Ορθόδοξης παράδοσης. Ο Μέγας Βασίλειος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος συντόμευσαν αργότερα το αρχικό κείμενο για χάρη της ανθρώπινης ασθένειας. Έτσι η λατρευτική κληρονομιά του αδελφοθέου πέρασε στα αιώνια σπλάχνα της εκκλησιαστικής ζωής.

Παράλληλα, μας άφησε και την Καθολική Επιστολή που φέρει το όνομά του στην Καινή Διαθήκη. Με αυτήν στηρίζει τους πιστούς και διδάσκει την αλήθεια της σωτηρίας με λόγια απλά και βαθιά. Στην επιστολή του ελέγχει όσους θεωρούν τον Θεό αιτία των κακών που συμβαίνουν στον κόσμο.

Γράφει με σαφήνεια ότι ο καθένας πειράζεται όταν παρασύρεται και δελεάζεται από τη δική του επιθυμία. Προτρέπει τους πιστούς να μην αρκούνται στο γεγονός ότι πιστεύουν στον Χριστό με τα χείλη μόνο. Ζητάει να λάμπουν τα έργα των αρετών τους και η αγάπη να γίνεται πράξη καθημερινή.

Διδάσκει ότι η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή, όπως νεκρό είναι το σώμα χωρίς ψυχή. Παροτρύνει κάθε άνθρωπο να είναι γρήγορος στο ν᾽ ακούει και αργός στο να μιλάει και να οργίζεται. Καλεί τους ακροατές να γίνονται εκτελεστές του λόγου του Θεού και όχι μόνο ακροατές που ξεγελούν τον εαυτό τους.

Διδάσκει ακόμη ότι κάθε καλό δώρημα και κάθε τέλειο δώρο κατεβαίνει από τον Πατέρα των φώτων. Σε αυτόν δεν υπάρχει καμιά αλλοίωση ούτε σκιά μεταβολής, αλλά μόνο σταθερότητα και αγάπη. Έτσι ο απόστολος προσφέρει στους πιστούς πρακτικό οδηγό για ζωή ευάρεστη ενώπιον του Θεού.

Η Καθολική του Επιστολή στολίζει μέχρι σήμερα ολόκληρη την Εκκλησία και διδάσκει την αληθινή πίστη μαζί με τα καλά έργα. Γύρω στο εξήντα δύο μετά Χριστόν, μετά τον θάνατο του ηγεμόνα Φήστου, η Ιουδαία βυθίστηκε σε αναρχία και κενό εξουσίας. Οι Ιουδαίοι, αφού είχαν αποτύχει να συλλάβουν και να θανατώσουν τον απόστολο Παύλο, στράφηκαν τότε εναντίον του Ιακώβου.

Πολλοί άνθρωποι, μάλιστα και αρχηγοί του λαού, είχαν αγκαλιάσει την πίστη του Χριστού μέσα από το κήρυγμα του δικαίου. Οι γραμματείς και οι φαρισαίοι ταράχτηκαν βαθιά και φοβήθηκαν μήπως ολόκληρος ο λαός αναγνωρίσει τον Ιησού ως Κύριο. Πλησίασαν λοιπόν τον Ιάκωβο με υποκρισία και επαίνεσαν την αρετή του και τη δικαιοσύνη του.

Του ζήτησαν να ανέβει στη στέγη του Ναού κατά την εορτή του Πάσχα και να μιλήσει στο πλήθος. Του είπαν να πείσει τον λαό να μην παρασύρεται από τη διδασκαλία περί του εσταυρωμένου Ιησού της Ναζαρέτ. Ήλπιζαν πως ο σεβαστός δίκαιος θα αρνιόταν δημόσια τον Χριστό και θα τους εξυπηρετούσε.

Ο Ιάκωβος ανέβηκε χωρίς φόβο στο πτερύγιο του ιερού Ναού των Ιεροσολύμων. Από κάτω συγκεντρώθηκαν Ιουδαίοι και προσήλυτοι από όλα τα έθνη που είχαν έρθει για τη μεγάλη εορτή. Οι γραμματείς και οι φαρισαίοι του φώναξαν τότε με δυνατή φωνή από κάτω, ζητώντας τη δημόσια μαρτυρία του.

Τον ρώτησαν τι φρονεί ο ίδιος για τον Ιησού που σταυρώθηκε και για ποιο λόγο τον ακολουθεί ο λαός. Ο Ιάκωβος απάντησε χωρίς δισταγμό ότι ο Υιός του ανθρώπου κάθεται στα δεξιά της δυνάμεως του Θεού. Πρόσθεσε ότι θα έρθει πάνω στα νέφη του ουρανού για να κρίνει τον κόσμο με δικαιοσύνη.

Πολύς λαός χάρηκε από αυτή τη μαρτυρία και άρχισε να φωνάζει «Ωσαννά τω Υιώ Δαυίδ». Οι γραμματείς όμως έτριξαν τα δόντια τους από οργή και είπαν πως ο δίκαιος είχε πλανηθεί. Όρμησαν εναντίον του και τον γκρέμισαν από τη μεγάλη στέγη του ιερού Ναού στο έδαφος.

Ο Ιάκωβος δεν πέθανε αμέσως, παρά το ύψος της πτώσης του, και βρέθηκε βαριά πληγωμένος. Σήκωσε τα χέρια του στον ουρανό και προσευχήθηκε για τους διώκτες του, όπως είχε προσευχηθεί ο Χριστός. Ζήτησε από τον Πατέρα να τους συγχωρήσει επειδή δεν γνώριζαν τι έκαναν εκείνη τη στιγμή.

Οι εχθροί του άρχισαν τότε να τον λιθοβολούν με μανία, ενώ εκείνος εξακολουθούσε την προσευχή του. Κάποιος βιοτέχνης κρατούσε στα χέρια του βαρύ ξύλινο εργαλείο για κοπάνημα ρούχων, σύμφωνα με τη σχετική παράδοση. Όρμησε καταπάνω στον δίκαιο και τον χτύπησε στο κεφάλι με όλη τη δύναμη της λύσσας του.

Από εκείνο το άγριο χτύπημα ο απόστολος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο που τόσο αγάπησε. Ένας ευσεβής άνθρωπος από τη γενιά του Ριχάβ είχε προσπαθήσει να σταματήσει το έγκλημα, αλλά η φωνή του πνίγηκε. Έθαψαν το τίμιο σώμα του δικαίου κοντά στον Ναό, στον ίδιο τόπο όπου τον είχαν θανατώσει.

Οι πιστοί έκλαψαν πικρά τον ποιμένα τους και η Εκκλησία πένθησε για τη μεγάλη της απώλεια. Είχε διακονήσει την επισκοπή των Ιεροσολύμων για τριάντα ολόκληρα χρόνια, στηρίζοντας τη νεαρή Εκκλησία. Μαρτύρησε σε ηλικία εξήντα έξι ετών για χάρη του αγαπημένου του Διδασκάλου, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Οι Ιουδαίοι που σκέφτονταν δίκαια είδαν αργότερα στην καταστροφή των Ιεροσολύμων την τιμωρία του αίματος του δικαίου. Το έτος εβδομήντα μετά Χριστόν η αγία Πόλη έπεσε και ο Ναός ισοπεδώθηκε από τα ρωμαϊκά στρατεύματα. Το όνομά του παραμένει αιώνια συνδεδεμένο με τη Λειτουργία, την Επιστολή και τη μαρτυρία της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων.

Τώρα θα τρέξω την επικύρωση. txt –output 10_23_Άγιος_Ιάκωβος_ο_Αδελφόθεος_Ελληνικά_Καθαρά. Παραδίδω το τελικό κείμενο σε αρχείο με το όνομα:

**`10_23_Άγιος_Ιάκωβος_ο_Αδελφόθεος_Ελληνικά_Καθαρά.