Όσιος Αδριανός και Όσιος Λεωνίδας στα δάση του Ποσεσόνε

Μια εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, καρφωμένη πάνω σε μια ψηλή βελανιδιά μέσα στο δάσος, στάθηκε το σημάδι που έδειξε στους δύο μοναχούς τον τόπο της ασκήσεώς τους. Λίγα χρόνια αργότερα, την πέμπτη Μαρτίου του χίλια πεντακόσια πενήντα, μια συμμορία ληστών όρμησε στο μοναστήρι και θανάτωσε με βασανιστήρια τον ηγούμενο Όσιο Αδριανό. Ο Όσιος αυτός έζησε στη μακρινή Ρωσία κατά τον δέκατο έκτο αιώνα μετά Χριστόν, σε μια εποχή γεμάτη ασκητικό ζήλο και αναζήτηση της ερήμου.

Από νεαρός εντάχθηκε στην αδελφότητα της μονής του Αγίου Κορνηλίου στην περιοχή Κομέλ, όπου έμαθε την αυστηρή μοναστική παράδοση και την αγάπη για τη σιωπή. Εκεί καλλιέργησε την προσευχή και την υπακοή, ζώντας μέσα σε μια κοινότητα που τιμούσε βαθιά τη μνήμη του ιδρυτή της. Το έτος χίλια πεντακόσια σαράντα, ενώ συνέχιζε την κανονική του ζωή στο κοινόβιο, αξιώθηκε ενός θαυμαστού οράματος που άλλαξε την πορεία του.

Είδε έναν γηραιό μοναχό με το όνομα Βεστούζ, ο οποίος τον προέτρεπε να αναχωρήσει και να ιδρύσει ένα καινούργιο μοναστήρι σε τόπο που εκείνος θα του υποδείκνυε. Η φωνή αυτή στάθηκε αφετηρία μιας μεγάλης πνευματικής περιπέτειας. Ο Όσιος Αδριανός δεν προχώρησε μόνος του, αλλά ζήτησε με ταπείνωση την ευλογία του ηγουμένου της μονής για το νέο του ξεκίνημα.

Εκείνος, αναγνωρίζοντας τη γνησιότητα της κλήσεως, του παρέδωσε μια ιερή εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ως φύλακα του ταξιδιού. Μαζί του ξεκίνησε και ο μαθητής του, ο Όσιος Λεωνίδας, που είχε την ίδια δίψα για την ησυχία και την ασκητική ζωή. Οι δύο μοναχοί άφησαν πίσω τη γνωστή τους κοινότητα και προχώρησαν με εμπιστοσύνη στα βαθιά δάση του Ποσεσόνε.

Έφτασαν σε μια απομονωμένη περιοχή, όπου τα δέντρα ύψωναν τους κορμούς τους σαν φυσικός ναός γύρω από τους οδοιπόρους. Εκεί τοποθέτησαν την εικόνα της Θεοτόκου πάνω σε μια ψηλή βελανιδιά, για να αναζητήσουν τον κατάλληλο τόπο της ασκήσεώς τους. Στη συνέχεια απομακρύνθηκαν λίγο, ώστε να ερευνήσουν το γύρω περιβάλλον και να διαλέξουν το σημείο της εγκαταστάσεως.

Όσο εκείνοι έλειπαν, πέρασαν από εκείνο το μέρος κάποιοι ψαράδες της περιοχής, που είδαν την εικόνα και την επιθύμησαν. Προσπάθησαν λοιπόν να την πάρουν μαζί τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι την προστάτευε η ίδια η χάρη της Παναγίας μας. Όταν όμως άπλωσαν τα χέρια τους, μια μυστική δύναμη τους απωθούσε και δεν τους άφηνε να αγγίξουν την ιερή εικόνα της Θεοτόκου.

Τρομαγμένοι από το θαυμαστό αυτό γεγονός, οι ψαράδες κατάλαβαν ότι βρίσκονταν μπροστά σε κάτι ιερό και ξεπερνούσε τις δυνάμεις τους. Με δέος άφησαν κάτω από το δέντρο ψωμί και ψάρια, ως ταπεινή προσφορά προς την Παναγία και τον άγνωστο ασκητή του τόπου. Όταν επέστρεψαν οι δύο μοναχοί και είδαν το δώρο, ευχαρίστησαν τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς τους για τη φανερή προστασία του.

Κατάλαβαν τότε καθαρά ότι εκείνο ακριβώς ήταν το μέρος που τους παραχωρήθηκε ουρανόθεν για να οικοδομήσουν το νέο τους μοναστήρι. Έτσι ξεκίνησαν το έργο της ανεγέρσεως, αφιερώνοντας τη νέα μονή στην τιμή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο Όσιος Λεωνίδας συνέχισε να ασκείται θεοφιλώς δίπλα στον γέροντά του, μέχρι που κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος χίλια πεντακόσια σαράντα εννέα.

Ο Όσιος Αδριανός τον έθαψε με ευλάβεια και συνέχισε μόνος να καθοδηγεί τη μικρή αδελφότητα που είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται γύρω του στο δάσος. Δέκα χρόνια μετά την ίδρυση του μοναστηριού, ο τόπος είχε γίνει ένα φωτεινό κέντρο προσευχής μέσα στην απομονωμένη ρωσική ύπαιθρο του δέκατου έκτου αιώνα. Η ησυχία όμως διακόπηκε βίαια την πέμπτη Μαρτίου του έτους χίλια πεντακόσια πενήντα, όταν μια οργανωμένη συμμορία ληστών εισέβαλε ξαφνικά στο μοναστήρι.

Οι κακοποιοί λεηλάτησαν τα ιερά και τα κειμήλια, αναζητώντας χρήματα και πολύτιμα αντικείμενα μέσα στα κελιά και στις αποθήκες. Στη συνέχεια συνέλαβαν τον ίδιο τον ηγούμενο, τον Όσιο Αδριανό, και τον υπέβαλαν σε σκληρά βασανιστήρια για να αποσπάσουν περισσότερα. Ο γέροντας ασκητής υπέμεινε με γενναιότητα τα πλήγματα και παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, σφραγίζοντας με μαρτυρικό αίμα τη μοναχική του πορεία.

Τα ιερά λείψανά του παρέμειναν θαμμένα για πολλές δεκαετίες, ώσπου η μνήμη του φωτίστηκε ξανά μέσα στην Εκκλησία. Το έτος χίλια εξακόσια είκοσι έξι, με εντολή του Πατριάρχου Φιλαρέτου, τα τίμια λείψανά του βρέθηκαν και μετακομίστηκαν με μεγάλη ευλάβεια στο μοναστήρι που είχε ιδρύσει στην πόλη του Ποσεσόνε. Έτσι η Εκκλησία τιμά μαζί τους δύο οσίους πατέρες, τον Αδριανό και τον Λεωνίδα.