Ο Ιερομάρτυρας Πέτρος της Αλεξανδρείας

Μια νύχτα, λίγο πριν το μαρτύριό του, ο άγιος Πέτρος είδε τον Χριστό ως παιδί δώδεκα ετών με σχισμένο χιτώνα από πάνω ως κάτω. Ο ίδιος ο Κύριος του αποκάλυψε ότι ο Άρειος ήταν εκείνος που του έσχισε τον χιτώνα, και τον προειδοποίησε να μην τον δεχθεί σε κοινωνία. Ο άγιος Πέτρος ήταν στολισμένος με γνώση και σοφία και διηύθυνε την Κατηχητική Σχολή της Αλεξανδρείας.

Αργότερα έγινε επίσκοπος της μητροπόλεως της Αιγύπτου, το έτος τριακόσια μετά Χριστόν, διαδεχόμενος τον άγιο Θεωνά. Τρία χρόνια αργότερα, τα διατάγματα που πρόσταζαν τον διωγμό όλων των χριστιανών τον ανάγκασαν να απομακρυνθεί. Στην κρυφή του φυγή συνέχισε όμως να ενθαρρύνει τους πιστούς ώστε να φυλάξουν ακέραιη την πίστη τους.

Εκμεταλλευόμενος την απουσία του, ο Μελέτιος, επίσκοπος Λυκοπόλεως, κατέλαβε τον θρόνο της Αλεξανδρείας με το πρόσχημα ότι ο Πέτρος είχε δειλιάσει μπροστά στον διωγμό. Πήρε τις δικαστικές εκκλησιαστικές εξουσίες και χειροτόνησε ιερείς οπαδούς του σε διάφορες περιοχές της Αιγύπτου, δημιουργώντας μια σχισματική εκκλησία. Αυτή η σχισματική εκκλησία θα γινόταν αιτία οδυνηρών διαιρέσεων για περισσότερο από έναν αιώνα μέσα στο σώμα της Αιγύπτου.

Ο σφετεριστής, με φανατικό πνεύμα, κατηγόρησε τον άγιο Πέτρο για τη στάση ανοχής που έδειχνε προς εκείνους που είχαν λυγίσει στον διωγμό. Όσοι μετανοούσαν πραγματικά και ζητούσαν να επιστρέψουν στην κοινωνία της Εκκλησίας, εύρισκαν στον Πέτρο πατέρα φιλόστοργο. Μερικά χρόνια αργότερα, ήρθε η σειρά του ίδιου του Μελετίου να δοκιμαστεί στη φωτιά της πίστης.

Εκείνος όμως υποχώρησε μπροστά στην απειλή και τα βασανιστήρια, και θυσίασε στα είδωλα της ειδωλολατρίας. Από τη διαμόρφωση αυτής της σχισματικής ομάδας του Μελετίου ξεπήδησε η φοβερή αίρεση του Αρείου, που τάραξε την Εκκλησία. Όταν συνέλαβαν τον άγιο Πέτρο και τον οδηγούσαν για να τον δικάσουν, αρνήθηκε να δεχθεί τον αιρετικό Άρειο σε κοινωνία.

Όταν τον ρώτησαν τον λόγο της άρνησής του, αποκάλυψε το θαυμαστό όραμα που είχε δει την προηγούμενη νύχτα στο κελί της προσευχής του. Το παιδί κρατούσε τα δύο σχισμένα κομμάτια του χιτώνα, προσπαθώντας με δάκρυα να σκεπάσει τη γυμνότητά του. Ο Πέτρος το ρώτησε με δέος ποιος έσχισε τον χιτώνα του.

Εκείνο αποκρίθηκε πως ο Άρειος τον ξεγύμνωσε, και τον προειδοποίησε να μην τον δεχθεί σε θεία κοινωνία. Παράλληλα του παρήγγειλε να συμβουλεύσει τους πρεσβυτέρους Αχιλλά και Αλέξανδρο, που θα διαδέχονταν τον θρόνο της Αλεξανδρείας, ώστε να φυλάξουν την ορθόδοξη πίστη. Στηρίζοντας λοιπόν την ορθόδοξη ομολογία και ενθαρρύνοντας όσους βρίσκονταν στα δεσμά να επιμείνουν στην πίστη του Χριστού μέχρι θανάτου, ο άγιος Πέτρος πιάστηκε από το τελευταίο κύμα του διωγμού.

