Neomartir Gjergji i Sofjes

Kur turqit ia vunë me forcë në kokë fesin e kuq të islamit, ai e hodhi menjëherë në tokë. Ai ishte një argjendar i ri njëzet e pesë vjeç, fryt i lutjes së gjatë të dy prindërve që kishin vite pa fëmijë. Joanii dhe Maria, në pleqëri, iu lutën me zell Zotit që t'u jepte një fëmijë. Lutja e tyre u dëgjua dhe e pagëzuan foshnjën me emrin e Dëshmorit të Madh Gjergj, trofetarit të Kishës. Familja jetonte në Sredets, Sofja e sotme, e cila atëherë ishte kryeqyteti i madh i tokës bullgare. Gjergji i Vogël u rrit me kujdes dhe dashuri për letrat e shenjta dhe traditën e krishterë. Ai studioi me zell Shkrimet e Shenjta dhe u dallua midis bashkëmoshatarëve të tij për devotshmëri dhe pastërti. Kur mbushi njëzet e pesë vjeç, humbi të dy prindërit dhe mbeti i vetëm në botë. Në atë kohë, Bullgaria ishte nën zgjedhën mizore të osmanëve, të cilët në çdo mënyrë u bënin presion të krishterëve që të konvertoheshin. Xhorxhi i ri punoi në heshtje në artin e tij dhe e mbajti të paprekur besimin e tij atëror në kohë të vështira dhe të rrezikshme. Një ditë disa muslimanë iu afruan atij me qëllim që ta joshin në fenë e tyre me mashtrim dhe presion. I vunë në kokë fesin, atë mbulesë të kuqe të rrumbullakët që veshin për të hyrë në vendin e tyre të adhurimit. Mirëpo, Gjergji pa frikë fare, e hodhi menjëherë fesin përtokë para tyre. Turqit u tërbuan, e rrahën rëndë dhe e tërhoqën zvarrë me sharje e sharje para komandantit të qytetit. Komandantit i bëri përshtypje pamja dhe sjellja e sjellshme e të riut të krishterë. Kështu ai filloi ta këshillonte me fjalë të ëmbla që të përqafonte besimin mysliman dhe të fitonte pasuri. Atij iu premtuan nderime të mëdha dhe ar të bollshëm nga vetë Sulltan Selimi, i cili mbretëronte në atë kohë në Kostandinopojë. Por Shën e rrëfeu besimin e tij në Zotin tonë Jisu Krisht me guxim dhe qëndrueshmëri. Ai madje i testoi haptazi gabimet e fesë myslimane para të gjithë të pranishmëve. Komandanti, i pushtuar nga inati, urdhëroi ta rrihnin rëndë me shkopinj, por dëshmori mbeti i palëkundur në rrëfimin e tij. Komandanti, duke parë që i riu mbeti i palëkundur, urdhëroi të shtoheshin edhe më tej torturat e tmerrshme. Atleti duroi çdo dhimbje me durim dhe iu lut Jisu Krishtit që t'i dërgonte ndihmë nga qielli. Pastaj e parakaluan të lidhur nëpër rrugët e qytetit me dajre, daulle dhe zëra të egër. Persekutorët i bërtisnin turmës se askush nuk guxonte të fyente Muhamedin ose të fyen fenë myslimane. Në fund ata ndezën një zjarr të madh në qytet, për ta hedhur atje të gjallë martirin e Krishtit. Gjergji, i rraskapitur nga plagët dhe i gjakosur, u rrëzua dobët në tokë. Xhelatët e morën dhe e hodhën në flakë ndërsa ai ende po merrte frymë. I hodhën mbi të edhe kufomat e qenve, që të krishterët të mos mund të dallonin eshtrat e tij të shenjta nga hiri. Por befas nga qielli ra një shi i madh dhe e shua zjarrin e madh. Kur ra errësira e natës, vendi ku kishte mbetur trupi u ndriçua nga një dritë paradoksale dhe shkëlqyese. Kështu martiri u lavdërua nga vetë Zoti para syve të të gjithëve. Një prift i devotshëm i krishterë mori lejen nga autoritetet për të marrë septet lipsane të martirit për varrim. Kur Mitropoliti Jeremia u njoftua për ngjarjen e mrekullueshme, ai mbërriti menjëherë në vendin e ekzekutimit me klerin e tij. Në hirin e zjarrit të madh gjetën të paprekur trupin e shenjtë të Neomartir Gjergji. E ngritën me nder dhe nderim dhe e çuan në kishën e Dëshmorit të Madh Gjergj, në qytetin e Sredets. Aty prehej lipsani i atletit të ri të Krishtit, duke përhapur aromë dhe hir për çdo pelegrin besimtar. Më njëzet e gjashtë maj të vitit njëzet e pesëqind e pesëmbëdhjetë, lipsanet e ndershme të Shenjtit u nxorën nga varri i tyre me një shkëlqim të madh. Ata i vendosën me nderim në një urnë dhe i çuan brenda tempullit të shenjtë, ku qëndrojnë që atëherë si një burim i pashtershëm shërimi. Kisha jonë e nderon Neomartir Gjergjin dy herë në ciklin liturgjik të kohës. Më njëmbëdhjetë shkurt ai feston ditën e martirizimit, e cila vulosi rrëfimin e tij. Më njëzet e gjashtë maj ai kremton mbledhjen e relikteve të tij të shenjta, me këngë e gëzime.