Ο Επίσκοπος που Έκλεισε την Πόρτα στον Αυτοκράτορα

Ο Άγιος Βαβύλας στάθηκε μπροστά στις πύλες του ναού της Αντιοχείας και απαγόρευσε στον αυτοκράτορα Νουμεριανό να περάσει μέσα. Λίγες ώρες νωρίτερα, ο ίδιος ηγεμόνας είχε σφάξει με το χέρι του ένα μικρό παιδί, τον γιο ενός φιλικού βασιλιά που του είχε εμπιστευθεί για ανατροφή. Ο αυτοκράτορας είχε δεχθεί το παιδί ως εγγύηση της ειρήνης και της φιλίας τους, ορκισμένος να το αναθρέψει σαν δικό του.

Όμως μέσα στο ειδωλείο, την ώρα της μεγάλης γιορτής προς τιμήν των ψεύτικων θεών, πάτησε όλους τους όρκους του. Ο Βαβύλας ποίμαινε τότε την Εκκλησία της Αντιοχείας και θεωρούνταν υπόδειγμα πίστης και αγνότητας για το ποίμνιό του. Την ίδια ώρα τελούσε την αναίμακτη λειτουργία και προσευχόταν θερμά για τους πιστούς, να μείνουν σταθεροί στις δοκιμασίες.

Συγκέντρωσε όλους τους χριστιανούς της πόλης στον ναό και τους δίδαξε να μην απομακρύνονται από την Εκκλησία στις ώρες του διωγμού. Φοβόταν μήπως οι ψυχοφθόροι λύκοι αρπάξουν τα λογικά πρόβατα της ποίμνης του. Επιστρέφοντας από την αιματηρή θυσία, ο Νουμεριανός κατευθύνθηκε με όλη τη συγκλητική του συνοδεία προς τον χριστιανικό ναό.

Ήθελε να δει με τα μάτια του την τέλεση των θείων μυστηρίων μέσα στην Εκκλησία. Όταν έφτασε η είδηση στον επίσκοπο, εκείνος άφησε αμέσως το ιερό θυσιαστήριο και βγήκε στις πύλες του ναού. Ο γέροντας ποιμένας στάθηκε μπροστά του και του φώναξε με δυνατή φωνή ότι δεν επιτρέπεται σε ειδωλολάτρη να μολύνει με την παρουσία του τα άγια του ζωντανού Θεού.

Καθώς ο αυτοκράτορας πλησίαζε ακόμη περισσότερο, ο Βαβύλας ακούμπησε το δεξί του χέρι στο στήθος του και τον έσπρωξε προς τα πίσω. Η θεία δύναμη που ενεργούσε μέσα από τον άγιο δεν επέτρεψε στον ασεβή ούτε το κατώφλι του ναού να αγγίξει. Τα λόγια του ποιμένα ακούστηκαν σαν λόγια αγγέλου και πάγωσαν την ψυχή του ηγεμόνα.

Βλέποντας το πλήθος των χριστιανών γύρω του, ο Νουμεριανός φοβήθηκε μήπως ξεσπάσει εξέγερση και αναγκάστηκε να αποχωρήσει ντροπιασμένος. Επέστρεψε στο παλάτι του πνιγμένος από οργή και ντροπή για όλα όσα συνέβησαν. Την επόμενη ημέρα ο αυτοκράτορας πρόσταξε να παραδώσουν στις φλόγες τον χριστιανικό ναό της πόλης.

Έπειτα διέταξε να φέρουν μπροστά του τον επίσκοπο, για να τον ελέγξει σκληρά για την προηγούμενη παρρησία του. Ο Βαβύλας απάντησε ατρόμητα ότι δεν φοβάται τους βασιλείς της γης, αλλά μόνο τον επουράνιο Βασιλέα που τον έταξε φύλακα του ποιμνίου του. Όσοι σηκώνουν χέρι κατά του Θεού και βεβηλώνουν τα άγιά Του δεν αξίζουν τιμή, αλλά γίνονται εχθροί του Κυρίου.

Ο Νουμεριανός τον διέταξε να θυσιάσει στα είδωλα και να ζητήσει συγγνώμη, αλλιώς θα τον περίμενε φρικτός θάνατος. Όμως ο άγιος δήλωσε ότι είναι έτοιμος να υπομείνει κάθε βάσανο και ακόμη και τον θάνατο για τα πρόβατα που του εμπιστεύθηκε ο Θεός. Δεν μπορεί να αρνηθεί τον αληθινό Δημιουργό και να υποκλιθεί σε ψεύτικους θεούς, που οι ανομίες τους ντρέπεται να τις σκεφθεί.

Όταν ο τύραννος προσπάθησε να τον δελεάσει με αξιώματα και πλούτη, ο Βαβύλας απάντησε ότι αρχή κάθε αγαθού είναι μόνο η ευσέβεια. Χωρίς αυτή, κάθε υλικό χάρισμα γίνεται φτώχεια και πικρή στέρηση. Ο εξαγριωμένος αυτοκράτορας πρόσταξε τότε τον στρατηγό Βικτωρίνο να φορτώσει βαριές αλυσίδες στον λαιμό και στα πόδια του γέροντα ιεράρχη.

Διέταξε να τον περιφέρουν δεμένο σε όλη την πόλη, ώστε να τον ντροπιάσει μπροστά στους κατοίκους. Όμως ο άγιος του απάντησε με σιγουριά ότι οι αλυσίδες αυτές για εκείνον είναι τόσο τίμιες όσο το αυτοκρατορικό στέμμα για τον ηγεμόνα. Τα παθήματα για τον Χριστό είναι γι' αυτόν τόσο ποθητά, όσο η εξουσία για τον Νουμεριανό.

Ο θάνατος για τον αθάνατο Βασιλέα είναι γι' αυτόν τόσο γλυκός, όσο η ζωή για τον τύραννο. Δίπλα στον επίσκοπο στέκονταν τρία αδελφάκια, μικρά στα χρόνια αλλά ώριμα στον νου. Τα παιδιά αυτά τα είχε αναθρέψει πνευματικά ο ίδιος ο Βαβύλας και τα θεωρούσε δικά του τέκνα.

Δεν τον εγκατέλειψαν ούτε όταν τον είδαν αλυσοδεμένο και ταπεινωμένο μπροστά στα μάτια όλων. Ο μεγαλύτερος, ο Ουρβανός, ήταν δώδεκα ετών, ο Πριλιδιανός εννέα και ο Επολλώνιος μόλις επτά. Ο άγιος επίσκοπος τα παρουσίασε με καμάρι στον αυτοκράτορα ως πνευματικά του παιδιά, που γαλούχησε με το ευαγγέλιο και ανέθρεψε στις αρετές.

Η μητέρα τους η Χριστοδούλη παρουσιάστηκε επίσης μπροστά στον τύραννο και ομολόγησε ότι τα παιδιά της ήταν αφιερωμένα στον Θεό. Είπε με παρρησία ότι τα είχε προσφέρει ως απαρχή των ωδίνων της και τα είχε εμπιστευθεί στον σοφό Βαβύλα. Όταν διέταξε ο αυτοκράτορας να τη ραπίσουν στα μάγουλα, τα παιδιά φώναξαν ότι ο βασιλιάς τρελάθηκε και χτυπά τη μητέρα τους επειδή λέει την αλήθεια.

Ο τύραννος προσπάθησε με κολακείες, δώρα και χρυσάφι να τα κερδίσει, αλλά εκείνα έμειναν ασάλευτα. Με μία φωνή απάντησαν ότι είναι χριστιανοί και δεν προσκυνούν δαίμονες, αλλά μόνο τον Θεό που έπλασε τον ουρανό και τη γη. Τότε ο εξαγριωμένος Νουμεριανός πρόσταξε να μαστιγώσουν το καθένα τόσες φορές όσα ήταν και τα χρόνια του.

Δώδεκα πληγές δέχτηκε ο πρώτος, εννέα ο δεύτερος και επτά ο μικρότερος. Τα παιδιά υπέμειναν με ανδρεία τους πόνους και λυπούνταν μόνο που δεν είχαν περισσότερα χρόνια για να δεχτούν περισσότερα τραύματα για τον Χριστό. Δήλωσαν με σθένος ότι, ακόμη κι αν έπρεπε να πεθάνουν, δεν επρόκειτο ποτέ να προσκυνήσουν τους ψεύτικους θεούς της εποχής.

Ο τύραννος προσπάθησε με δόλο να πείσει τον Βαβύλα ότι τα παιδιά είχαν ήδη θυσιάσει στα είδωλα. Ο άγιος όμως απάντησε ότι ο πατέρας του ψεύδους τού δίδαξε αυτή την τέχνη και ότι γνωρίζει πως κανείς δεν μπορεί να αποσπάσει τα παιδιά από τον Χριστό. Διέταξε τότε ο Νουμεριανός να κρεμάσουν επίσκοπο και παιδιά σε δέντρο και να τους καίνε με φωτιά.

Ο Βαβύλας ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό και παρακαλούσε τον Θεό να στείλει δύναμη στα μικρά παιδιά για να αντέξουν. Τα ενθάρρυνε λέγοντας ότι μεγάλη αμοιβή τα περιμένει κοντά στον Χριστό, και η θεία χάρη τους χάριζε υπομονή. Όταν τους κατέβασαν από το ξύλο, ο τύραννος δοκίμασε ξανά να τα δελεάσει με κολακείες και πολύτιμα δώρα.

Όμως εκείνα τον αποκάλεσαν δόλιο κυνηγό και είπαν ότι η σκέπη του Χριστού γκρεμίζει κάθε δίχτυ του. Φώναξαν με μία φωνή στον αγαπημένο τους δάσκαλο πως μένουν πιστά στη διδασκαλία του. Ακόμη και πολλοί τύραννοι μαζί δεν θα μπορούσαν ποτέ να τα αποσπάσουν από τον αληθινό Θεό τους.

Ο Βαβύλας από τη φυλακή του άκουσε με χαρά τα λόγια των μαθητών του και δόξασε τον Κύριο. Ο αυτοκράτορας κάλεσε για τελευταία φορά τον επίσκοπο και τον κατηγόρησε για τη σκληροκαρδία του. Ο Βαβύλας απάντησε με σύνεση ότι ο ηγεμόνας θα έπρεπε να φροντίζει για το βασίλειό του και να πολεμά τους εχθρούς που λεηλατούσαν τη χώρα.

Αντί όμως να ασχοληθεί με τις πραγματικές απειλές, στρεφόταν εναντίον αθώων ανθρώπων για να ικανοποιήσει την άγρια οργή του. Έξαλλος ο τύραννος καταδίκασε σε θάνατο τον επίσκοπο και τα τρία παιδιά. Καθώς οι στρατιώτες τους οδηγούσαν στον τόπο της εκτέλεσης, ο Βαβύλας έψαλλε τα λόγια του Δαβίδ για την επιστροφή της ψυχής στην ανάπαυσή της.

Φτάνοντας στον τόπο της θυσίας, έβαλε πρώτα τα παιδιά κάτω από το ξίφος του δημίου. Φοβήθηκε μήπως κάποιο από αυτά δειλιάσει βλέποντας τον δικό του θάνατο και απομακρυνθεί από τον Κύριο. Τα παρηγορούσε και τα στήριζε λέγοντάς τους ότι το ξίφος θα τους χαρίσει την αιώνια ζωή κοντά στον Χριστό.

Όταν τα παιδιά παρέδωσαν την ψυχή τους, ο γέροντας ιεράρχης φώναξε ότι παρουσιάζει στον Θεό τα τέκνα που του εμπιστεύθηκε. Στη συνέχεια έσκυψε και ο ίδιος τον αυχένα του κάτω από το ξίφος του δημίου. Πριν δεχθεί το θανατηφόρο χτύπημα, ο Βαβύλας παρήγγειλε σε όσους θα τον έθαβαν να βάλουν μέσα στον τάφο και τις αλυσίδες του μαζί με το σώμα του.

Είπε ότι τα δεσμά αυτά θα στόλιζαν για πάντα τα ταπεινά λείψανά του ως σύμβολο της ομολογίας. Έτσι αποκεφαλίστηκε ο άγιος και ανέβηκε στα ουράνια σκηνώματα, παρουσιάζοντας τα παιδιά του στον επουράνιο Πατέρα. Το τίμιο σώμα του ενταφιάστηκε μαζί με τα δεσμά, σύμφωνα με την ίδια του την παραγγελία, και πλάι του τοποθετήθηκαν τα τρία νήπια.

Πολλά χρόνια αργότερα, ο Γάλλος, αδελφός του Ιουλιανού του Παραβάτη, ως συνάρχοντας του Κωνσταντίου, μετέφερε τα λείψανα του Βαβύλα στη Δάφνη της Αντιόχειας. Έχτισε εκεί μικρή εκκλησία κοντά στον περίφημο ναό του Απόλλωνα, ελπίζοντας ότι οι ειδωλολάτρες θα στρέφονταν σταδιακά προς τον Χριστό. Πράγματι, από τη στιγμή που μεταφέρθηκαν τα ιερά λείψανα, ο δαίμονας του ειδώλου σιώπησε και δεν έδινε πλέον χρησμούς στους ειδωλολάτρες.

Όταν αργότερα ο Ιουλιανός διέταξε τους χριστιανούς να απομακρύνουν τα λείψανα, ολόκληρη η Αντιόχεια τα παρέλαβε με ψαλμωδίες. Λίγο μετά τη μεταφορά τους πίσω στην πόλη, φωτιά κατέβηκε από τον ουρανό και κατέκαψε ολοκληρωτικά τον ναό του Απόλλωνα. Παρακαλώ, να σημειώσω ότι το παραπάνω κείμενο πρέπει να περάσει από τον μηχανικό επικυρωτή (`optiko_auto_sections.

py`) και έπειτα να παραδοθεί ως αρχείο `. txt` με όνομα: **`09_04_Άγιος_Βαβύλας_Αντιοχείας_και_Τρία_Παιδιά.