Η Οσία Ισιδώρα η διά Χριστόν σαλή της Ταβέννης

Σαράντα μοναχές ζούσαν στο γυναικείο μοναστήρι της Ταβέννης, και μόνο μία φορούσε ένα απλό κουρέλι στο κεφάλι αντί για κουκούλι. Αυτή η αδελφή, η Ισιδώρα, έπινε για φαγητό το βρόμικο νερό με το οποίο έπλενε τα τσουκάλια και τις κατσαρόλες του μοναστηριού. Ζούσε στη Θηβαΐδα της Αιγύπτου, ανάμεσα σε άλλες αδελφές που την περιφρονούσαν και την κορόιδευαν καθημερινά.

Είχε πάρει επάνω της τον δύσκολο αγώνα της διά Χριστόν σαλότητας, φερόταν δηλαδή σαν ανόητη και δαιμονισμένη. Καμία από τις άλλες αδελφές δεν δεχόταν ποτέ να καθίσει μαζί της στο τραπέζι ούτε να μοιραστεί φαγητό. Όλες τη ζοριζαν, την έβριζαν και τη χτυπούσαν, όμως εκείνη υπέμενε όλη αυτή την περιφρόνηση με θαυμαστή υπομονή και πραότητα.

Πάντοτε ευχαριστούσε και δοξολογούσε τον Θεό μέσα στην καρδιά της, χωρίς ποτέ να γογγύσει για τίποτα. Η Ισιδώρα είχε κρύψει την αρετή της κάτω από τη μάσκα της τρέλας, ώστε κανείς να μην υποψιαστεί τον κρυφό της αγώνα. Έτσι εκπλήρωνε τον αποστολικό λόγο, ότι όποιος θέλει να γίνει σοφός πρέπει πρώτα να γίνει μωρός μπροστά στον κόσμο.

Από το πρωί ως το βράδυ η Ισιδώρα δούλευε ασταμάτητα στο μαγειρείο της μονής και υπηρετούσε με αγάπη όλες τις αδελφές. Αναλάμβανε τις πιο βαριές και τις πιο βρόμικες εργασίες, χωρίς να αρνείται ποτέ καμία διακονία που της ανέθεταν. Με τα ίδια της τα χέρια καθάριζε κάθε ακαθαρσία από το μοναστήρι, χωρίς να αηδιάζει ούτε να παραπονιέται για τίποτα.

Δεν αναπαυόταν ούτε μία ώρα την ημέρα, αλλά κατατυραννούσε διαρκώς το σώμα της με τον σκληρό αυτό κόπο. Πολλές φορές προσποιόταν επίσης ότι είχε δαιμόνιο, για να κρύψει ακόμη βαθύτερα τις αρετές της από τα μάτια των άλλων αδελφών. Ποτέ κανείς δεν την είδε να τρώει ολόκληρο κομμάτι ψωμί ή να κάθεται κανονικά στο τραπέζι μαζί με τις άλλες.

Μάζευε μόνο τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι και τρεφόταν με αυτά, αρκούμενη σε τόσο λίγη τροφή. Δεν έβριζε ποτέ κανέναν με τον λόγο της και ποτέ δεν θύμωνε ούτε με την πιο σκληρή αδελφή. Παρέμενε διαρκώς σιωπηλή και απέφευγε κάθε κουβέντα, μικρή ή μεγάλη, με τις γύρω της αδελφές.

Εκείνον τον καιρό ζούσε στην έρημο της Πορφυρίτιδος ένας μεγάλος ασκητής, ο Όσιος Πιτηρούμ, άνδρας πολύ ενάρετος και δοκιμασμένος στους πνευματικούς αγώνες. Καθώς ζούσε ήσυχα στο κελί του, του παρουσιάστηκε άγγελος Κυρίου και του μίλησε με αυστηρότητα για τους λογισμούς του. Του είπε ότι μάταια μεγαλοφρονούσε στον νου του και θεωρούσε τον εαυτό του ενάρετο μέσα στην ερημιά εκείνη.

Του φανέρωσε ότι υπάρχει στον κόσμο μία γυναίκα πιο ενάρετη από αυτόν, που ευαρέστησε τον Θεό περισσότερο από όσο εκείνος. Τον πρόσταξε να πάει στο γυναικείο μοναστήρι της Ταβέννης, για να τη συναντήσει με τα ίδια του τα μάτια. Εκεί θα έβρισκε μια αδελφή που φορούσε στο κεφάλι της ένα κουρέλι αντί για κουκούλι.

Αυτή η ταπεινή αδελφή υπηρετούσε όλες τις άλλες με αγάπη, ζούσε όμως διαρκώς μέσα στην περιφρόνηση και τις βρισιές τους. Παρά την περιφρόνηση όλων, η καρδιά της δεν χωριζόταν ποτέ από τον Θεό, ούτε ο νους της απομακρυνόταν από την μνήμη Του. Ο Πιτηρούμ όμως, αν και ζούσε στην ησυχία, πλανιόταν με τον νου του σε όλες τις πόλεις και τα πράγματα του κόσμου.

Αμέσως ο Όσιος Πιτηρούμ ξεκίνησε το ταξίδι του προς το γυναικείο μοναστήρι της Ταβέννης, υπακούοντας στην εντολή του αγγέλου. Έφτασε πρώτα στο γειτονικό αντρικό μοναστήρι και ζήτησε από τον ηγούμενο να του δώσει συνοδούς για τη συνέχεια. Επειδή ήταν γνωστός για τους ασκητικούς του αγώνες και σεβαστός για τα γηρατειά του, ο ηγούμενος του παραχώρησε αδελφούς ως οδηγούς.

Με προσοχή και αγάπη τον πέρασαν εκείνοι μέσα από το ποτάμι, που χώριζε το αντρικό από το γυναικείο μοναστήρι. Φτάνοντας στη μονή, ο Όσιος μπήκε πρώτα στον ναό και έκανε εκεί την συνηθισμένη του προσευχή. Έπειτα παρακάλεσε τις αδελφές να συγκεντρωθούν όλες μαζί μπροστά του, για να μπορέσει να τις δει.

Όλες οι αδελφές παρουσιάστηκαν μπροστά στον γέροντα, εκτός όμως από την κρυμμένη Ισιδώρα. Ο σεβάσμιος γέροντας τις κοίταξε προσεκτικά και κατάλαβε ότι έλειπε από εκεί εκείνη που του είχε φανερώσει ο άγγελος. Τότε τις ρώτησε αν πραγματικά βρίσκονται όλες ενώπιόν του, και εκείνες απάντησαν ότι λείπει μόνο μία τρελή αδελφή από το μαγειρείο.

Ο γέροντας τότε ζήτησε να του φέρουν αμέσως και εκείνη την αδελφή που έλειπε, γιατί γι' αυτήν είχε έρθει. Οι μοναχές πήγαν να ειδοποιήσουν την Ισιδώρα, εκείνη όμως αρνιόταν να εμφανιστεί μπροστά στον άγιο γέροντα. Καταλάβαινε με το διορατικό της πνεύμα ότι ο γέροντας είχε δει αποκάλυψη για τον κρυφό της αγώνα.

Τότε οι αδελφές την άρπαξαν με τη βία και την έσυραν δια της δυνάμεως μπροστά στον σεβάσμιο επισκέπτη. Μόλις την είδε ο Όσιος Πιτηρούμ, αναγνώρισε ότι αυτή ήταν η αδελφή που του φανέρωσε ο άγγελος. Έπεσε αμέσως στα πόδια της και ζήτησε ταπεινά την ευλογία της σαν να ήταν πραγματική μητέρα του.

Η Ισιδώρα όμως έπεσε με τη σειρά της στα δικά του πόδια και του ζήτησε ευλογία σαν σε πνευματικό της πατέρα. Οι αδελφές απόρησαν με όσα έβλεπαν και προσπαθούσαν να εμποδίσουν τον γέροντα από αυτή την ταπείνωση. Εκείνος όμως τους είπε ότι όλες μαζί δεν φτάνουν την αρετή της σαλής αδελφής τους ενώπιον του Θεού.

Τότε όλες έπεσαν με δάκρυα στα πόδια της Ισιδώρας και της εξομολογήθηκαν τις προσβολές και τα χτυπήματα που της είχαν κάνει. Ο γέροντας προσευχήθηκε μαζί της για τη συγχώρεση των αδελφών και έπειτα γύρισε στην έρημό του. Λίγο αργότερα η ταπεινή Ισιδώρα, μη ανεχόμενη πλέον τις τιμές, έφυγε κρυφά από το μοναστήρι και αγωνίστηκε σε άγνωστους τόπους έως την κοίμησή της.

Τώρα τρέχω την επικύρωση: Μετά την επικύρωση, το αρχείο παραδίδεται ως: **`05_10_Οσία_Ισιδώρα_διά_Χριστόν_σαλή.