Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ο Επίσκοπος Αχρίδος και Ζίτσης

Από ένα φτωχικό χωριό της κεντροδυτικής Σερβίας ξεκίνησε ένας ασθενικός μικρός που έμελλε να γίνει διδάκτωρ σε τρία πανεπιστήμια της Ευρώπης. Ο ίδιος άνθρωπος βρέθηκε αργότερα στο στρατόπεδο του Νταχάου, με το σώμα του μια ολόκληρη πληγή για τον Χριστό. Γεννήθηκε στις είκοσι τρεις Δεκεμβρίου του χιλίων οκτακοσίων ογδόντα, στο χωριό Λέλιτς, πρώτο παιδί των ευσεβών αγροτών Δραγομίρου και Αικατερίνης.

Στην οικογένεια ακολούθησαν άλλα οκτώ παιδιά, μέσα σε μεγάλη φτώχεια αλλά και βαθιά πίστη. Από μικρός ξεχώριζε για την οξυδέρκειά του, για τη φλογερή αγάπη του στον Θεό και για την έντονη κλίση του στη μοναχική ζωή. Παρά τη φτώχεια του σπιτιού, σπούδασε στη θεολογική σχολή του Βελιγραδίου και διέπρεψε στις σπουδές του.

Έλαβε διδακτορικό τίτλο στη Βέρνη της Ελβετίας, ύστερα στην Οξφόρδη της Αγγλίας και τέλος στο Χάλλε της Γερμανίας. Μιλούσε επτά γλώσσες, ανάμεσα στις οποίες και την ελληνική, που τόσο αγάπησε. Ο Θεός του χάρισε στόμα και σοφία ασυναγώνιστη και ακαταμάχητη, καθώς εκείνος Τον λάτρευε με όλη του την καρδιά.

Όταν αρρώστησε βαριά από δυσεντερία, έταξε στον Κύριο πως θα Του αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του, αν τον θεραπεύσει. Έτσι κι έγινε, και ο νεαρός Νικόλαος εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη μονή Ρακόβιτσα, κοντά στο Βελιγράδι. Αυτό συνέβη τον Δεκέμβριο του χιλίων εννιακοσίων εννέα, και άνοιξε μπροστά του μια ζωή αφιερωμένη στον λαό.

Στα δύσκολα χρόνια του μεγάλου πολέμου τον έστειλε η Εκκλησία στην Αμερική και στην Αγγλία για να στηρίξει τον πολύπαθο σερβικό λαό. Το χίλια εννιακόσια δεκαεννέα εξελέγη Επίσκοπος Ζίτσης στην κεντρική Σερβία, και τον επόμενο χρόνο μεταφέρθηκε στην Αχρίδα. Εκεί ανέπτυξε ένα τεράστιο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο για τον λαό του Θεού.

Παρά τη μεγάλη μόρφωση και τα πλούσια χαρίσματά του, ο ίδιος ξεχώριζε για την απλότητα και την καλοσύνη του. Η αρετή που τον στόλιζε περισσότερο από κάθε άλλη ήταν η βαθιά του ταπείνωση μπροστά στους ανθρώπους. Η μελέτη των Πατέρων και η συντροφιά με Αγιορείτες γέροντες πλούτιζαν την πνευματικότητά του και θέρμαιναν την καρδιά του.

Με τα συγγράμματα και την καθοδήγησή του ο λαός αναγεννήθηκε πνευματικά και ο μοναχισμός άνθισε ξανά. Το χίλια εννιακόσια σαράντα ένα οι Γερμανοί κατακτητές της Σερβίας τον συνέλαβαν και τον περιόρισαν για χρόνια σε αυστηρή φύλαξη. Το χίλια εννιακόσια σαράντα τέσσερα τον έστειλαν στο φοβερό στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου, όπου υπέφερε φρικτά βασανιστήρια.

Ο δούλος του Κυρίου βάσταζε στο σώμα του τα στίγματα του μαρτυρίου, και ολόκληρη η σάρκα του είχε γίνει μια πληγή. Στην πλάτη και στα πέλματά του δεν είχε απομείνει πια καθόλου δέρμα από τα χτυπήματα. Μετά την απελευθέρωσή του, τον Μάιο του χιλίων εννιακοσίων σαράντα πέντε, δεν θέλησε να γυρίσει στην πατρίδα του.

Το νέο καθεστώς τον θεωρούσε ανεπιθύμητο, και έτσι έφυγε για την Αμερική με κλονισμένη υγεία αλλά ακμαίο φρόνημα. Δίδαξε στην ιερατική σχολή της μονής του Αγίου Σάββα στο Λίμπερτβιλ του Ιλλινόις και συνέχισε το έργο του Χριστού. Από το χίλια εννιακόσια πενήντα ένα εγκαταστάθηκε στη ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια, όπου καθοδηγούσε τους μοναχούς.

Η προσευχή του ήταν αδιάλειπτη και έρεε σαν ποταμός του παραδείσου, με δάκρυα μετανοίας και δοξολογίας. Ένα πρωί Κυριακής, καθώς ετοιμαζόταν να λειτουργήσει στο ταπεινό κελί του, κοιμήθηκε με ειρήνη το χίλια εννιακόσια πενήντα έξι. **Filename:** `03_05_Άγιος_Νικόλαος_Βελιμίροβιτς_Ελληνικά_Καθαρά.

%$ Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ο Επίσκοπος Αχρίδος και Ζίτσης $% Στην οικογένεια ακολούθησαν άλλα οκτώ παιδιά, μέσα σε μεγάλη φτώχεια αλλά και σε βαθιά πίστη προς τον Θεό. Από μικρός ξεχώριζε για την οξυδέρκειά του, για τη φλογερή αγάπη του στον Θεό και για την κλίση του στη μοναχική ζωή.

Παρά τη φτώχεια του σπιτιού του, σπούδασε στη θεολογική σχολή του Βελιγραδίου και διέπρεψε σε όλες τις σπουδές του. Μιλούσε επτά γλώσσες, ανάμεσα στις οποίες και την ελληνική, που τόσο πολύ αγάπησε ως νέος. Ο Θεός του χάρισε στόμα και σοφία ασυναγώνιστη, καθώς εκείνος Τον λάτρευε με όλη του την καρδιά και τη διάνοιά του.

Αυτό συνέβη τον Δεκέμβριο του χιλίων εννιακοσίων εννέα, και άνοιξε μπροστά του μια ζωή αφιερωμένη στον λαό του Θεού. Εκεί ανέπτυξε ένα τεράστιο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο για χάρη του λαού του Θεού. Παρά τη μεγάλη μόρφωση και τα πλούσια χαρίσματά του, ο ίδιος ξεχώριζε για την απλότητα του ήθους και την καλοσύνη του.

Η αρετή που τον στόλιζε περισσότερο από κάθε άλλη ήταν η βαθιά του ταπείνωση μπροστά στους ανθρώπους και τον Θεό. Με τα συγγράμματα και την πνευματική του καθοδήγηση ο λαός αναγεννήθηκε πνευματικά και ο μοναχισμός άνθισε ξανά παντού. Το χίλια εννιακόσια σαράντα τέσσερα τον έστειλαν στο φοβερό στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου, όπου υπέφερε φρικτά βασανιστήρια για τον Χριστό.

Στην πλάτη και στα πέλματά του δεν είχε απομείνει πια καθόλου δέρμα από τα συνεχή χτυπήματα των βασανιστών. Μετά την απελευθέρωσή του, τον Μάιο του χιλίων εννιακοσίων σαράντα πέντε, δεν θέλησε πια να γυρίσει στην πατρίδα του. Το νέο καθεστώς τον θεωρούσε ανεπιθύμητο πρόσωπο, και έτσι έφυγε για την Αμερική με κλονισμένη υγεία αλλά ακμαίο φρόνημα.

Δίδαξε στην ιερατική σχολή της μονής του Αγίου Σάββα στο Λίμπερτβιλ του Ιλλινόις και συνέχισε εκεί το έργο του Χριστού. Από το χίλια εννιακόσια πενήντα ένα εγκαταστάθηκε στη ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια, όπου καθοδηγούσε τους νεαρούς μοναχούς. Η προσευχή του ήταν αδιάλειπτη και έρεε σαν ποταμός του παραδείσου, με δάκρυα μετανοίας, παρακλήσεως και δοξολογίας.

Το άγιο σκήνωμά του βρίσκεται από το έτος αυτό φυλαγμένο και επέστρεψε με τιμές στη Σερβία το χίλια εννιακόσια ενενήντα ένα.