Ο Άγιος Σίμων, ο Φωτεινός Ποιμένας του Βλαδιμίρ

Ένας ταπεινός μοναχός των Σπηλαίων του Κιέβου έγραψε με τα ίδια του τα χέρια τις ζωές των αγίων ασκητών της Λαύρας, για να μη σβήσει η μνήμη τους μέσα στις φλόγες των πολέμων. Αργότερα, αυτός ο ίδιος μοναχός ανέβηκε στον αρχιερατικό θρόνο του Βλαδιμίρ και της Σουζδαλίας, και αξιώθηκε να δει σε όραμα την Παναγία ανάμεσα σε πλήθος ακτινοβόλων αγίων. Πρόκειται για τον όσιο Σίμωνα, τον δεύτερο μεγάλο χρονικογράφο της Ρωσικής Εκκλησίας μετά τον μακάριο Νέστορα.

Έζησε κατά το δεύτερο μισό του δωδέκατου αιώνα και έλαβε το μοναχικό σχήμα στην ξακουστή μονή των Σπηλαίων του Κιέβου. Εκεί διάβαζε με πόθο τους βίους των προγενεστέρων αγίων ασκητών και προσπαθούσε να μιμηθεί τους κόπους τους. Θαύμαζε ιδιαίτερα τον όσιο Θεοδόσιο, που έλαμπε σαν ολόγιομο φεγγάρι ανάμεσα στα άστρα της μονής, καθώς και τον όσιο Αντώνιο, που έφεγγε σαν ήλιος με τις αρετές του.

Από εκείνους έμαθε τη βαθιά ταπείνωση και την ησυχία της καρδιάς, και τους είχε πάντοτε μέσα του ως πρότυπα ζωής και αγιότητας. Μέσα στη μονή, ο μακάριος Σίμων ασκούσε αδιάκοπη προσευχή, αυστηρή νηστεία και ολόψυχη υπακοή στους πατέρες της αδελφότητας. Είχε ιδιαίτερη αγάπη και αφοσίωση προς την Παναγία, την οποία υπηρετούσε με όλες του τις δυνάμεις και μέρα και νύχτα.

Η φήμη της αρετής του απλώθηκε γρήγορα σε όλες τις γύρω περιοχές και έφτασε ακόμη και σε πολύ μακρινούς τόπους της ρωσικής γης. Το χίλια διακόσια έξι ανέλαβε ηγούμενος της μονής Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Βλαδιμίρ και διηύθυνε την αδελφότητα με σύνεση και πατρική αγάπη. Λίγα χρόνια αργότερα, το χίλια διακόσια δεκατέσσερα, ο μεγάλος πρίγκιπας Γεώργιος Βσεβολόντοβιτς θέλησε να τον αναδείξει πρώτο επίσκοπο στη νεοϊδρυθείσα επισκοπή του Βλαδιμίρ και της Σουζδαλίας.

Έτσι, ο ταπεινός μοναχός των Σπηλαίων κλήθηκε να γίνει ποιμένας ενός μεγάλου και θεοφρούρητου λαού. Δέχτηκε το βαρύ φορτίο με συντριβή και ζήτησε τη βοήθεια των αγίων ασκητών του Κιέβου, τους οποίους επικαλούνταν αδιάκοπα στις προσευχές του ως πνευματικούς αδελφούς και συναγωνιστές του. Στον αρχιερατικό θρόνο ο μακάριος Σίμων ανέλαμψε σαν φωτεινό άστρο της αυγής, σαν φεγγάρι γεμάτο και σαν ήλιος που ζεσταίνει την Εκκλησία του Υψίστου.

Με τη διδασκαλία του φώτιζε τους πιστούς, με την αγάπη του θέρμαινε τις καρδιές και με τη χάρη του Θεού χάριζε σε όλους πνευματική ζωή. Φύλαγε τον εαυτό του από κάθε πονηρή πράξη και εργαζόταν αδιάκοπα για το καλό της επαρχίας του με αγρυπνία και πατρική φροντίδα. Το χίλια διακόσια δεκαοκτώ εγκαινίασε ναό στη μονή της Γεννήσεως της Θεοτόκου, και το χίλια διακόσια είκοσι πέντε τέλεσε τα εγκαίνια του μητροπολιτικού ναού της Σουζδαλίας.

Ο μεγάλος πρίγκιπας τον σεβόταν βαθιά και ήθελε μάλιστα να ιδρύσει χωριστή επισκοπή στη Σουζδαλία για τον φίλο του Πολύκαρπο, μοναχό της Λαύρας των Σπηλαίων, που λαχταρούσε πνευματική δόξα. Ο άγιος Σίμων όμως διέκρινε ότι ο Πολύκαρπος δεν ήταν ακόμη έτοιμος για τέτοιο αξίωμα και απέτρεψε τον πρίγκιπα με σύνεση. Έπειτα έγραψε στον φίλο του μια συγκινητική επιστολή, γεμάτη πατρική στοργή και βαθιά γνώση της ανθρώπινης ψυχής.

Μέσα σε εκείνη την επιστολή αποκαλύπτεται ολόκληρη η εσωτερική ζωή του αγίου, ο χαρακτήρας του και η ταπεινή του φρόνηση. Ο μακάριος Σίμων ομολογούσε ότι θα θεωρούσε τιμή να είναι σαν σκουπίδι, πατημένο και πεταμένο από τους πόδες των διαβατών, αρκεί να βρίσκεται μέσα στη μονή των Σπηλαίων. Με όλη του την καρδιά αγαπούσε την Παναγία και τους οσίους Αντώνιο και Θεοδόσιο, και ζούσε νοερά μαζί τους μέσα στα σπήλαια του Κιέβου.

Καθώς πολλά βιβλία είχαν χαθεί μέσα στους πολέμους και στις εμφύλιες ταραχές, ο άγιος αναζητούσε με ζήλο αυτόπτες μάρτυρες των θαυμάτων της Λαύρας. Συγκέντρωνε όλες τις πληροφορίες σαν φιλόπονη μέλισσα και τις κατέγραφε με μεγάλη ακρίβεια και ευλάβεια. Έτσι μας παρέδωσε τα θαύματα του οσίου Αντωνίου και τη θαυμαστή κάλυψη της λάρνακας του οσίου Θεοδοσίου, μαζί με τη διήγηση για την ουρανόμορφη εκκλησία των Σπηλαίων.

Σε δύο ακόμη επιστολές προς τον Πολύκαρπο περιέγραψε με λεπτομέρειες τους αγώνες και πολλών άλλων οσίων πατέρων της Λαύρας του Κιέβου. Κάποτε, ενώ προσευχόταν θερμά στο αρχιερατικό του κατάλυμα, ο όσιος αξιώθηκε να δει ένα θαυμαστό όραμα από τον ουρανό. Είδε την Πάναγνη Νύμφη, την Υπεραγία Θεοτόκο, να στέκεται μέσα σε άπλετο φως, έχοντας κάτω από τα πόδια της τη λάμψη του ηλίου, της σελήνης και των αστέρων.

Στα δεξιά και στα αριστερά της παρίσταντο οι όσιοι Αντώνιος και Θεοδόσιος μαζί με πλήθος ακτινοβόλων αγίων της Λαύρας. Από εκείνη την ώρα ο άγιος γέμισε με ουράνια παρηγοριά και ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο στο ποιμαντικό του έργο. Συνέχισε να τρέφει τα λογικά του πρόβατα με την άφθαρτη τροφή των βίων των αγίων και με το παράδειγμα της δικής του ασκητικής ζωής.

Αφού ποίμανε με αγρυπνία και αγάπη την επαρχία του για δώδεκα ολόκληρα χρόνια, πλησίαζε πλέον το τέλος της επίγειας πορείας του. Την παραμονή της κοιμήσεώς του, το χίλια διακόσια είκοσι έξι, έλαβε το μέγα αγγελικό σχήμα και παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Αρχιποιμένα Χριστό. Το τίμιο λείψανό του ενταφιάστηκε αρχικά στο Βλαδιμίρ, αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, και παραμένει εκεί άφθαρτο μέχρι σήμερα.