Άγιος Βλάσιος Σεβαστείας και οι Επτά Μάρτυρες

Στις ερημικές πλαγιές του Αργαίου όρους, ο επίσκοπος Σεβαστείας ζούσε σε μια σπηλιά, και τα άγρια θηρία πλησίαζαν ταπεινά για να λάβουν την ευλογία του. Όταν οι κυνηγοί του ηγεμόνα Αγρικόλα έφτασαν εκεί για να συλλάβουν ζώα, αντίκρισαν λιοντάρια, τίγρεις, αρκούδες και λύκους να στέκονται ειρηνικά μπροστά στον άνθρωπο του Θεού. Ο άγιος Βλάσιος καταγόταν από την Αρμενία και ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού με μεγάλη φιλανθρωπία.

Έδινε δωρεάν τις υπηρεσίες του, τα φάρμακα και τα έξοδα νοσηλείας σε όσους είχαν ανάγκη. Η αγάπη του προς τον Θεό και η μελέτη της Αγίας Γραφής έθρεψαν μέσα του την αρετή του Ιώβ του δικαίου. Οι συμπολίτες του τον εκτίμησαν τόσο πολύ, ώστε τον ανέδειξαν επίσκοπο της Σεβαστείας στην ανατολική Ανατολή.

Στους χρόνους του μεγάλου διωγμού ομολογούσε με θάρρος τον Χριστό και ενθάρρυνε τους μάρτυρες να αγωνιστούν τον καλό αγώνα της πίστεως. Επισκέφθηκε τον άγιο Ευστράτιο στη φυλακή πριν το ένδοξο μαρτύριό του και τέλεσε εκεί τη Θεία Λειτουργία. Έπειτα συγκέντρωσε τα ιερά λείψανα των Πέντε Μαρτύρων και τα παρουσίασε στον λαό για να τα τιμήσει αξίως.

Ο άγιος αποσύρθηκε στο όρος Αργαίος, σε έναν τόπο πολύ κοντά στη Σεβάστεια, όπου κατοικούσε μέσα σε μια σπηλιά. Εκεί προσευχόταν αδιάλειπτα στον Κύριο, χωρίς καμία επίγεια έγνοια ή περισπασμό από τις φροντίδες του κόσμου. Η ευωδία των αρετών του προσέλκυε τα άγρια θηρία, που τον πλησίαζαν σαν δεύτερο Αδάμ μέσα στον παράδεισο.

Στέκονταν ήσυχα στην είσοδο της σπηλιάς, περιμένοντας να τελειώσει την προσευχή και να τους δώσει την ευλογία ή τη θεραπεία τους. Στα χρόνια της βασιλείας του Λικινίου, γύρω στα έτη μετά τα τριακόσια δεκαέξι, ο Αγρικόλας ήρθε στη Σεβάστεια για να καταδικάσει τους χριστιανούς. Σχεδίαζε να ρίξει τους πιστούς στα θηρία μέσα στο αμφιθέατρο, για να τους κατασπαράξουν μπροστά στο πλήθος.

Έστειλε τους στρατιώτες του στο όρος Αργαίο για να συλλάβουν αιμοβόρα ζώα προς αυτόν τον σκοπό. Οι απεσταλμένοι κατάπληκτοι αντίκρισαν ένα πλήθος θηρίων να συνυπάρχει ειρηνικά έξω από τη σπηλιά. Πληροφόρησαν αμέσως τον ηγεμόνα, ο οποίος διέταξε να συλλάβουν τον επίσκοπο και να τον φέρουν ενώπιόν του δεμένο.

Όταν οι στρατιώτες έφτασαν, ο άγιος τους υποδέχτηκε με αγάπη και τους είπε ότι ένα όραμα είχε προαναγγείλει την άφιξή τους. Στον δρόμο προς τη Σεβάστεια, πολλοί ειδωλολάτρες συνάντησαν τον επίσκοπο και αισθάνθηκαν τη βαθιά ειρήνη και την καλοσύνη που ακτινοβολούσε από κοντά του. Τόσοι από αυτούς γύρισαν στον Χριστό και ασθένειες ανθρώπων και ζώων θεραπεύονταν καθώς εκείνος περνούσε από τα χωριά.

