Ο Νεομάρτυρας Αντώνιος ο Αθηναίος

Πέντε φορές μεταπωλήθηκε από Τούρκο σε Τούρκο, σαν αντικείμενο, και κάθε νέος αφέντης τον βασάνιζε σκληρότερα από τον προηγούμενο για να τον εξισλαμίσει. Όμως ο νεαρός Αθηναίος κράτησε ζωντανή την πίστη του στον Χριστό μέσα στα χέρια ανθρώπων που ήθελαν να την σβήσουν με κάθε τρόπο. Γεννήθηκε στην Αθήνα από φτωχούς και άσημους γονείς, τον Μήτρο και την Καλομοίρα, μέσα στα δύσκολα χρόνια της τουρκικής κυριαρχίας.

Σε ηλικία δώδεκα ετών αναγκάστηκε να πιάσει δουλειά, για να στηρίξει την οικογένειά του, σε Τούρκους που είχαν έρθει από την Αλβανία. Όταν έγινε δεκαέξι χρονών, οι αφεντικά του τον πούλησαν σε κάποιους Αγαρηνούς της Πελοποννήσου, οι οποίοι τον αγόρασαν με σκοπό να τον βασανίσουν και να τον αλλαξοπιστήσουν. Επειδή όμως δεν κατάφεραν να λυγίσουν την ψυχή του παιδιού, τον μεταβίβασαν σε άλλους, ακόμη πιο σκληρούς αφέντες.

Από τόπο σε τόπο και από χέρι σε χέρι, ο Αντώνιος έμενε όρθιος στην πατρώα ευσέβεια με πνευματική ανδρεία και γενναιότητα ψυχής. Τα χρόνια της σκλαβιάς δεν ράγισαν την καρδιά του ούτε έσβησαν τον πόθο του για τον Χριστό. Στο τέλος ο νέος αγοράστηκε αντί τετρακοσίων γροσίων από έναν ευλαβή Ορθόδοξο Χριστιανό, ο οποίος τον ελευθέρωσε από τα δεσμά της δουλείας.

Έτσι εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και άρχισε να εργάζεται ήσυχα σε ένα εργαστήριο, ζώντας με την πίστη των πατέρων του. Εκεί όμως τον αναγνώρισε κάποιος Τούρκος, που τον είχε αγοράσει στο παρελθόν ως σκλάβο σε άλλη πόλη. Ο άνθρωπος αυτός τον κατηγόρησε αμέσως ότι κάποτε δέχθηκε τον μουσουλμανισμό και τώρα τον αποκηρύσσει ανοιχτά.

Οι αρχές τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν ενώπιον του κριτή Μουράτ Μουλάν, ο οποίος προσπάθησε να τον λυγίσει με κολακείες και απειλές. Ο νεαρός Αθηναίος όμως στάθηκε μπροστά του με θαυμαστή παρρησία και ομολόγησε καθαρά την πίστη του στον Χριστό. Του είπε πως δεν θα καταφέρει να τον αποτρέψει από τον Κύριο με κανένα φοβέρισμα και καμία απειλή.

Τον προκάλεσε να τον βασανίσει, να τον μαστιγώσει, να τεμαχίσει το σώμα του και να επινοήσει ακόμη φοβερότερο θάνατο. Δήλωσε με θάρρος πως υπάρχει περισσότερη πιθανότητα ο κριτής να γίνει Χριστιανός παρά εκείνος να αρνηθεί τον Υιό του Θεού. Ο κριτής συγκινήθηκε βαθιά από την παρρησία του Νεομάρτυρα και προσπάθησε διακριτικά να τον αθωώσει και να τον γλιτώσει.

Φοβήθηκε όμως τους ψευδομάρτυρες που είχαν στηθεί γύρω από την υπόθεση και προτίμησε να τον στείλει στον βεζίρη Μεχμέτ Πασά. Μαζί του διεμήνυσε ότι ο νέος ήταν αθώος και ότι οι κατηγορίες εναντίον του δεν ευσταθούσαν στο ελάχιστο. Ο βεζίρης πείστηκε για την αθωότητα του Αντωνίου, όμως για να αποφύγει την οργή του εξαγριωμένου πλήθους, έδωσε εντολή να τον φυλακίσουν προσωρινά.

Το μαινόμενο πλήθος δεν ησύχασε με αυτή τη λύση και κατηγόρησε τον ίδιο τον βεζίρη για δωροδοκία ενώπιον του σουλτάνου Χαμίτ του Πρώτου. Ο σουλτάνος, για να κατευνάσει την οργή, έδωσε αμέσως την εντολή να αποκεφαλίσουν τον νεαρό ομολογητή του Χριστού. Ο Μάρτυρας έμαθε την απόφαση και δεν λύγισε ούτε στιγμή μπροστά στο φοβερό τέλος που τον περίμενε.

Στάθηκε όρθιος και διακήρυξε για άλλη μία φορά καθαρά και δυνατά την πίστη του στον Χριστό. Δέχθηκε τότε το αμαράντινο στεφάνι της δόξας, αποκεφαλισμένος ημέρα Τετάρτη, στην περιοχή Ακ Σεράι της Κωνσταντινουπόλεως, χίλια εφτακόσια εβδομήντα τέσσερα χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού.