Άγιος Ιγνάτιος ο Οσιομάρτυρας από τη Βουλγαρία

Ένας νέος μοναχός από την Εσκή Ζαγορά της Βουλγαρίας στάθηκε μπροστά στον κατή της Κωνσταντινούπολης και πέταξε το μουσουλμανικό σαρίκι στα πόδια του ως ομολογία πίστης στον Χριστό. Πριν φτάσει σε εκείνη τη στιγμή της μαρτυρικής τόλμης, είχε ζήσει τη σφαγή του πατέρα του Γεωργίου, την απαγωγή της μητέρας και των αδελφών του, και τη βαθιά πληγή μιας στιγμιαίας ολιγοψυχίας από φόβο. Στη βάπτιση είχε λάβει το όνομα Ιωάννης και μεγάλωσε σε ευσεβές περιβάλλον.

Οι γονείς του μετακόμισαν στη Φιλιππούπολη και τον έγραψαν εκεί στο σχολείο, όπου διακρίθηκε στα γράμματα. Όμως μέσα του φούντωνε ο πόθος για τη μοναχική ζωή και την αναζήτηση του Θεού. Όταν έγινε άντρας, πέρασε στη δυτική Βουλγαρία και κατέφυγε στη μονή της Ρίλας, για να αρχίσει την άσκηση.

Εκεί τον ανέλαβε ένας αυστηρός γέροντας, στον οποίο υποτάχθηκε με υπακοή για έξι ολόκληρα χρόνια. Η αυστηρότητα όμως του γέροντα τον κατέβαλε ψυχικά και επέστρεψε στο πατρικό του σπίτι. Εκείνη την περίοδο οι Σέρβοι σήκωσαν επανάσταση εναντίον της οθωμανικής εξουσίας.

Στον πατέρα του ζήτησαν να ηγηθεί ενός τουρκικού σώματος για την καταστολή της εξέγερσης. Ο Γεώργιος αρνήθηκε με σταθερότητα να σηκώσει το ξίφος εναντίον αδελφών ορθοδόξων χριστιανών. Οι Τούρκοι όρμησαν τότε με μανία απάνω του, τον κατατρύπησαν με μαχαιριές και τέλος του απέκοψαν το κεφάλι.

Τη μητέρα και τις αδελφές του τις άρπαξαν οι αγαρηνοί, και τελικά εκείνες αναγκάστηκαν να ασπαστούν τον μουσουλμανισμό. Ο Ιωάννης κρύφτηκε σε σπίτι μιας ηλικιωμένης χριστιανής γυναίκας στην ίδια περιοχή. Η μητέρα και οι αδελφές του πληροφορήθηκαν το κρησφύγετο και το αποκάλυψαν στους διώκτες.

Όσοι έφτασαν για να τον συλλάβουν δεν γνώριζαν τη μορφή του νέου. Η γερόντισσα τους κοίταξε στα μάτια και τους απάντησε ψύχραιμα ότι δεν τον γνώριζε. Στη συνέχεια τον βοήθησε κρυφά να φύγει από τον τόπο και να βγει στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας.

Εκεί στην ξενιτιά γνωρίστηκε με τον μετέπειτα νεομάρτυρα Ευθύμιο, νεαρό ομόψυχο και αγωνιστή. Η καρδιά του όμως δεν αναπαυόταν στο Βουκουρέστι και επιθυμούσε να φτάσει στο Άγιον Όρος. Στον δρόμο πέρασε από το χωριό Σούμλα, όπου συνάντησε ξανά τον φίλο του πατέρα Ευθύμιο.

Έμαθε τότε με βαθιά λύπη ότι ο Ευθύμιος είχε αρνηθεί τον Χριστό και είχε γίνει μουσουλμάνος. Συντετριμμένος από τη φοβερή είδηση, ο Ιωάννης έφυγε αμέσως από το χωριό της Σούμλας. Δεν είχε προχωρήσει πολύ, όταν τον σταμάτησαν Τούρκοι στρατιώτες και του πήραν όλα τα υπάρχοντα.

Οι στρατιώτες απαίτησαν να αλλαξοπιστήσει και εκείνος, από τον τρόμο της στιγμής, αποκρίθηκε ότι θα γινόταν μουσουλμάνος. Ικανοποιημένοι από την απάντηση εκείνη, τον άφησαν τελικά να φύγει χωρίς άλλο βασανισμό. Η ολιγοψυχία αυτή έγινε αργότερα για τον ίδιο πληγή και αφορμή βαθιάς μετάνοιας.

Έφτασε στο χωριό Εσκή Ζαγορά, όπου συνάντησε έναν αγιορείτη μοναχό από τη μονή Γρηγορίου του Αγίου Όρους. Ταξίδεψαν μαζί προς το Περιβόλι της Παναγίας με πόθο ησυχίας και μετανοίας. Ο Ιωάννης εγκαταστάθηκε στη Σκήτη της Αγίας Άννας, καρδιά της αγιορείτικης άσκησης.

Εκεί γνώρισε τον πατέρα Βασίλειο, που έγινε συνοδοιπόρος του στον πνευματικό αγώνα. Κάποια μέρα οι δύο μοναχοί κατέβηκαν στη Θεσσαλονίκη για υποθέσεις του μοναστηριού τους. Καθώς βρίσκονταν εκεί, μαρτύρησαν για τον Χριστό οι μοναχοί Δαβίδ και Ευθύμιος από τη Δημητσάνα.

Το αίμα των νεομαρτύρων άναψε στην ψυχή του Ιωάννη φλόγα ζηλωτή και ασυγκράτητη. Ο πατέρας Βασίλειος όμως τον προέτρεψε να αναβάλει τον πόθο του και να δοκιμαστεί ακόμη με προσευχή και υπομονή. Επέστρεψαν μαζί στο Άγιον Όρος και συνέχισαν την ασκητική ζωή στη Σκήτη της Αγίας Άννας.

Λίγο καιρό αργότερα, ο πατέρας Βασίλειος εκοιμήθη εν Κυρίω και ο Ιωάννης έμεινε χωρίς εκείνον τον πιστό συνοδοιπόρο. Όταν ένας μοναχός της σκήτης του διηγήθηκε το μαρτύριο του νεομάρτυρα Ευθυμίου, η καρδιά του πυρακτώθηκε ξανά από τον ίδιο ιερό ζήλο. Τέθηκε τότε υπό την πνευματική καθοδήγηση του γέροντος Ακακίου, έμπειρου οδηγού των μαρτύρων εκείνης της εποχής.

Ο γέροντας του όρισε αυστηρό πρόγραμμα με προσευχή, πολλές μετάνοιες και καθημερινή μελέτη του ιερού Ευαγγελίου. Με τον καιρό κρίθηκε άξιος να λάβει το μέγα και αγγελικό σχήμα της μοναχικής κουράς. Στην κουρά του έλαβε το νέο όνομα Ιγνάτιος, που έγινε το όνομα της μαρτυρικής του ομολογίας.

Ο γέροντας Ακάκιος τον ευλόγησε να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον μοναχό Γρηγόριο. Εκεί θα έδινε τη μαρτυρία του Χριστού μπροστά στους ισχυρούς της οθωμανικής αρχής. Αφού κοινώνησε τα άχραντα μυστήρια, ο Ιγνάτιος ένιωσε έτοιμος για τη μεγάλη δοκιμασία.

Ντυμένος με μουσουλμανικά ρούχα, ο Ιγνάτιος παρουσιάστηκε στον κατή της πόλης με σταθερό βλέμμα. Ομολόγησε εκεί την πίστη του στον Χριστό και διηγήθηκε όλη την ιστορία του. Του αποκάλυψε πώς από φόβο είχε υποσχεθεί κάποτε ότι θα γινόταν μουσουλμάνος.

Τώρα όμως πέταξε το σαρίκι στα πόδια του κατή και διακήρυξε ότι ποτέ δεν θα αρνηθεί τον Χριστό. Ο κατής νόμισε αρχικά ότι ο νέος μοναχός βρίσκεται έξω από τα λογικά του. Τον προειδοποίησε ότι θα δοκιμάσει φρικτά βασανιστήρια πριν παραδοθεί στον θάνατο.

Από την άλλη του υποσχέθηκε πλούσια δώρα και μεγάλες τιμές, αν δεχόταν να ασπαστεί το Ισλάμ. Ο γενναίος μάρτυρας του απάντησε ότι μπορεί να κρατήσει για τον εαυτό του τα πρόσκαιρα δώρα του. Του είπε ότι οι απειλές για βασανιστήρια και θάνατο δεν ήταν τίποτε καινούργιο για εκείνον.

Τόνισε ότι τα γνώριζε πολύ καλά πριν φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και πάτησε εκείνο το έδαφος. Πρόσθεσε μάλιστα ότι ήρθε εκεί ακριβώς εξαιτίας τους, για να πεθάνει για τον Χριστό του. Ο άγιος Ιγνάτιος αποκάλεσε στη συνέχεια τον Μωάμεθ ψευδοπροφήτη, δάσκαλο της απώλειας και φίλο του διαβόλου.

Έπειτα κάλεσε τους μουσουλμάνους να πιστέψουν στον Χριστό, που είναι ο μόνος αληθινός Θεός. Ο κατής τότε εξοργίστηκε τόσο πολύ, ώστε δεν μπορούσε καν να αρθρώσει λόγο. Έγνεψε σε έναν υπηρέτη να βγάλει τον μάρτυρα έξω από την αίθουσα της ανάκρισης.

Ο Ιγνάτιος γύρισε και χτύπησε τον υπηρέτη, ύστερα γονάτισε μπροστά στον κατή και έσκυψε τον αυχένα του. Φάνηκε σαν να τον προκαλούσε να τον αποκεφαλίσει εκεί επιτόπου, χωρίς καμία αναβολή. Άλλοι υπηρέτες όμως όρμησαν μέσα και τον έσυραν με βία στη φυλακή.

Αργότερα τον έφεραν πάλι στον κατή για νέα ανάκριση και απολογία. Όταν τον ρώτησαν ποιος τον οδήγησε στην Κωνσταντινούπολη, αποκρίθηκε ότι τον έφερε εκεί ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ο δικαστής τον προέτρεψε ξανά να αλλάξει στάση, γιατί τον περίμεναν αφάνταστα βασανιστήρια.

Του είπε ότι δεν θα τον αποκεφαλίσει, για να μη μαζέψουν οι χριστιανοί το αίμα του ως ευλογία. Δήλωσε ότι σκόπευε να τον κρεμάσει, ώστε ο θάνατος να φανεί ταπεινωτικός. Ο Ιγνάτιος του αποκρίθηκε ότι θα του προσφέρει μεγάλη χάρη με κάθε τρόπο εκτέλεσης.

Δέχτηκε τα πάντα μπροστά από την αγάπη του Χριστού. Βλέποντας ότι δεν μπορούσε να μεταπείσει τον γενναίο μοναχό, ο κατής διέταξε να εκτελεστεί η ποινή του απαγχονισμού. Οδήγησαν τον μάρτυρα σε έναν τόπο που οι κάτοικοι ονόμαζαν Δακτυλόπορτα της Πόλης.

Εκεί εκτελέστηκε η απόφαση της θανατικής ποινής μπροστά στα μάτια πολλών παρευρισκομένων. Το ιερό σώμα του παρέμεινε κρεμασμένο για τρεις ολόκληρες ημέρες, ως φόβητρο εναντίον των χριστιανών. Έπειτα ευσεβείς χριστιανοί κατάφεραν να εξαγοράσουν το λείψανο, αφού πλήρωσαν αρκετά λύτρα στους Τούρκους.

Με ευλάβεια το μετέφεραν στο νησί Πρώτη και το ενταφίασαν εκεί με πρέπουσα τιμή. Ο άγιος Ιγνάτιος έδωσε τη ζωή του για τον Χριστό στις οκτώ Οκτωβρίου του έτους χίλια οκτακόσια δεκατέσσερα. Η μνήμη του τιμάται επίσης την πρώτη Μαΐου μαζί με τους αγίους Ακάκιο και Ευθύμιο.

Η τιμία κάρα του φυλάσσεται στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος, ως πολύτιμη ευλογία. Η ζωή του ανήκει στους νεομάρτυρες της σκλαβωμένης Ορθοδοξίας του δέκατου ένατου αιώνα. Το παράδειγμά του ενώνει τη μετάνοια του ολιγόψυχου με τη γενναιότητα του ομολογητή.

Έτσι η Εκκλησία τον κατατάσσει ανάμεσα στους λαμπρούς οσιομάρτυρες της αγιορείτικης παράδοσης.