Όσιος Ιουλιανός ο ασκητής του Ευφράτη

%$ Όσιος Ιουλιανός ο ασκητής του Ευφράτη $% Με τα δάκρυά του ανέβλυσε πηγή νερού μέσα στην άνυδρη έρημο, για να σώσει έναν εξαντλημένο μαθητή του. Σε άλλη περίσταση, ένα εφτάχρονο παιδί που είχε πέσει σε πηγάδι βρέθηκε ζωντανό, καθώς ο όσιος το κρατούσε πάνω στο νερό.

Ο Ιουλιανός γεννήθηκε από φτωχούς και άσημους γονείς και έζησε τον τέταρτο αιώνα μετά Χριστόν, στα μέρη της Μεσοποταμίας. Παρότι δεν έλαβε κοσμική μόρφωση, απέκτησε ζωντανή γνώση της πίστης, όχι μόνο με λόγια αλλά και με έργα. Όταν ενηλικιώθηκε, εγκατέλειψε τον κόσμο και κατοίκησε σε μια σπηλιά μέσα στην έρημο της Παρθίας.

Εκεί προσπαθούσε να δαμάσει κάθε επιθυμία και να υψωθεί πάνω από τα φθαρτά πράγματα της ζωής. Μία μόνο φορά την εβδομάδα έπαιρνε λίγο ψωμί με αλάτι και νερό, χωρίς άλλη τροφή. Παρηγοριά και πνευματική του τροφή ήταν οι ψαλμοί του προφήτη Δαβίδ και η αδιάλειπτη συνομιλία του με τον Θεό.

Η ζωή του έμοιαζε με λυχνάρι που στέκεται πάνω στην κορυφή ενός βουνού και φωτίζει. Η φήμη του ασκητή απλώθηκε γρήγορα και πολλοί άνθρωποι έτρεξαν κοντά του για να ζήσουν υπό την καθοδήγησή του. Με την άδειά του στήθηκαν σκηνές γύρω από τη σπηλιά και άρχισε εκεί μια μικρή αδελφότητα.

Όμως ο όσιος ποθούσε βαθιά την απόλυτη ησυχία και την ολοκληρωτική συνομιλία με τον Θεό. Έτσι απομακρύνθηκε για πενήντα στάδια ακόμη πιο μέσα στην έρημο και ζούσε μόνος. Επέστρεφε στους αδελφούς μόνο σπάνια, για να τους διδάξει και να τους στηρίξει στον αγώνα τους.

Κάποτε, καθώς ετοιμαζόταν να φύγει πάλι για την έρημο, τον παρακάλεσε ένας νεαρός με όνομα Αστέριος. Ήταν αναθρεμμένος μέσα στις ανέσεις, αλλά είχε φλογερή επιθυμία για άσκηση πέρα από τις δυνάμεις του. Ο όσιος προσπάθησε να τον αποτρέψει από το επικίνδυνο ταξίδι στην άνυδρη έρημο.

Ο νέος όμως επέμενε με τόση θερμή πίστη, ώστε ο γέροντας δέχτηκε τελικά να τον πάρει μαζί του. Ο Αστέριος ακολούθησε με χαρά τον γέροντα στο σκληρό μονοπάτι. Ύστερα από τρεις ημέρες όμως οι δυνάμεις του τελείωσαν και άρχισε να λιποθυμά από τη δίψα.

Παρακαλούσε με δάκρυα τον άγιο να τον λυπηθεί και να τον ανακουφίσει από το βάσανο του δρόμου. Ο όσιος του επέτρεψε να επιστρέψει πίσω, αλλά ο νέος δεν μπορούσε πια ούτε να σταθεί όρθιος. Δεν γνώριζε επίσης ποιο δρόμο έπρεπε να ακολουθήσει για να βρει ξανά τη σπηλιά.

Τότε ο άνθρωπος του Θεού, με σπλάχνα γεμάτα συμπόνια για τον σύντροφό του, γονάτισε στο χώμα. Προσευχόταν με τόση θερμότητα για τη σωτηρία του νέου, ώστε πότισε τη γη με τα δάκρυά του. Η προσευχή ακούστηκε από τον Κύριο και έγινε μεγάλο θαύμα μπροστά στα μάτια τους.

Από εκείνες τις σταγόνες, που έπεσαν στο ξερό έδαφος, ανάβλυσε αμέσως μια ολοζώντανη πηγή νερού. Ο εξαντλημένος μαθητής δροσίστηκε και ανέκτησε τις δυνάμεις του για να συνεχίσει. Ο Αστέριος έγινε αργότερα και ο ίδιος γνωστός ασκητής και οδηγός πολλών ψυχών στην έρημο.