Συνέβη αυτό στους χρόνους του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, το έτος τριακόσια ένδεκα μετά Χριστόν. Καταδικασμένος σε αποκεφαλισμό, χωρίς καν να δικαστεί κανονικά, είδε να φτάνει η ώρα που θα ενωνόταν με τον Κύριο. Έτσι μετείχε στο πάθος του μυστικά και πραγματικά μέσα στην ίδια του τη ζωή.

Ο πιστός λαός της Αλεξανδρείας συγκεντρωνόταν γύρω από το σπίτι του και ετοιμαζόταν να αντισταθεί στους στρατιώτες με κάθε τρόπο. Φοβούμενος μήπως οι κάτοικοι της Αλεξανδρείας ξεσηκωθούν και προκληθούν ταραχές και σφαγές αθώων, ο άγιος αποφάσισε διαφορετικά. Δραπέτευσε από τη φυλακή και πήγε μόνος του στον τόπο της εκτέλεσης, παραδίδοντας τον εαυτό του στους δημίους.

Με τον τρόπο αυτό μιμήθηκε τον θείο Διδάσκαλο, που παραδόθηκε χωρίς αντίσταση σε εκείνους που ήρθαν να τον συλλάβουν. Στον ίδιο εκείνο τόπο είχε εκτελεστεί παλαιότερα και ο απόστολος Μάρκος, ιδρυτής της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας. Ο άγιος Πέτρος ζήτησε από τους δημίους λίγες στιγμές για να προσευχηθεί πάνω στον τάφο του ευαγγελιστή.

Με δάκρυα παρακάλεσε με θέρμη τον άγιο ευαγγελιστή να του δώσει θάρρος για την τελευταία αυτή δοκιμασία. Παρακάλεσε επίσης να φυλάξει την Εκκλησία της Αλεξανδρείας κάτω από τη σκέπη της προστασίας του. Όταν σηκώθηκε από την προσευχή, ικέτευσε τον Κύριο Ιησού Χριστό και ζήτησε να γίνει το αίμα του σφραγίδα και τελευταίο σημάδι του διωγμού.

Ακούστηκε τότε μια φωνή από τα ύψη, που μιλούσε για τον πρώτο των αποστόλων και τον τελευταίο των μαρτύρων. Πράγματι, ο θάνατος του αγίου Πέτρου σήμανε το τέλος του μεγάλου διωγμού στις είκοσι τέσσερις Νοεμβρίου του έτους τριακόσια ένδεκα μετά Χριστόν. Θεωρείται ο τελευταίος των μαρτύρων της περιόδου που προηγήθηκε της ειρήνης του αγίου Κωνσταντίνου του Μεγάλου.

Λίγο καιρό μετά το μαρτύριο του αγίου, οι πιστοί ανακάλυψαν με συγκίνηση το ιερό λείψανό του και το μετέφεραν στον καθεδρικό ναό. Εκεί το κάθισαν για πρώτη φορά πάνω στον επισκοπικό θρόνο, που ο ίδιος ποτέ δεν είχε αποδεχθεί όσο ζούσε. Από βαθιά ταπείνωση, ο Πέτρος αρνιόταν πάντοτε να καθίσει στον επισκοπικό αυτόν θρόνο της Αλεξανδρείας.

Στεκόταν στο σκαλοπάτι του και έλεγε ότι φόβος και τρόμος τον κυρίευαν όταν πλησίαζε εκεί. Έβλεπε με τα πνευματικά του μάτια τη θεϊκή και ολόλαμπρη δύναμη που αναπαυόταν επάνω του. Αναγνώριζε ότι ο μοναδικός αληθινός αρχιερέας είναι ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

Μπροστά λοιπόν στο ιερό λείψανο του τελευταίου των μαρτύρων χειροτονήθηκε διάδοχός του ο Αχιλλάς, σύμφωνα με την παραγγελία του αγίου.