Όσιος Ησύχιος ο Νηστευτής της Βιθυνίας

Στην κορυφή του όρους Μαϊωνίς, εκεί όπου φώλιαζαν δαίμονες και άγρια θηρία, ένας νέος ασκητής έστησε μόνος του το κελί του και έσκαψε με τα χέρια του τον μικρό του κήπο. Όταν πουλιά κατέβηκαν να ρημάξουν τους κόπους του, εκείνος προσευχήθηκε και αμέσως τα είδε να πέφτουν στη γη με ανοιγμένα φτερά, σαν να ήταν δεμένα από αόρατη δύναμη. Ο όσιος Ησύχιος γεννήθηκε τον όγδοο αιώνα στην παράλια πόλη Αδραπή της Βιθυνίας, μέσα σε μια οικογένεια που τον ανέθρεψε στον φόβο του Θεού.

Από τα παιδικά του χρόνια απαρνήθηκε κάθε δεσμό με τα γήινα και στράφηκε ολόκληρος προς τα αιώνια αγαθά της άνω Ιερουσαλήμ. Άφησε την πατρική του στέγη και τράβηξε για την έρημο κοντά στην Αδρανία, ποθώντας τη βαθιά μοναξιά της προσευχής. Διάλεξε για κατοικία του εκείνο το άγριο βουνό, αν και οι ντόπιοι του μιλούσαν με φόβο για τους κινδύνους του τόπου.

Ο νεαρός ασκητής όμως είχε εμπιστευθεί τη ζωή του στον Θεό και βάδιζε με σταθερό βήμα. Καθώς ανέβαινε προς την κορυφή, του παρουσιάστηκαν δύο άνδρες με τα ονόματα Ιωάννης και Ιλαρίων, που στην πραγματικότητα ήταν δαίμονες κρυμμένοι μέσα τους. Τον ρώτησαν με προσποιητή έγνοια προς τα πού τραβούσε και ποιον σκοπό είχε σε αυτή τη μοναξιά.

Όταν άκουσαν την απόφασή του, προσπάθησαν να τον αποτρέψουν με φοβερές εικόνες θηρίων και ληστών που δήθεν παραμόνευαν εκεί ψηλά. Του είπαν ότι ούτε μία μέρα δεν θα κατάφερνε να κρατηθεί ζωντανός σε εκείνο το επικίνδυνο μέρος του βουνού. Εκείνος όμως κατάλαβε με τη χάρη του Πνεύματος ότι δεν μιλούσαν άνθρωποι, αλλά τα πονηρά πνεύματα που φοβούνταν την παρουσία του.

Απάντησε ταπεινά ότι για τις πολλές του αμαρτίες ήταν άξιος θανάτου είτε από θηρία είτε από ληστές. Έκανε τον σταυρό του, ύψωσε την προσευχή του και με τη δύναμη του τιμίου ξύλου έδιωξε μακριά τα ακάθαρτα πνεύματα. Συνέχισε με ειρήνη την ανάβαση και έφτασε στο σημείο που ο Θεός είχε ετοιμάσει για την άσκησή του, ξεκινώντας εκεί τους πνευματικούς του αγώνες.

Σε μια καταπράσινη κοιλάδα βρήκε μια καθαρή πηγή νερού και αποφάσισε να χτίσει εκεί κοντά έναν μικρό ναό. Τον αφιέρωσε στο όνομα του αγίου αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου και συγκέντρωνε εκεί τους μαθητές του για θεία λατρεία. Σιγά σιγά συνέρρεαν κοντά του ψυχές διψασμένες για τη ζωή της ερήμου, που ήθελαν να μαθητεύσουν δίπλα στον φωτισμένο γέροντα.

Ο Θεός τού χάρισε ακόμη και όσο ζούσε ένα πλούσιο χάρισμα θαυματουργίας προς ωφέλεια όσων προσέτρεχαν. Μια φορά κάποιοι γονείς του έφεραν την κόρη τους που βασανιζόταν σκληρά από πονηρό δαιμόνιο. Έπεσαν στα πόδια του και τον παρακαλούσαν με δάκρυα να ζητήσει για εκείνη τη θεραπεία από τον Κύριο.

Ο όσιος προσευχήθηκε με θέρμη και αμέσως το πονηρό πνεύμα έφυγε, αφήνοντας το παιδί ελεύθερο και ήσυχο. Στράφηκε τότε προς τους χαρούμενους γονείς και τους αποκάλυψε λόγο που του φανέρωσε το Άγιο Πνεύμα. Τους είπε ότι μετά την κοίμησή του στον τόπο εκείνο θα υψωθεί γυναικείο μοναστήρι ασκητριών, που με τις προσευχές τους θα διώχνουν κάθε δαιμονική στρατιά μακριά.

Άλλη ημέρα, καθώς ο όσιος έβγαινε από το κελί του, αντίκρισε έναν άνθρωπο με ένα βαρυφορτωμένο κάρο μέσα στον δρόμο. Τα βόδια προχωρούσαν με κόπο και ξαφνικά το ένα από αυτά σκόνταψε, σωριάστηκε στη γη και έμεινε ακίνητο. Ο άνθρωπος προσπαθούσε με κάθε τρόπο να το σηκώσει, μα εκείνο έμοιαζε καρφωμένο στο χώμα σαν βαριά πέτρα.

Από την κούραση και την απελπισία ο ταλαίπωρος άρχισε να κλαίει δίπλα στο πεσμένο ζώο. Ο όσιος τον λυπήθηκε και πλησίασε με γαλήνη το βόδι, χάιδεψε τον τράχηλό του και του μίλησε σαν να καταλάβαινε λόγια. Του είπε να σηκωθεί από την οκνηρία του και να μη γίνει όργανο της κακίας του εχθρού της σωτηρίας μας.

Έπειτα σφράγισε το ζώο με το σημείο του τιμίου σταυρού και ευλόγησε όλο τον δρόμο τους. Αμέσως το βόδι σηκώθηκε όρθιο και τράβηξε με ευκολία το βαρύ φορτίο προς τον προορισμό του. Ο αμαξάς θαύμασε όσα έγιναν, προσκύνησε με ευγνωμοσύνη τον άγιο και συνέχισε χαρούμενος τον δρόμο του.

Μέρα με τη μέρα ο όσιος ανέβαινε σε μεγαλύτερους αγώνες και αξιωνόταν να συνομιλεί με αγγέλους του Θεού. Τριάντα ημέρες πριν από την κοίμησή του, σύμφωνα με την παράδοση, άγγελος Κυρίου τού φανέρωσε την ώρα της εξόδου του από τον κόσμο. Εκείνος δέχθηκε την είδηση με μεγάλη χαρά και προετοιμαζόταν σαν να επρόκειτο να συναντήσει αγαπημένο πρόσωπο.

Κάλεσε κοντά του τους μαθητές που ζούσαν μαζί του και τους δίδαξε για πολλή ώρα με λόγια ψυχωφελή. Τα μεσάνυχτα ένα ουράνιο φως κατέβηκε από τα ύψη και έλουσε το κελί και ολόκληρη την περιοχή με άρρητη λάμψη. Ο όσιος ύψωσε την ψυχή του προς τον Κύριο λέγοντας «εις χείρας σου παραδίδω το πνεύμα μου» και κοιμήθηκε ειρηνικά.

Το τίμιο σώμα του ενταφιάστηκε στον ναό του αποστόλου Ανδρέα μέσα σε λίθινη λάρνακα μπροστά από την ωραία πύλη. Αργότερα ο επίσκοπος Αμασείας Θεοφύλακτος μετέφερε τα ιερά λείψανά του στην πόλη της Αμάσειας, εκπληρώνοντας έτσι και η προφητεία για το γυναικείο μοναστήρι στον τόπο της ασκήσεώς του. Saving to `03_05_Όσιος_Ησύχιος_Νηστευτής_Ελληνικά_Καθαρά.

– S1: "Στην κορυφή. κήπο %$ Όσιος Ησύχιος ο Νηστευτής της Βιθυνίας $%

Στην κορυφή του όρους Μαϊωνίς, εκεί όπου φώλιαζαν δαίμονες και θηρία, ένας νέος ασκητής έστησε μόνος το κελί του. Όταν πουλιά κατέβηκαν να ρημάξουν τον κήπο του, εκείνος προσευχήθηκε και τα είδε να πέφτουν στη γη με ανοιγμένα φτερά. Ο όσιος Ησύχιος γεννήθηκε τον όγδοο αιώνα στην παράλια πόλη Αδραπή της Βιθυνίας, μέσα σε ευσεβή χριστιανική οικογένεια.

Άφησε με σταθερή απόφαση την πατρική στέγη και τράβηξε για την έρημο κοντά στην Αδρανία, ποθώντας τη μοναξιά της προσευχής. Ο νεαρός ασκητής όμως είχε εμπιστευθεί τη ζωή του στον Θεό και βάδιζε προς τα ψηλώματα με σταθερό βήμα. Πίστευε ακλόνητα ότι ο Κύριος θα τον σκέπαζε στους κόπους και στους πειρασμούς που θα του ετοίμαζε ο εχθρός της σωτηρίας.

Έτσι ξεκίνησε ο πνευματικός αγώνας του μέσα στην ησυχία της ερήμου με πολλή νηστεία και αδιάλειπτη δέηση. Καθώς ανέβαινε προς την κορυφή, του παρουσιάστηκαν δύο άνδρες με τα ονόματα Ιωάννης και Ιλαρίων, που στην πραγματικότητα κρατούσαν μέσα τους δαίμονες. Τον ρώτησαν με προσποιητή έγνοια προς τα πού τραβούσε και ποιον σκοπό είχε σε αυτή τη βαθιά μοναξιά.

Όταν άκουσαν την απόφασή του, προσπάθησαν να τον αποτρέψουν με φοβερές εικόνες θηρίων και ληστών που δήθεν παραμόνευαν στα ψηλώματα. Απάντησε ταπεινά ότι για τις πολλές του αμαρτίες ήταν άξιος θανάτου είτε από άγρια θηρία είτε από ληστές. Έκανε τον σταυρό του, ύψωσε την προσευχή του στον Κύριο και με τη δύναμη του τιμίου ξύλου έδιωξε τα ακάθαρτα πνεύματα.

Συνέχισε με ειρήνη την ανάβαση και έφτασε στο σημείο που ο Θεός είχε ετοιμάσει για την άσκησή του. Εκεί ξεκίνησε τους πνευματικούς αγώνες, έσκαψε ένα κομμάτι γης για κήπο και ζούσε από τον κόπο των χεριών του. Τον αφιέρωσε στο όνομα του αγίου αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου και συγκέντρωνε εκεί τους μαθητές του για κοινή λατρεία.

Ο Θεός τού χάρισε ακόμη και όσο ζούσε στη γη ένα πλούσιο χάρισμα θαυματουργίας προς ωφέλεια του λαού. Μια ημέρα κάποιοι γονείς του έφεραν την κόρη τους που βασανιζόταν σκληρά από πονηρό δαιμόνιο. Ο όσιος προσευχήθηκε με θέρμη και αμέσως το πονηρό πνεύμα έφυγε, αφήνοντας το παιδί ελεύθερο και ειρηνικό.

Στράφηκε τότε προς τους χαρούμενους γονείς και τους αποκάλυψε έναν λόγο που του φανέρωσε το Άγιο Πνεύμα. Τους είπε ότι μετά την κοίμησή του στον τόπο εκείνο θα υψωθεί γυναικείο μοναστήρι ασκητριών. Με τις προσευχές τους εκείνες οι ευλογημένες ψυχές θα έδιωχναν κάθε δαιμονική στρατιά μακριά από τον ιερό αυτόν τόπο.

Άλλη ημέρα, καθώς ο όσιος έβγαινε από το κελί του, αντίκρισε έναν άνθρωπο με ένα βαρυφορτωμένο κάρο στον δρόμο. Τα βόδια προχωρούσαν με κόπο και ξαφνικά το ένα από αυτά σκόνταψε, σωριάστηκε στη γη και έμεινε εντελώς ακίνητο. Από την κούραση και την απελπισία ο ταλαίπωρος άρχισε να κλαίει δίπλα στο πεσμένο ζώο μέσα στον δρόμο.

Ο όσιος τον λυπήθηκε και πλησίασε με γαλήνη το βόδι, χάιδεψε τον τράχηλό του και του μίλησε σαν να καταλάβαινε. Έπειτα σφράγισε το ζώο με το σημείο του τιμίου σταυρού και ευλόγησε όλο τον δρόμο που είχαν μπροστά τους. Αμέσως το βόδι σηκώθηκε όρθιο και τράβηξε με ευκολία το βαρύ φορτίο προς τον προορισμό του χωρίς δυσκολία.

Ο αμαξάς θαύμασε όσα έγιναν, προσκύνησε με ευγνωμοσύνη τον άγιο και συνέχισε χαρούμενος τον δρόμο του δοξάζοντας τον Κύριο. Μέρα με τη μέρα ο όσιος ανέβαινε σε μεγαλύτερους αγώνες και αξιωνόταν να συνομιλεί με αγγέλους του Θεού στην έρημο. Τριάντα ημέρες πριν από την κοίμησή του, άγγελος Κυρίου τού φανέρωσε με σαφήνεια την ώρα της εξόδου του από τον κόσμο.

Εκείνος δέχθηκε την είδηση με μεγάλη χαρά και προετοιμαζόταν σαν να επρόκειτο να συναντήσει αγαπημένο πρόσωπο μετά από καιρό. Κάλεσε κοντά του τους μαθητές που ζούσαν μαζί του και τους δίδαξε για πολλή ώρα με λόγια ψυχωφελή και πατρικά. Ο όσιος ύψωσε τότε την ψυχή του προς τον Κύριο λέγοντας «εις χείρας σου παραδίδω το πνεύμα μου» και κοιμήθηκε ειρηνικά.

Το τίμιο σώμα του ενταφιάστηκε στον ναό του αποστόλου Ανδρέα μέσα σε λίθινη λάρνακα, μπροστά ακριβώς από την ωραία πύλη. Αργότερα ο επίσκοπος Αμασείας Θεοφύλακτος μετέφερε με ευλάβεια τα ιερά λείψανά του στην πόλη της Αμάσειας της Μικράς Ασίας. Στον τόπο όπου ασκήτεψε ο όσιος ανεγέρθηκε με τον καιρό γυναικείο μοναστήρι, επιβεβαιώνοντας την προφητεία που είχε δοθεί κάποτε στους ευγνώμονες γονείς.

Το τελικό αρχείο `03_05_Όσιος_Ησύχιος_Νηστευτής_Ελληνικά_Καθαρά. txt` παραδίδεται με το παραπάνω περιεχόμενο.