Μια απελπισμένη μητέρα έφερε στα πόδια του τον γιο της, που κινδύνευε να πεθάνει από ένα κόκαλο ψαριού στον λαιμό του. Ο άγιος έβαλε το χέρι του στον λαιμό του παιδιού και αφαίρεσε με ευκολία το κόκαλο. Παρακάλεσε τον Κύριο να χαρίσει την υγεία στο παιδί και σε όσους θα τον επικαλούνταν σε παρόμοιες περιστάσεις.

Μια φτωχή χήρα έχασε το μοναδικό γουρουνάκι της από έναν λύκο και κλαίγοντας ζήτησε τη βοήθειά του. Ο άγιος χαμογέλασε και της είπε με γλυκύτητα να μην λυπάται καθόλου. Ο λύκος γύρισε αμέσως πίσω και εναπόθεσε σώο το ζώο μπροστά στα πόδια της γυναίκας.

Έτσι η χήρα δόξασε τον Θεό για το θαύμα του δούλου Του. Όταν έφτασαν στη Σεβάστεια, οδήγησαν τον Βλάσιο μπροστά στο δικαστήριο του ηγεμόνα Αγρικόλα. Ο άγιος έμεινε ακλόνητος μπροστά στις ερωτήσεις και τις πιέσεις του τυράννου, ελέγχοντας με δριμύτητα τη λατρεία των ειδώλων.

Τον χτύπησαν αλύπητα με ραβδιά, αλλά εκείνος υπέμεινε με χαρά και τότε εκείνοι αναγκάστηκαν να τον φυλακίσουν. Όταν τον επανέφεραν στα βασανιστήρια, τον κρέμασαν σε ξύλο και έσκισαν τις σάρκες του με σιδερένια όργανα. Ο μάρτυρας του είπε με θάρρος ότι δεν φοβόταν τα φαινόμενα βάσανα, γιατί ατένιζε τα μέλλοντα αγαθά.

Επτά ευλαβείς γυναίκες ακολούθησαν τον αιμόφυρτο επίσκοπο και άλειψαν με το αίμα του τα πρόσωπά τους. Οι στρατιώτες τις συνέλαβαν και τις παρουσίασαν στον ηγεμόνα, ο οποίος τις απείλησε με βασανιστήρια. Εκείνες προσποιήθηκαν ότι θα θυσίαζαν και ζήτησαν να μεταφέρουν τα είδωλα στις όχθες της λίμνης.

Σε αυτή την ίδια λίμνη επρόκειτο αργότερα να μαρτυρήσουν οι Σαράντα Μάρτυρες της Σεβαστείας. Όταν τους έφεραν τα αγάλματα, τα έριξαν αμέσως στα βαθύτερα νερά και χάθηκαν για πάντα. Ο Αγρικόλας έγινε έξαλλος και διέταξε να ανάψουν φωτιά και να λιώσουν μολύβι μέσα σε ένα μεγάλο δοχείο.

Δίπλα τοποθέτησε πολύτιμα ρούχα και κοσμήματα, για να δελεάσει τις μάρτυρες με τη μάταιη λάμψη. Είπε στις γυναίκες να διαλέξουν ανάμεσα στα βασανιστήρια και στα πλούσια δώρα της προσωρινής ζωής. Η μία από αυτές έτρεξε και έριξε τα ακριβά υφάσματα στις φλόγες με μεγάλη παρρησία.

Οι δύο μικροί γιοι της την παρότρυναν με γενναιότητα να μην τους εγκαταλείψει στη γη αυτή. Της είπαν ότι, όπως τους ανέθρεψε με το γάλα της, έτσι να τους οδηγήσει και στη Βασιλεία των Ουρανών. Ο τύραννος έδεσε τις γυναίκες σε πασσάλους και οι δήμιοι έσχισαν τη σάρκα τους με σιδερένια νύχια.

