Η Παναγία Υπέρμαχος της Πόλης

Χίλια εννιακόσια καΐκια γεμάτα Σαρακηνούς έφτασαν κάποτε μπροστά στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, με σκοπό να την υποτάξουν οριστικά. Όμως μια εικόνα της Παναγίας πάνω από την πύλη της Πόλης σταμάτησε τον αρχηγό τους, τον Σουλεϊμάν, να μπει καβάλα μέσα. Το γεγονός αυτό συνδέεται με τα χρόνια του Λέοντα του Ισαύρου, γνωστού και ως Κόνωνα, γύρω στο επτακόσια δεκαέξι μετά Χριστόν.

Οι Σαρακηνοί είχαν προηγουμένως υποτάξει την Περσία και είχαν περάσει στην Αίγυπτο και τη Λιβύη. Εκεί ξεγέλασαν τους χριστιανούς με ψεύτικες υποσχέσεις για ελεύθερη πίστη, αλλά γρήγορα τους πίεσαν με βασανιστήρια να αρνηθούν τον Χριστό. Πολλοί έγιναν τότε μάρτυρες, γιατί δεν δέχτηκαν να πατήσουν τον τίμιο Σταυρό του Κυρίου.

Έπειτα λεηλάτησαν Ινδούς, Αιθίοπες, Μαυριτανούς, Λίβυους και Ισπανούς, και τέλος έστρεψαν τη δύναμή τους προς τη βασιλεύουσα. Ο Λέων σκέφτηκε αρχικά να τους δώσει φόρο για να γλιτώσει την Πόλη από την πολιορκία. Όμως οι εχθροί απαιτούσαν να βάλουν δικούς τους φρουρούς μέσα στα τείχη της Κωνσταντινούπολης.

Οι κάτοικοι κατέφυγαν τότε στην έφορο και προστάτιδα της Πόλης, παρακαλώντας θερμά την Παναγία να σώσει την πατρίδα τους. Καθώς οι Σαρακηνοί έτρεχαν έξω από τα τείχη, ένας από αυτούς αποκάλεσε με βλάσφημα λόγια την Πόλη Κωνσταντία. Την ίδια στιγμή ονόμαζε τη μεγάλη εκκλησία απλώς Σοφία, αφαιρώντας περιφρονητικά τον προσδιορισμό της Αγίας.

Η εκδίκηση της Θεοτόκου τον βρήκε αμέσως, γιατί έπεσε από το άλογό του και σκοτώθηκε επιτόπου. Έτσι ο άδικος γκρεμίστηκε δίκαια και άφησε μέσα στη ντροπή τη μιαρή του ψυχή. Ο κήρυκάς τους ανέβηκε ψηλά σε ένα ξύλο για να φωνάξει την ακάθαρτη προσευχή τους.

Έπεσε όμως και αυτός κάτω, διαλύθηκε σε κομμάτια και ξεψύχησε μπροστά στα μάτια όλων. Στη συνέχεια οι Σαρακηνοί συγκρούστηκαν με τους Βουλγάρους και έχασαν είκοσι χιλιάδες πολεμιστές μέσα σε λίγο διάστημα. Η Παναγία διασκόρπισε τα καΐκια τους σε διάφορα μέρη και τα οδήγησε σε ολοκληρωτικό αφανισμό.

Η μεγάλη σιδερένια αλυσίδα της Πόλης ήταν τεντωμένη ως το πέραμα του Γαλατά. Οι εχθροί δεν μπόρεσαν να περάσουν πιο κάτω και συντρίφτηκαν από τη φουρτούνα στο στενό που λέγεται Στένη. Οι Ρωμαίοι έκαψαν τα μεγαλύτερα καΐκια τους και τα παρέδωσαν στις φλόγες της θάλασσας μπροστά στα τείχη.

Πέρασε πολύς καιρός και οι τροφές των Σαρακηνών τελείωσαν, με αποτέλεσμα να πέσουν σε φοβερή πείνα. Έφτασαν να τρώνε ανθρώπινες σάρκες, ποντίκια, ακάθαρτα ερπετά και ζώα που είχαν ψοφήσει μέσα στο στρατόπεδό τους. Στο τέλος, πιεσμένοι από την ανάγκη, κατάπιναν ακόμη και ανθρώπινη κόπρο ανακατεμένη με ελάχιστο αλεύρι.

Πολλοί από τους μεγιστάνες τους κατέφυγαν στην Πόλη και υποτάχθηκαν με τη θέλησή τους στους Ρωμαίους. Έπειτα σηκώθηκαν από το τείχος προς την ξηρά και κατέβηκαν στις Συκές, δηλαδή στον Γαλατά. Εκεί βρήκαν έναν Ρωμαίο κατηγορούμενο για διάφορα εγκλήματα, που πέρασε με το μέρος τους πρόθυμα.

Τον ανακήρυξαν βασιλέα των Ρωμαίων και του έδωσαν δορυφόρους και σωματοφύλακες για επίδειξη. Έπειτα γύριζαν γύρω από τα τείχη ευφημώντας τον νέο βασιλιά και προσπαθώντας να ντροπιάσουν την πίστη των χριστιανών. Όμως όλη αυτή η επιχείρηση αποδείχθηκε μάταιη και δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα στους εχθρούς.

Ο πρώτος των Σαρακηνών, ονόματι Σουλεϊμάν, ζήτησε άδεια να δει από κοντά την Πόλη. Πήρε την άδεια και ήρθε καβαλάρης μέχρι τον Βόσπορο μαζί με αρκετούς συντρόφους του. Όλοι οι άλλοι μπήκαν αβλαβώς μέσα στην Πόλη, αλλά μόνο ο Σουλεϊμάν δεν μπορούσε να περάσει την πύλη.

Το άλογό του στεκόταν όρθιο και σήκωνε ψηλά τα πόδια του, χωρίς να δέχεται να προχωρήσει μπροστά. Ο Σουλεϊμάν απόρησε με το παράδοξο γεγονός και σήκωσε τα μάτια του προς τα πάνω για να καταλάβει. Είδε τότε πάνω από την πύλη της Πόλης την εικόνα της Δέσποινας Θεοτόκου σε ψηφιδωτό.

Η Παναγία καθόταν σε θρόνο και κρατούσε στην αγκαλιά της τον Κύριο Ιησού Χριστό με μεγαλοπρέπεια. Αμέσως κατέβηκε από το άλογο, μπήκε πεζός στην Πόλη και κατηγόρησε τον εαυτό του για την προηγούμενη βλασφημία. Έτσι οι Σαρακηνοί γύρισαν άπρακτοι, αφού τους πολέμησαν ο Θεός και η Παναγία με πείνα και θάνατο.

Όσα καΐκια και κάτεργα έμειναν συντρίφτηκαν, άλλα στο πέλαγος και άλλα στους λιμένες και στις ξέρες της θάλασσας. Το μεγαλύτερο όμως θαύμα έγινε στο Αιγαίο πέλαγος με τρόπο πρωτοφανή για τους ναυτικούς. Έπεσε πλήθος χαλάζι μαζί με φωτιά, και η φωτιά βυθιζόταν στη θάλασσα κάνοντας τα νερά να βράζουν.

Όπως βράζει το πυρωμένο σίδερο όταν μπει στο νερό, έτσι έβραζαν και τα κύματα γύρω από τα πλοία. Η πίσσα των καϊκιών έλιωσε μέσα στη φοβερή θερμότητα και τα σκάφη βυθίστηκαν μαζί με τους ανθρώπους που βρίσκονταν επάνω. Μόνο δέκα καΐκια κατάφεραν να γλιτώσουν και πήγαν να αναγγείλουν τη συμφορά στους υπόλοιπους Σαρακηνούς.

Είχαν φτάσει αρχικά μπροστά στην Κωνσταντινούπολη στις δεκαπέντε Αυγούστου, ημέρα της Κοίμησης της Θεοτόκου. Πέρασε ολόκληρος χρόνος πολιορκίας και γύρισαν πίσω με μεγάλη ντροπή πάλι στις δεκαπέντε Αυγούστου του επόμενου έτους. Η σύμπτωση των δύο ημερομηνιών έδειξε φανερά πως η Παναγία υπερασπίστηκε προσωπικά την Πόλη της.

Γι’ αυτό αρμόζει να φωνάξει κάποιος με δυνατή φωνή το ρητό του Δαβίδ για τη μεγαλοσύνη του Θεού. Ποιος θεός είναι μέγας όσο ο Θεός μας, που ποιεί θαυμάσια μόνος, χωρίς βοηθό ή σύμμαχο. Αυτός χάρισε λύτρωση στον λαό του και στην Πόλη του μέσα από την άχραντη Μητέρα του.

Από τότε η μνήμη του θαύματος γιορτάζεται κάθε χρόνο μαζί με την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Εκκλησία ψάλλει για εκείνη ως υπέρμαχο των πολιτών της και νικήτρια των άθεων Αγαρηνών. Έτσι η Παναγία παραμένει αιώνια έφορος και προστάτιδα της Κωνσταντινούπολης και κάθε ορθόδοξης ψυχής που τη επικαλείται.