Oshënar Hysychius Agjëruesi i Bitinisë

Në majën e malit Maionis, ku folezuan demonët dhe kafshët e egra, një asket i ri ngriti qelinë e tij vetëm dhe gërmoi kopshtin e tij të vogël me duart e tij. Kur zogjtë zbritën për të shkatërruar punën e tij, ai u lut dhe i pa menjëherë të binin në tokë me krahë të hapur, sikur të lidhur nga një forcë e padukshme. Shën Hesikiu lindi në shekullin e tetë në qytetin bregdetar të Adrapit të Bitinisë, në një familje që e rriti me frikën e Zotit. Që nga fëmijëria e tij ai hoqi dorë nga të gjitha lidhjet tokësore dhe u kthye tërësisht në të mirat e përjetshme të Jeruzalemit të sipërm. U largua nga shtëpia atërore dhe shkoi në shkretëtirën afër Adranisë, me mall për vetminë e thellë të lutjes. Ai zgjodhi atë mal të egër si vendbanim, megjithëse vendasit i flisnin me frikë nga rreziqet e vendit. Por asketi i ri ia besoi jetën Zotit dhe eci me një hap të qëndrueshëm. Ndërsa u ngjit në majë, iu paraqit dy burra të quajtur Joani dhe Hilarion, të cilët në të vërtetë ishin demonë të fshehur brenda. E pyetën me shqetësim të shtirur se ku po shkonte dhe çfarë qëllimi kishte në këtë vetmi. Kur dëgjuan për vendimin e tij, u përpoqën ta largonin me imazhe të tmerrshme bishash dhe hajdutësh që supozohej se banonin atje. I thanë se nuk do të mbijetonte asnjë ditë në atë pjesë të rrezikshme të malit. Por ai e kuptoi me anë të hirit të Frymës se nuk ishin njerëzit që flisnin, por shpirtrat e këqij ata që kishin frikë nga prania e tij. Ai u përgjigj me përulësi se për mëkatet e tij të shumta ai meritonte të vritej ose nga bishat ose nga hajdutët. Ai bëri kryqin e tij, ngriti lutjen e tij dhe me fuqinë e drurit të ndershëm i dëboi shpirtrat e ndyrë. Ai vazhdoi ngjitjen e tij në paqe dhe arriti në vendin që Zoti kishte përgatitur për stërvitjen e tij, duke nisur atje betejat e tij shpirtërore. Në një luginë të gjelbër ai gjeti një burim të pastër uji dhe vendosi të ndërtojë një tempull të vogël aty pranë. Ai ia kushtoi atë emrit të apostullit të shenjtë Andrea Protocletos dhe mblodhi nxënësët e tij atje për adhurim hyjnor. Pak nga pak iu dyndën shpirtra të etur për jetën e shkretëtirës, ​​të cilët donin të mësonin pranë plakut të ndritur. Zoti i dha atij edhe gjatë jetës së tij një dhuratë të pasur për të bërë mrekulli në dobi të atyre që erdhën tek ai. Një herë disa prindër i sollën vajzën e tyre që po torturohej rëndë nga një demon i lig. Ata ranë në këmbët e tij dhe iu lutën me lot që ta kërkonte atë shërim nga Zoti. Shenjtori u lut me zjarr dhe menjëherë shpirti i keq u largua, duke e lënë fëmijën të lirë dhe të qetë. Më pas ai iu drejtua prindërve të lumtur dhe u zbuloi atyre një arsye të shpallur atij nga Fryma e Shenjtë. Ai u tha atyre se pasi të flinte në atë vend do të ngrihej një manastir grash asketësh, të cilët me lutjet e tyre do të largonin çdo ushtri demonike. Një ditë tjetër, ndërsa shenjtori po dilte nga qelia, pa një burrë me një karrocë të ngarkuar rëndë në rrugë. Qetë po punonin dhe papritmas njëri prej tyre u pengua, ra në tokë dhe u shtri pa lëvizur. Burri u përpoq në çdo mënyrë ta ngrinte, por dukej e ngulur në tokë si një gur i rëndë. Nga lodhja dhe dëshpërimi i sëmuri filloi të qajë pranë kafshës së rënë. Shenjtori i erdhi keq dhe me qetësi iu afrua kaut, e përkëdhelte qafën dhe i foli sikur kuptonte fjalë. I tha të ngrihej nga përtacia e të mos bëhej vegël e ligësisë së armikut të shpëtimit tonë. Pastaj e vulosi kafshën me shenjën e kryqit të shenjtë dhe i bekoi të gjithë rrugën e tyre. Menjëherë kau u ngrit në këmbë dhe me lehtësi e tërhoqi ngarkesën e rëndë në destinacion. Karrocieri u mrekullua nga ajo që kishte ndodhur, u përkul me mirënjohje para shenjtorit dhe i lumtur vazhdoi rrugën. Ditë pas dite shenjtori u ngjit në gara më të mëdha dhe iu besua biseda me engjëjt e Perëndisë. Tridhjetë ditë para gjumit, sipas traditës, një engjëll i Zotit i zbuloi atij kohën e daljes së tij nga bota. Lajmin e priti me shumë gëzim dhe po përgatitej sikur do të takonte një të dashur. Ai thirri pranë vetes dishepujt që jetonin me të dhe i mësoi ata për një kohë të gjatë me fjalë shpirtërore. Në mesnatë një dritë qiellore zbriti nga lart dhe lau qelinë dhe gjithë zonën me një shkëlqim të pashprehur. Shenjtori e ngriti shpirtin te Zoti duke thënë "në duart e tua po e besoj shpirtin tim" dhe fjeti i qetë. Trupi i tij i ndershëm u varros në tempullin e apostullit Andrea në një altar guri përballë portës së bukur. Më vonë, peshkopi i Amasias Theophylaktos transferoi reliket e tij të shenjta në qytetin e Amasias, duke përmbushur kështu profecinë për manastirin e grave në vendin e asketizmit të tij. Tani më lejoni ta ruaj dhe vërtetoj këtë: Po ruhet te `03_05_Oshënar_Hisychios_Nistevtis_Greek_Clean. txt' dhe ekzekutimi i vlefshmërisë. Më lejoni të kontrolloj me kujdes numrin e fjalëve për seksion dhe gjatësinë e fjalive: **Fjalitë e seksionit 1** (duke kontrolluar numrin e fjalëve): – S1: "Në krye. kopsht "~29 fjalë – shumë të gjata, duhet të ndahen – Duhet rishikuar Më lejoni të rishkruaj me kujdes me fjali strikte 15-28 fjalësh dhe 190-210 fjalë për seksion: %$ Oshënar i qetë agjëruesi i Bitinisë $% Në majën e malit Maionis, ku folenë demonët dhe kafshët, një asket i ri ngriti qelinë e tij i vetëm. Kur zogjtë zbritën për të shkatërruar kopshtin e tij, ai u lut dhe i pa ata të binin në tokë me krahë të hapur. Shën Hesikiu lindi në shekullin e tetë në qytetin bregdetar të Adrapit të Bitinisë, në një familje të devotshme të krishterë. Që nga fëmijëria e tij ai hoqi dorë nga të gjitha lidhjet tokësore dhe u kthye tërësisht në të mirat e përjetshme të Jeruzalemit të sipërm. Me një vendim të prerë la çatinë atërore dhe shkoi në shkretëtirën afër Adranisë, duke dëshiruar vetminë e lutjes. Ai zgjodhi atë mal të egër si vendbanim, megjithëse vendasit i flisnin me frikë nga rreziqet e vendit. Por asketi i ri ia kishte besuar jetën Zotit dhe po marshonte drejt lartësive me një hap të qëndrueshëm. Ai besonte me vendosmëri se Zoti do ta mbulonte në mundimet dhe tundimet që do t'i përgatiste armiku i shpëtimit. Kështu filloi lufta e tij shpirtërore në qetësinë e shkretëtirës me shumë agjërim dhe lutje të pandërprerë. Ndërsa u ngjit në majë, iu paraqit dy burra të quajtur Joani dhe Hilarion, të cilët në fakt mbanin demonë brenda. E pyetën me shqetësim të shtirur se ku po shkonte dhe çfarë qëllimi kishte në këtë vetmi të thellë. Kur dëgjuan për vendimin e tij, u përpoqën ta largonin me imazhe të tmerrshme bishash dhe hajdutësh që supozohej se qëndronin në lartësi. I thanë se nuk do të mbijetonte asnjë ditë në atë pjesë të rrezikshme të malit. Por ai e kuptoi me anë të hirit të Frymës se nuk ishin njerëzit që flisnin, por shpirtrat e këqij ata që kishin frikë nga prania e tij. Ai u përgjigj me përulësi se për mëkatet e tij të shumta ai meritonte të vritej ose nga bishat e egra ose nga hajdutët. Ai bëri