Επισκεπτόταν συχνά τον αγαπημένο του δάσκαλο και του εκδήλωνε με κάθε τρόπο την ευγνωμοσύνη του. Κάποτε σήκωσε στους ώμους του ένα μεγάλο σακί με σύκα ως δώρο αγάπης. Περπατούσε με αυτό το βάρος επί εφτά ολόκληρες ημέρες μέσα στην έρημο, για να φτάσει στον γέροντα.

Ο Ιουλιανός λυπήθηκε πολύ που ένας άλλος άνθρωπος κουράστηκε τόσο εξαιτίας του και αρνιόταν να δεχτεί το δώρο. Όμως ο Αστέριος δήλωσε ότι δεν θα κατέβαζε το σακί από τους ώμους του χωρίς αυτή τη χαρά. Έτσι ο όσιος, αν και δυσκολευόταν να φάει τροφή που κουβαλούσε άλλος, υποχώρησε από αγάπη και πραότητα.

Δέχτηκε το δώρο και του είπε με τρυφερότητα να κατεβάσει επιτέλους το βάρος του. Στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, που πολεμούσε τους Πέρσες, πολλοί πιστοί ζητούσαν τις προσευχές του γέροντα. Επιθυμούσαν να γλιτώσει η Εκκλησία από τον σκληρό διώκτη και αρνητή του Χριστού.

Ο όσιος προσευχήθηκε για δέκα ολόκληρες ημέρες με δάκρυα για την απαλλαγή της Εκκλησίας από αυτόν τον τύραννο. Στο τέλος άκουσε φωνή που τον πληροφορούσε ότι το ακάθαρτο και βδελυρό ζώο είχε χαθεί. Επέστρεψε τότε γεμάτος χαρά στους αδελφούς του και τους φανέρωσε με λαμπρό πρόσωπο τη χαρμόσυνη είδηση.

Τους είπε ότι ο ασεβής έπεσε από το χέρι που τον καταδίωκε και οι εκκλησίες θριάμβευσαν. Ο όσιος έδωσε αργότερα σκληρό αγώνα και ενάντια στην αρειανική αίρεση, που μάστιζε τότε την Ανατολή. Άφησε τη σιωπή της αγαπημένης του ερήμου για να μη σιωπήσει μπροστά στην αλλοίωση της αλήθειας.

Οι αρειανοί διέδιδαν στην Αντιόχεια το ψέμα ότι ο όσιος συμφωνούσε με τα δικά τους δόγματα. Τότε ο Ακάκιος και ο Αστέριος, με την παρότρυνση του Φλαβιανού και του Διοδώρου, έσπευσαν στον γέροντα. Του εξήγησαν πόσο υπέφεραν οι πιστοί από την πλάνη και την παραπλάνηση των αιρετικών στην πόλη.

Ο όσιος ξεκίνησε αμέσως για την Αντιόχεια, αν και αγαπούσε πιο πολύ την ησυχία της ερήμου. Σταμάτησε ένα βράδυ σε χωριό, στο σπίτι μιας ευσεβούς γυναίκας που είχε ένα παιδί εφτά ετών. Την ώρα του δείπνου ο μικρός σηκώθηκε αθόρυβα από το τραπέζι και έπεσε μέσα σε πηγάδι.

Η μητέρα έμαθε το συμβάν, αλλά δεν ταράχτηκε καθόλου και απλώς πρόσταξε να σκεπάσουν το πηγάδι. Συνέχισε να υπηρετεί τον άγιο με μεγάλη πίστη, σίγουρη ότι δίπλα του δεν θα γινόταν κακό. Όταν ο όσιος ρώτησε για το αγόρι, εκείνη είπε ότι το παιδί ξάπλωσε από κάποια αδιαθεσία.

Ο άγιος όμως επέμενε να βγει το παιδί και να πάρει την ευλογία του γέροντα. Τότε η μητέρα φανέρωσε με ταπείνωση όλη την αλήθεια για το συμβάν στο πηγάδι. Ο όσιος σηκώθηκε, άνοιξε το κάλυμμα και είδε το παιδί ζωντανό πάνω στο νερό.

Του έδωσε το χέρι και το τράβηξε έξω, τελείως υγιές, μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων. Το παιδί διηγήθηκε ότι ο γέροντας το κρατούσε πάνω στο νερό και δεν το άφηνε να βυθιστεί. Στην Αντιόχεια ο όσιος έμεινε στη σπηλιά όπου είχε κρυφτεί κάποτε ο απόστολος Παύλος και επέστρεψε ειρηνικά στον Κύριο σε βαθιά γεράματα.

txt –output /tmp/10_18_Όσιος_Ιουλιανός_Ευφράτη_Ελληνικά_Καθαρά. **Filename:** `10_18_Όσιος_Ιουλιανός_Ευφράτη_Ελληνικά_Καθαρά.