Η Αγία Γοβνάτα του Μπαλιβούρνεϊ και τα εννέα λευκά ελάφια

Ένας άγγελος της φανερώθηκε και της είπε να περπατά μέχρι να συναντήσει εννέα λευκά ελάφια, και εκεί θα έβρισκε τον τόπο της. Όταν ένας εχθρικός οπλαρχηγός λεηλατούσε την κοιλάδα, η αγία έστειλε εναντίον του τις μέλισσές της και τον έτρεψε σε φυγή. Η Αγία Γοβνάτα γεννήθηκε στην κομητεία Κλερ της Ιρλανδίας, στα τέλη του πέμπτου ή στις αρχές του έκτου αιώνα μετά Χριστόν.

Σε νεαρή ηλικία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον τόπο της, για να γλιτώσει από κάποιον εχθρό που την καταδίωκε. Κατέφυγε τότε στα νησιά Άραν, όπου έζησε για κάποιο διάστημα μέσα σε ησυχία και προσευχή. Εκεί, σύμφωνα με την παράδοση, δέχθηκε την ουράνια επίσκεψη που άλλαξε την πορεία της ζωής της.

Ο άγγελος Κυρίου την προέτρεψε να μη μείνει άλλο στον τόπο της φυγής της, αλλά να βαδίσει με πίστη μέχρι να της αποκαλυφθεί το σημάδι. Έπρεπε να συνεχίσει την οδοιπορία της ώσπου να αντικρίσει εννέα λευκά ελάφια να βόσκουν ήσυχα. Η αγία υπάκουσε αμέσως και ξεκίνησε την πορεία της, εμπιστευόμενη ολόψυχα τον λόγο του Θεού που της είχε δοθεί.

Στο Κλόντροχιντ της κομητείας Κορκ είδε τα πρώτα τρία λευκά ελάφια και κατάλαβε ότι βάδιζε προς τη σωστή κατεύθυνση. Στο Μπαλιμακίρα συνάντησε άλλα έξι λευκά ελάφια και η καρδιά της γέμισε ελπίδα και ιερή προσμονή. Τέλος, στο Μπαλιβούρνεϊ αντίκρισε εννέα λευκά ελάφια να βόσκουν ήρεμα μέσα σε ένα πυκνό δάσος.

Εκεί κατάλαβε πως είχε φτάσει στον τόπο που ο Θεός είχε ετοιμάσει για εκείνη και για το έργο της. Ο πνευματικός της πατέρας, ο Άγιος Άββαν του Κιλάμπαν στην κομητεία Λάοϊς, της παραχώρησε γη για να ιδρύσει γυναικείο μοναστήρι. Ο ίδιος την εγκατέστησε ως ηγουμένη της νέας αδελφότητας και της εμπιστεύθηκε την πνευματική καθοδήγηση των μοναζουσών.

Οι ανασκαφές που έγιναν στον τόπο εκείνον το έτος χίλια εννιακόσια πενήντα ένα επιβεβαίωσαν την ύπαρξη πρωτοχριστιανικού οικισμού. Έτσι η παράδοση συναντήθηκε με τα ευρήματα της επιστήμης και η μορφή της αγίας απέκτησε ακόμη πιο συγκεκριμένη ιστορική θέση. Στο Μπαλιβούρνεϊ η Αγία Γοβνάτα έζησε ασκητικά, αφιερωμένη στην προσευχή, στην εργασία και στη φροντίδα των αδελφών της.

Η φήμη της αγιότητάς της απλώθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή και πλήθος πιστών συνέρρεαν για να ζητήσουν τις ευχές της. Η αγία ξεχώρισε για το χάρισμα της θεραπείας που της δώρισε πλούσια ο Κύριος προς ωφέλεια του λαού. Η παράδοση διασώζει ότι κράτησε μακριά από το Μπαλιβούρνεϊ μια θανατηφόρα επιδημία που θέριζε τις γύρω περιοχές.

Φημιζόταν επίσης για την ιδιαίτερη αγάπη της προς τις μέλισσες και για τη μεγάλη της δεξιοτεχνία στη μελισσοκομία. Τα μελίσσια της έγιναν σύμβολο ευλογίας και η ίδια θεωρείται μέχρι σήμερα προστάτιδα των μελισσοκόμων της Ιρλανδίας. Μία ημέρα στεκόταν σε έναν λόφο που έβλεπε ψηλά πάνω από μια κοιλάδα του Μπαλιβούρνεϊ.

Είδε τότε έναν εχθρικό οπλαρχηγό να περνά με τον στρατό του, να καταστρέφει τη σοδειά και να αρπάζει τα ζώα. Με θερμή προσευχή έστειλε τα μελίσσια της εναντίον των επιδρομέων, για να προστατέψει τους ανθρώπους της περιοχής. Τα μελίσσια όρμησαν με τέτοια ορμή που οι στρατιώτες έπεσαν σε μεγάλη ταραχή και σύγχυση.

Έφυγαν τελικά άπρακτοι, αφήνοντας πίσω τους τα λάφυρα και τα κλεμμένα ζώα στους νόμιμους κατόχους τους. Έτσι η αγία προστάτεψε τον τόπο και τους ανθρώπους της χωρίς όπλα, μόνο με την πίστη και την προσευχή της. Το θαύμα αυτό έμεινε χαραγμένο στη μνήμη του πιστού λαού της Ιρλανδίας μέχρι σήμερα.

Η οσία παρθένος Γοβνάτα κοιμήθηκε εν Κυρίω την ενδεκάτη Φεβρουαρίου, αφού ολοκλήρωσε με πληρότητα τον αγώνα της. Το ακριβές έτος της κοιμήσεώς της δεν είναι γνωστό, αλλά τοποθετείται με ασφάλεια στον έκτο αιώνα μετά Χριστόν. Η μνήμη της παρέμεινε ζωντανή στις καρδιές των πιστών της Ιρλανδίας από εκείνη την εποχή μέχρι τις ημέρες μας.

Θεωρείται προστάτιδα του Μπαλιβούρνεϊ, του τόπου όπου έζησε, εργάστηκε και παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο. Η τιμή της όμως ξεπέρασε γρήγορα τα όρια της δικής της κοινότητας και απλώθηκε σε όλη τη νότια Ιρλανδία. Στις κομητείες Γουότερφορντ και Κέρι υψώθηκαν ναοί αφιερωμένοι στο όνομά της και στη μνήμη των θαυμάτων της.

Πιστοί από πολλές περιοχές προσέρχονταν για να ζητήσουν τη μεσιτεία της σε ασθένειες, κινδύνους και δύσκολες ώρες της ζωής τους. Η ευλάβεια προς το πρόσωπό της πέρασε ακόμη και τη θάλασσα και έφτασε μέχρι τη Σκωτία. Εκεί επίσης τιμάται η μνήμη της με σεβασμό και αγάπη από τους ορθόδοξους και τους κελτικής παράδοσης πιστούς.

Η Αγία Γοβνάτα παραμένει μέχρι σήμερα φωτεινό παράδειγμα υπακοής, προσευχής, αγάπης προς τον πλησίον και εμπιστοσύνης στη θεία πρόνοια.