kryqin e tij, ngriti lutjen e tij te Zoti dhe me fuqinë e drurit të ndershëm ai dëboi shpirtrat e ndyrë. Ai vazhdoi ngjitjen e tij në paqe dhe arriti në vendin që Perëndia kishte përgatitur për stërvitjen e tij. Atje ai filloi përpjekjet e tij shpirtërore, gërmoi një copë tokë për një kopsht dhe jetoi me mundin e duarve të tij. Në një luginë të gjelbër ai gjeti një burim të pastër uji dhe vendosi të ndërtojë një tempull të vogël aty pranë. Ai ia kushtoi atë emrit të apostullit të shenjtë Andrea Protocletos dhe mblodhi nxënësët e tij atje për adhurim të përbashkët. Pak nga pak iu dyndën shpirtra të etur për jetën e shkretëtirës, ​​të cilët donin të mësonin pranë plakut të ndritur. Zoti i dha atij edhe kur jetonte në tokë një dhuratë të pasur mrekullish për të mirën e njerëzve. Një ditë disa prindër i sollën vajzën e tyre që po torturohej rëndë nga një demon i lig. Ata ranë në këmbët e tij dhe iu lutën me lot që ta kërkonte atë shërim nga Zoti. Shenjtori u lut me zjarr dhe menjëherë shpirti i keq u largua, duke e lënë fëmijën të lirë dhe të qetë. Më pas ai iu drejtua prindërve të lumtur dhe u zbuloi atyre një arsye të shpallur atij nga Fryma e Shenjtë. Ai u tha atyre se pas gjumit të tij në atë vend do të ndërtohej një manastir asket grash. Me lutjet e tyre ata shpirtra të bekuar do të largonin çdo ushtri demonike nga ky vend i shenjtë. Një ditë tjetër, ndërsa shenjtori po dilte nga qelia, pa një burrë me një karrocë të ngarkuar rëndë rrugës. Qetë po punonin dhe papritmas njëri prej tyre u pengua, ra në tokë dhe u shtri plotësisht. Burri u përpoq në çdo mënyrë ta ngrinte, por dukej e ngulur në tokë si një gur i rëndë. Nga lodhja dhe dëshpërimi, i sëmuri filloi të qajë pranë kafshës së rënë në rrugë. Shenjtori i erdhi keq dhe me qetësi iu afrua kaut, e përkëdheli në qafë dhe i foli sikur e kuptonte. I tha të ngrihej nga përtacia e të mos bëhej vegël e ligësisë së armikut të shpëtimit tonë. Pastaj e vulosi kafshën me shenjën e kryqit të shenjtë dhe e bekoi gjithë rrugën përpara tyre. Menjëherë kau u ngrit dhe e tërhoqi me lehtësi ngarkesën e rëndë në destinacion pa vështirësi. Karrocieri u mrekullua nga ajo që kishte ndodhur, u përkul me mirënjohje para shenjtorit dhe i lumtur vazhdoi rrugën duke lavdëruar Zotin. Ditë pas dite shenjtori u ngjit në gara më të mëdha dhe iu besua biseda me engjëjt e Perëndisë në shkretëtirë. Tridhjetë ditë para se të binte në gjumë, një engjëll i Zotit i zbuloi qartë kohën e daljes së tij nga bota. Lajmin e priti me shumë gëzim dhe po përgatitej sikur pas shumë kohësh do të takonte një person të dashur. Ai thirri pranë vetes dishepujt që jetonin me të dhe i mësoi ata për një kohë të gjatë me fjalë shpirtërore dhe atërore. Në mesnatë një dritë qiellore zbriti nga lart dhe lau qelinë dhe gjithë zonën me një shkëlqim të pashprehur. Më pas shenjtori e ngriti shpirtin te Zoti duke thënë "në duart e tua po e besoj shpirtin tim" dhe fjeti i qetë. Trupi i tij i ndershëm u varros në tempullin e apostullit Andrea në një altar guri, pikërisht përballë portës së bukur. Më vonë, peshkopi i Amasias Theophylaktos i transferoi me nderim reliket e tij të shenjta në qytetin e Amasias në Azinë e Vogël. Në vendin ku praktikonte shenjtorja, u ndërtua me kohë një manastir grash, duke vërtetuar profecinë që dikur u ishte dhënë prindërve mirënjohës. Skedari përfundimtar `03_05_Oshënar_Hisychios_Nistevtis_Greek_Clean. txt` dorëzohet me përmbajtjen e mësipërme.