Άγιος Ιγνάτιος ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Δεκαπέντε χρονών μόλις, ένα βασιλόπουλο της Κωνσταντινούπολης κλείστηκε δια της βίας σε μοναστήρι από τον σφετεριστή του θρόνου. Από εκείνο το κελί ξεκίνησε ο δρόμος που τον έφερε δύο φορές στον πατριαρχικό θρόνο της Νέας Ρώμης. Ο Άγιος Ιγνάτιος γεννήθηκε το επτακόσια ενενήντα εννέα μετά Χριστόν και ήταν γιος του αυτοκράτορα Μιχαήλ του Πρώτου του Ραγκαβέ και της Προκοπίας.

Η μητέρα του ήταν θυγατέρα του αυτοκράτορα Νικηφόρου του Πρώτου, και το παιδί μεγάλωσε μέσα στη λάμψη του παλατιού. Όταν όμως ο Λέων ο Πέμπτος ανέτρεψε τον πατέρα του και κατέλαβε τον θρόνο, η ζωή του μικρού πρίγκιπα άλλαξε ριζικά μέσα σε λίγες μέρες. Έχασε τα αυτοκρατορικά προνόμια, αλλά κέρδισε κάτι πολύ μεγαλύτερο μέσα στη μοναστική ησυχία.

Δέχτηκε με χαρά τη νέα του ζωή και αφιερώθηκε στην ευσέβεια, στην προσευχή και στην άσκηση της αρετής. Σύντομα έγινε μοναχός με το όνομα Ιγνάτιος, αφήνοντας πίσω το κοσμικό του όνομα Νικήτας. Η αλλαγή αυτή δεν ήταν για εκείνον στέρηση, αλλά απελευθέρωση από τα δεσμά της εξουσίας και των φιλοδοξιών.

Μέσα στο μοναστήρι ο νεαρός Ιγνάτιος έδειξε χαρίσματα σπάνια και ωρίμασε γρήγορα στην πνευματική ζωή. Οι αδελφοί τον εκτίμησαν τόσο πολύ, ώστε σε λίγα χρόνια τον ανέδειξαν ηγούμενο της μονής του Αρχαγγέλου. Η μονή αυτή ονομαζόταν παλαιότερα του Ανατέλλοντος και αργότερα έγινε γνωστή με το όνομα του Σατύρου.

Εκεί ο Ιγνάτιος έβαλε τάξη, εμβάθυνε στη μελέτη των Γραφών και έγινε πατέρας πνευματικός για πολλούς μοναχούς. Το όνομά του άρχισε να ακούγεται σε όλη την Κωνσταντινούπολη για τη σύνεση και τη σταθερότητά του. Το έτος οκτακόσια σαράντα έξι μετά Χριστόν, όταν αυτοκράτειρα ήταν η ευσεβής Θεοδώρα, ο πατριάρχης Μεθόδιος ο Πρώτος κοιμήθηκε εν Κυρίω.

Η Εκκλησία αναζήτησε άξιο διάδοχο και η επιλογή έπεσε ομόφωνα στον ηγούμενο της μονής του Σατύρου. Ο Ιγνάτιος ανέβηκε στον πατριαρχικό θρόνο της Νέας Ρώμης με την ευλογία του λαού και του κλήρου. Από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι δεν επρόκειτο για άνθρωπο που θα έκανε συμβιβασμούς.

Η αλήθεια του Ευαγγελίου ήταν για εκείνον αδιαπραγμάτευτη, ασχέτως αν αφορούσε φτωχούς ή ισχυρούς της γης. Σύντομα ξέσπασε σύγκρουση μεγάλη με τον Βάρδα, αδελφό της αυτοκράτειρας Θεοδώρας και θείο του νεαρού αυτοκράτορα Μιχαήλ του Τρίτου. Ο Βάρδας ζούσε σκανδαλωδώς με τη νύφη του και κυβερνούσε ουσιαστικά το κράτος αντί του ανήλικου ανιψιού του.

Ο πατριάρχης τον κάλεσε ξανά και ξανά να εγκαταλείψει την αμαρτωλή ζωή του, αλλά εκείνος έμενε αμετανόητος. Όταν ο Βάρδας ζήτησε να κουρέψει βίαια μοναχή την αυτοκράτειρα Θεοδώρα, ώστε να την απομακρύνει από τη διακυβέρνηση, ο Ιγνάτιος αρνήθηκε σταθερά. Δεν δέχτηκε να γίνει όργανο μιας τέτοιας ανόσιας πράξης, που έθιγε και τη μητέρα του αυτοκράτορα και την ίδια τη μοναχική ιδιότητα.

Έπειτα από αυτό, ο πατριάρχης απαγόρευσε δημόσια στον Βάρδα την προσέλευση στη Θεία Κοινωνία λόγω της ηθικής του πτώσης. Η οργή του ισχυρού άνδρα δεν άργησε να εκδηλωθεί. Στις είκοσι τρεις Νοεμβρίου του οκτακοσίου πενηντα επτά μετά Χριστόν, ο Βάρδας τον κατηγόρησε ψευδώς για συνωμοσία εναντίον του βασιλιά.

Ο Ιγνάτιος εξορίστηκε στο νησί Τερέβινθο και στη θέση του ανέβηκε ο Φώτιος, ο πρώην πρωτοσπαθάριος και πρωτοσηγκριτος της Εκκλησίας. Ο Άγιος υπέμεινε δεκαπέντε ολόκληρες ημέρες βασανιστηρίων, με τα οποία προσπάθησαν να τον αναγκάσουν να παραιτηθεί από τον θρόνο του. Δεν λύγισε ωστόσο μπροστά στην πίεση, και έζησε στην εξορία τα δύσκολα χρόνια με προσευχή και πνευματική ηρεμία.

Όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Βασίλειος ο Μακεδών, η αδικία αποκαταστάθηκε με τρόπο επίσημο και πανηγυρικό. Στις δεκατρείς Νοεμβρίου του οκτακοσίου εξήντα επτά μετά Χριστόν, ο Ιγνάτιος επέστρεψε στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Για δέκα ακόμη χρόνια ποίμανε με σύνεση και αγάπη το πλήρωμα της Εκκλησίας, αφήνοντας πίσω του τις πικρίες του παρελθόντος.

Φρόντισε για την τάξη της λατρείας, για την αρμονία του κλήρου και για τη στήριξη των μοναστηριών της πρωτεύουσας. Κοιμήθηκε εν Κυρίω το οκτακόσιο εβδομήντα οκτώ μετά Χριστόν, ογδόντα εννέα ετών, στη μονή του Σατύρου που τόσο αγαπούσε. Τον διαδέχθηκε στον θρόνο ένας άλλος μεγάλος αστέρας της Ορθοδοξίας, ο Μέγας Φώτιος.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις είκοσι τρεις Οκτωβρίου, αναγνωρίζοντας τον αγώνα του για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Ο βίος του παραμένει υπόδειγμα ποιμένα που δεν φοβήθηκε ποτέ τους ισχυρούς της γης. **File saved as:** `10_23_Άγιος_Ιγνάτιος_Κωνσταντινουπόλεως_Ελληνικά_Καθαρά.

– No Arabic digits, no Α΄/Β΄ abbreviations