Ο Νεομάρτυρας Γεώργιος της Σόφιας

Όταν οι Τούρκοι του φόρεσαν με τη βία στο κεφάλι το κόκκινο φέσι του Ισλάμ, εκείνος το πέταξε αμέσως κάτω στο χώμα. Ήταν ένας νέος χρυσοχόος είκοσι πέντε ετών, καρπός μακρόχρονης προσευχής δύο γονιών που είχαν μείνει άτεκνοι για χρόνια. Ο Ιωάννης και η Μαρία, μέσα στα γηρατειά τους, παρακάλεσαν θερμά τον Κύριο να τους χαρίσει ένα παιδί.

Η προσευχή τους εισακούστηκε και βάφτισαν το βρέφος με το όνομα του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, του τροπαιοφόρου της Εκκλησίας. Η οικογένεια ζούσε στη Σρέντετς, τη σημερινή Σόφια, που αποτελούσε τότε σπουδαία πρωτεύουσα της βουλγαρικής γης. Ο μικρός Γεώργιος ανατράφηκε με κάθε επιμέλεια και αγάπη για τα ιερά γράμματα και τη χριστιανική παράδοση.

Μελετούσε με προσήλωση τις Άγιες Γραφές και ξεχώριζε ανάμεσα στους συνομηλίκους του για την ευσέβεια και την αγνότητα. Όταν συμπλήρωσε τα είκοσι πέντε χρόνια του, έχασε και τους δύο γονείς του και έμεινε μόνος στον κόσμο. Εκείνη την εποχή η Βουλγαρία βρισκόταν κάτω από τον σκληρό ζυγό των Οθωμανών, που πίεζαν με κάθε τρόπο τους χριστιανούς να αλλαξοπιστήσουν.

Ο νεαρός Γεώργιος εργαζόταν ήσυχα στην τέχνη του και κρατούσε ακέραιη την πατρώα του πίστη μέσα σε καιρούς δύσκολους και επικίνδυνους. Κάποια μέρα μερικοί μουσουλμάνοι τον πλησίασαν με σκοπό να τον παρασύρουν στη θρησκεία τους με δόλο και πίεση. Του φόρεσαν στο κεφάλι το φέσι, εκείνο το κόκκινο στρογγυλό κάλυμμα που φορούν για να εισέλθουν στον τόπο της λατρείας τους.

Ο Γεώργιος όμως, χωρίς να φοβηθεί καθόλου, πέταξε αμέσως το φέσι κάτω στο χώμα μπροστά τους. Οι Τούρκοι εξοργίστηκαν, τον χτύπησαν άγρια και τον έσυραν με ύβρεις και βρισιές μπροστά στον διοικητή της πόλεως. Ο διοικητής εντυπωσιάστηκε από την εμφάνιση και το ευγενικό παράστημα του νέου χριστιανού.

Άρχισε λοιπόν να τον προτρέπει με λόγια γλυκά να ασπαστεί τη μουσουλμανική πίστη και να κερδίσει πλούτη. Του υποσχέθηκε τιμές μεγάλες και άφθονο χρυσάφι από τον ίδιο τον σουλτάνο Σελίμ, που βασίλευε εκείνη την εποχή στην Κωνσταντινούπολη. Ο Άγιος όμως ομολόγησε με θάρρος και σταθερότητα την πίστη του στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.

Έλεγξε μάλιστα ανοιχτά τις πλάνες της μουσουλμανικής θρησκείας μπροστά σε όλους τους παρόντες. Ο διοικητής, πνιγμένος από την οργή του, διέταξε να τον δείρουν σκληρά με ραβδιά, αλλά ο μάρτυρας έμενε αμετακίνητος στην ομολογία του. Βλέποντας ο διοικητής ότι ο νέος έμενε ακλόνητος, πρόσταξε να αυξηθούν περισσότερο τα φρικτά βασανιστήρια.

Ο αθλοφόρος υπέμενε κάθε πόνο με υπομονή και επικαλούνταν τον Ιησού Χριστό να του στείλει βοήθεια από τους ουρανούς. Έπειτα τον περιέφεραν δεμένο μέσα στους δρόμους της πόλεως με ντέφια, τύμπανα και άγριες φωνές. Οι διώκτες φώναζαν στο πλήθος να μην τολμήσει κανείς να προσβάλει τον Μωάμεθ ή να ταπεινώσει τη μουσουλμανική θρησκεία.

Στο τέλος άναψαν μέσα στην πόλη μια τεράστια πυρά, για να ρίξουν εκεί ζωντανό τον μάρτυρα του Χριστού. Ο Γεώργιος, εξαντλημένος από τις πληγές και την αιμορραγία, σωριάστηκε αδύναμος στο χώμα. Οι δήμιοι τον σήκωσαν και τον έριξαν μέσα στις φλόγες ενώ ακόμη ανέπνεε.

Από πάνω του πέταξαν και πτώματα σκύλων, ώστε να μη μπορέσουν οι χριστιανοί να ξεχωρίσουν τα τίμια λείψανά του από τις στάχτες. Ξαφνικά όμως κατέβηκε μια δυνατή βροχή από τον ουρανό και έσβησε τη μεγάλη φωτιά. Όταν έπεσε το σκοτάδι της νύχτας, ο τόπος όπου είχε αφεθεί το σώμα φωτίστηκε από ένα παράδοξο και ολόλαμπρο φως.

Έτσι ο μάρτυρας δοξάστηκε από τον ίδιο τον Κύριο μπροστά στα μάτια όλων. Ένας ευλαβής χριστιανός ιερέας έλαβε άδεια από τις αρχές να παραλάβει τα σεπτά λείψανα του μάρτυρα για ταφή. Όταν πληροφορήθηκε το θαυμαστό γεγονός ο Μητροπολίτης Ιερεμίας, κατέφθασε αμέσως στον τόπο της εκτελέσεως μαζί με τον κλήρο του.

Μέσα στις στάχτες της μεγάλης πυράς βρήκαν ακέραιο το άγιο σώμα του Νεομάρτυρα Γεωργίου. Το σήκωσαν με τιμή και ευλάβεια και το μετέφεραν στον ναό του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, στην πόλη της Σρέντετς. Εκεί αναπαύθηκαν τα λείψανα του νεαρού αθλητή του Χριστού, σκορπίζοντας ευωδία και χάρη σε κάθε πιστό προσκυνητή.

Στις είκοσι έξι Μαΐου του έτους χίλια πεντακόσια δεκαπέντε, τα τίμια λείψανα του Αγίου ανακομίστηκαν από τον τάφο τους με μεγάλη λαμπρότητα. Τα τοποθέτησαν με ευλάβεια μέσα σε λάρνακα και τα μετέφεραν εντός του ιερού ναού, όπου παραμένουν έκτοτε ως ανεξάντλητη πηγή ιαμάτων. Η Εκκλησία μας τιμά τον Νεομάρτυρα Γεώργιο δύο φορές μέσα στον λειτουργικό κύκλο του χρόνου.

Στις ένδεκα Φεβρουαρίου εορτάζει την ημέρα του μαρτυρικού τέλους του, που σφράγισε την ομολογία του. Στις είκοσι έξι Μαΐου τιμά την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του, με ψαλμωδίες και κατάνυξη.