Ο ιατρός Διομήδης και το θαύμα της αποκομμένης κεφαλής

Όταν οι στρατιώτες του Διοκλητιανού έφτασαν να συλλάβουν τον Διομήδη, τον βρήκαν ήδη κοιμισμένο εν Κυρίω και αποφάσισαν να αποκεφαλίσουν το νεκρό σώμα του. Μόλις όμως πήραν στα χέρια τους την τίμια κεφαλή για να την παρουσιάσουν στον αυτοκράτορα, τυφλώθηκαν παραδόξως και χρειάστηκαν συνοδούς για να επιστρέψουν. Ο Άγιος Διομήδης καταγόταν από την Ταρσό της Κιλικίας και ασχολήθηκε από νεαρή ηλικία με την ιατρική επιστήμη.

Οι γονείς του τον ανέθρεψαν με ευσέβεια, και η σπουδή των γραμμάτων δεν τον γέμισε υπερηφάνεια ούτε τον απομάκρυνε από την πίστη του. Καθώς μεγάλωνε, καλλιέργησε μέσα του βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο που υπέφερε από αρρώστιες σωματικές και ψυχικές. Μιμούμενος τον Κύριο, ο οποίος θεράπευε τους ασθενείς και κήρυττε τη βασιλεία του Θεού, εξάσκησε το επάγγελμά του εντελώς αφιλοκερδώς και με αγνή φιλανθρωπία.

Φρόντιζε τα σώματα των ασθενών με την τέχνη της ιατρικής, αλλά παράλληλα μιλούσε στις ψυχές τους με τη θερμή φωνή του Ευαγγελίου. Πολλοί ειδωλολάτρες, βλέποντας την καλοσύνη και την επιστήμη του, οδηγήθηκαν στον Σωτήρα Χριστό και ζήτησαν το άγιο βάπτισμα από τα χέρια του. Ο θείος ζήλος τον οδήγησε μακριά από την πατρίδα του, μέχρι την πόλη Νίκαια της Βιθυνίας, όπου συνέχισε το ευλογημένο έργο του.

Εκεί θεράπευε τους αρρώστους όχι μόνο με τα φάρμακα της ιατρικής τέχνης, αλλά κυρίως με την επίκληση του παντοδύναμου ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Σφράγιζε τους ασθενείς με το σημείο του Τιμίου Σταυρού, και πολλοί λάμβαναν την υγεία τους μαζί με τη χαρά της αληθινής πίστεως. Η φήμη του απλώθηκε γρήγορα στην πόλη και στα γύρω μέρη, καθώς νέοι πιστοί προστίθεντο καθημερινά στην Εκκλησία.

Τα διδάγματά του ήταν απλά και θερμά, βγαλμένα από την προσωπική του εμπειρία της παρουσίας του Θεού στη ζωή των ανθρώπων. Δίδασκε με υπομονή, καλλιεργούσε τις ψυχές, και κάθε θεραπεία μετατρεπόταν σε ευκαιρία ομολογίας και κατηχήσεως. Οι κάτοικοι της Νίκαιας τον αγάπησαν βαθιά, διότι έβλεπαν σ' αυτόν έναν άνθρωπο του Θεού, που τίποτε δεν ζητούσε για τον εαυτό του παρά μόνο τη σωτηρία των αδελφών του.

Έτσι η Νίκαια έγινε δεύτερη πατρίδα για τον Άγιο, και χώρος πλούσιας πνευματικής καρποφορίας μέχρι το τέλος των ημερών του. Την εποχή εκείνη ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός βρισκόταν στις ανατολικές επαρχίες και είχε εξαπολύσει σκληρό διωγμό εναντίον των χριστιανών. Όταν έφτασαν στα αυτιά του οι πληροφορίες για τη δράση του ιατρού Διομήδη, αμέσως διέταξε να σταλούν στρατιώτες ώστε να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν μπροστά του.

Όμως ο Κύριος, που γνωρίζει τους καιρούς και τις στιγμές κάθε δούλου Του, κάλεσε κοντά Του τον πιστό Του υπηρέτη πριν φτάσουν οι απεσταλμένοι του τυράννου. Έτσι, όταν οι στρατιώτες έφτασαν στον τόπο, βρήκαν τον Διομήδη ήδη παραδομένο στα χέρια του Θεού. Φοβούμενοι όμως την οργή του αυτοκράτορα, αποφάσισαν να αποκόψουν την κεφαλή του νεκρού, για να αποδείξουν ότι εκτέλεσαν την προσταγή.

Μόλις όμως διέπραξαν την ασέβεια αυτή και πήραν την τίμια κεφαλή στα χέρια τους, έχασαν αμέσως το φως των οφθαλμών τους. Έγιναν εντελώς τυφλοί και αναγκάστηκαν να ζητήσουν τη βοήθεια άλλων, ώστε να καθοδηγηθούν στον δρόμο προς τον αυτοκράτορα. Φέροντας μαζί τους την κομμένη κεφαλή του μάρτυρα, ξεκίνησαν την πορεία τους με βαριά καρδιά και ψυχή ταραγμένη.

Όταν παρουσιάστηκαν ενώπιον του αυτοκράτορα και εκείνος αντίκρισε τόσο την κεφαλή του Αγίου όσο και τους τυφλωμένους στρατιώτες, κατάλαβε αμέσως ότι κάτι θαυμαστό συνέβαινε. Αναγνώρισε τη δύναμη του Θεού των χριστιανών και διέταξε τους ίδιους τους στρατιώτες να επιστρέψουν αμέσως πίσω. Τους ζήτησε να μεταφέρουν την τίμια κεφαλή και να την αποθέσουν ξανά στη θέση της, πάνω στο νεκρό σώμα του Διομήδη.

Οι στρατιώτες υπάκουσαν με τρόμο και ταπείνωση, και κατευθύνθηκαν πίσω στον τόπο όπου είχε αναπαυθεί ο Άγιος. Μόλις ένωσαν την κεφαλή με το σώμα του μάρτυρα, αμέσως άνοιξαν τα μάτια τους και είδαν ξανά το φως της ημέρας. Με δάκρυα μετανοίας και θαυμασμού, ομολόγησαν ότι μόνον ο Θεός των χριστιανών είναι αληθινός, και πίστεψαν στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.

Η Εκκλησία τιμά τον Άγιο Διομήδη ως έναν από τους ιερούς Αναργύρους ιατρούς, μαζί με τους άλλους θεραπευτές της πίστεως. Το όνομά του μνημονεύεται ευλαβώς στο μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου, όπου η Εκκλησία επικαλείται την πρεσβεία του για τη θεραπεία σωμάτων και ψυχών. Έτσι, η μνήμη του παραμένει ζωντανή στους πιστούς ανά τους αιώνες.