Από τις πληγές τους ανέβλυζε γάλα αντί για αίμα και τα σώματά τους έγιναν λευκά σαν χιόνι. Άγγελοι Κυρίου κατέβαιναν από τους ουρανούς και τις ενίσχυαν μέσα στα φοβερά βασανιστήρια. Όταν τις έριξαν στο καμίνι, η φωτιά έσβησε αμέσως και βγήκαν από εκεί τελείως αβλαβείς.

Τότε ο ηγεμόνας πρόσταξε να αποκεφαλίσουν τις άγιες μάρτυρες, οι οποίες δοξολογούσαν τον Θεό και τον δούλο Του Βλάσιο. Όταν απέτυχαν όλες οι προσπάθειες να καμφθεί η σταθερότητα του αγίου, ο Αγρικόλας διέταξε να τον ρίξουν στη λίμνη. Ο επίσκοπος έκανε το σημείο του Σταυρού στην όχθη και βάδισε επάνω στην επιφάνεια του νερού.

Όπως ο Σωτήρας στη θάλασσα της Γαλιλαίας, έτσι και ο μάρτυρας πορεύτηκε με ασφάλεια προς τα βαθιά νερά. Όταν έφτασε στη μέση της λίμνης, κάλεσε τους ειδωλολάτρες να έρθουν κοντά του, αν πραγματικά πίστευαν στους θεούς τους. Εξήντα οκτώ άνδρες πήραν το θάρρος να δεχτούν την πρόκληση και μπήκαν στα νερά με τόλμη.

Όλοι όμως πνίγηκαν αμέσως μέσα στα βάθη της λίμνης, χωρίς καμία βοήθεια από τα είδωλα. Εκείνη τη στιγμή φάνηκε ένας λαμπερός άγγελος και είπε στον μάρτυρα να γυρίσει στην ξηρά. Του ανήγγειλε ότι τον περίμενε το ένδοξο στεφάνι του μαρτυρίου από τον Κύριο.

Ο άγιος καταδικάστηκε μαζί με τα δύο άφοβα παιδιά της μάρτυρος σε αποκεφαλισμό για την ομολογία του. Με θεϊκή λάμψη στο πρόσωπό του προσευχήθηκε για όλους όσοι θα ζητούσαν τη μεσιτεία του σε καιρούς ασθενειών και δοκιμασιών. Ο Κύριος εμφανίστηκε εκείνη τη στιγμή με τη δόξα Του και του είπε ότι άκουσε την προσευχή του.

Τον διαβεβαίωσε ότι θα εκπληρώσει κάθε αίτημα όσων θα τιμούσαν με ευλάβεια τη μνήμη του. Ο δήμιος έκοψε με το ξίφος την τίμια κεφαλή του αγίου και έπειτα και των δύο νεαρών παιδιών. Το μαρτύριο συντελέστηκε σε έναν βράχο έξω από τα τείχη της Σεβαστείας στις ένδεκα Φεβρουαρίου.

Μια ευσεβής γυναίκα ονόματι Ελίσσα παρέλαβε τα τίμια λείψανα και τα έθαψε με σεβασμό στον ίδιο τόπο. Από τον τάφο των μαρτύρων ανέβλυζαν θεραπείες και ευλογίες για όσους προσέρχονταν με πίστη. Η φτωχή χήρα του γουρουνιού τίμησε πρώτη τη μνήμη του αγίου με συγκέντρωση γειτόνων και γνωστών στο σπίτι της.

Ο Θεός ευλόγησε πλούσια το σπιτικό της με κάθε αγαθό, σύμφωνα με την υπόσχεση του μάρτυρα. Έτσι ξεκίνησε η ευσεβής συνήθεια του ετήσιου εορτασμού της μνήμης του ιερομάρτυρα Βλασίου. Ο άγιος είναι ένας από τους πιο τιμημένους θαυματουργούς ιατρούς και θεραπευτές τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση.