Νεόφυτος, το παιδί που νίκησε λιοντάρια και φωτιά

Σε ηλικία μόλις εννέα ετών, ο μικρός Νεόφυτος χτύπησε με το χέρι του την πέτρα του τείχους και ανάβλυσε νερό για τους πεινασμένους συμμαθητές του. Λίγα χρόνια αργότερα, στην ίδια σπηλιά όπου έδιωξε με τη φωνή του ένα τρομερό λιοντάρι, ο Θεός τον έθρεφε από τα χέρια αγγέλου. Καταγόταν από τη Νίκαια της Βιθυνίας και γεννήθηκε στις αρχές της βασιλείας του Διοκλητιανού, γύρω στο διακόσια ενενήντα μετά Χριστόν.

Γονείς του ήταν ο Θεόδωρος και η Φλωρεντία, άνθρωποι ευσεβείς, οι οποίοι τον ανέθρεψαν με βαθιά πίστη και αγάπη στον Χριστό. Από πολύ μικρός φανέρωνε αρετές σπάνιες και προέτρεπε τα άλλα παιδιά να αγαπούν τον Σωτήρα και να τηρούν τις εντολές Του. Συχνά μοίραζε το φαγητό του στους φτωχότερους συμμαθητές και έμενε ο ίδιος νηστικός, χωρίς να παραπονιέται.

Έπειτα κατέβαινε στην ανατολική πύλη της πόλης, χάραζε με το δάχτυλό του τον σταυρό και προσευχόταν με θέρμη στον σταυρωμένο Κύριο. Εκείνη η παιδική προσευχή κρατούσε μέσα της μια χάρη που σύντομα θα φανέρωνε πολύ μεγαλύτερα σημεία. Μια νύχτα η μητέρα του προσευχόταν με αγωνία και ρωτούσε τον Θεό ποιο μέλλον επιφύλασσε στο παιδί της.

Τότε ένα ολόλευκο περιστέρι κατέβηκε από τον ουρανό, κάθισε πάνω στο κρεβάτι του Νεοφύτου και του μίλησε με ανθρώπινη φωνή. Δήλωσε ότι το έστειλε το Πνεύμα το Άγιο, για να φυλάει αμόλυντη την κλίνη του παιδιού από κάθε πονηρή επιβουλή. Η Φλωρεντία έπεσε άπνοη από τη μεγάλη έκπληξη και ο φόβος γέμισε όλη τη γειτονιά της Νίκαιας.

Ο μικρός Νεόφυτος όμως πλησίασε, την κράτησε από το χέρι και την ανέστησε με την προσευχή του. Έπειτα το περιστέρι παρουσιάστηκε ξανά μπροστά και στους δύο γονείς του και σκέπασε το παιδί με τα φτερά του. Το έστειλε μάλιστα να φύγει μακριά από τους δικούς του, όπως άλλοτε ο Αβραάμ από την πατρίδα του.

Ο σκοπός αυτής της αναχώρησης ήταν να κερδίσει εκείνος την αιώνια ζωή. Με δάκρυα και ευλογία αποχαιρέτησε τους γονείς του και ξεκίνησε για το όρος Όλυμπος της Βιθυνίας. Έγινε έτσι ένας από τους πρώτους ερημίτες αυτής της περιοχής, η οποία αργότερα θα γέμιζε με μοναχούς.

Καθοδηγημένος πάντοτε από το περιστέρι, ο νεαρός ασκητής έφτασε σε μια απρόσιτη σπηλιά, ψηλά στις πλαγιές του βουνού. Εκεί κατοικούσε ένα τρομερό λιοντάρι, που το έδιωξε με τη φωνή του και μόνο, χωρίς καμία βία. Το ζώο έγλειψε ταπεινά τη σκόνη από τα πόδια του και αποχώρησε ήσυχα, αναζητώντας άλλη φωλιά για τον εαυτό του.

Ο Νεόφυτος έμεινε εκεί προσευχόμενος, με τροφή του τον ουράνιο άρτο, τον οποίο του έφερναν οι άγγελοι του Θεού. Όταν έγινε έντεκα ετών, έλαβε από τον ουρανό την εντολή να γυρίσει στη Νίκαια, για να σταθεί δίπλα στους γονείς του τις τελευταίες τους ημέρες. Υπάκουσε αμέσως και έζησε μέσα στην πόλη σαν άγγελος, χωρίς να εγκαταλείψει τίποτε από την άσκηση που είχε μάθει στην έρημο.

Μετά την κοίμηση των γονέων του μοίρασε όλη την πατρική περιουσία στους φτωχούς της Νίκαιας. Έπειτα γύρισε πάλι στη σπηλιά του και συνέχισε τη θεωρία των θαυμασίων του Θεού. Έμεινε εκεί μέχρι το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας του, ζώντας σαν επίγειος άγγελος μέσα στην ησυχία της προσευχής.

Όταν συμπλήρωσε τα δεκαπέντε χρόνια, με διαταγή του αυτοκράτορα ήρθε στη Νίκαια ο υποδιοικητής, για να εξοντώσει τους χριστιανούς. Ο τρόμος απλώθηκε παντού και τα ειδωλολατρικά πανηγύρια ετοιμάζονταν με βίαια κηρύγματα ενάντια στην πίστη. Τότε ο Νεόφυτος έλαβε εντολή από τον Θεό να κατεβεί στην πόλη και να λάβει το λαμπρό στεφάνι του μαρτυρίου.

Έφτασε στη Νίκαια την ημέρα που όλος ο λαός είχε συγκεντρωθεί στο αμφιθέατρο για μια ειδωλολατρική γιορτή. Πετάχτηκε στη μέση της αρένας και κήρυξε με δύναμη μόνο τον Χριστό ως αληθινό Θεό όλων. Οι φρουροί τον άρπαξαν αμέσως και άρχισαν να τον μαστιγώνουν με σκληρότητα μπροστά στο πλήθος.

Όμως κατά τη διάρκεια των χτυπημάτων ο άγιος φώναζε και παρακινούσε τους ειδωλολάτρες να πιστέψουν στον Σωτήρα Χριστό. Με σώμα ξεσχισμένο από σιδερένια νύχια, τον έριξαν τελικά μέσα σε αναμμένο καμίνι, για να εξαφανιστούν τα ίχνη του. Όταν όμως άνοιξαν την πόρτα μετά από τρεις ημέρες, τον βρήκαν σώο και αβλαβή.

Στεκόταν ανάμεσα στις φλόγες σαν τους τρεις παίδες στη Βαβυλώνα και έψαλλε ύμνους στον Κύριο. Ο έξαλλος τύραννος τότε διέταξε να τον ρίξουν στα άγρια θηρία του αμφιθεάτρου. Ντυμένος όμως με τη χάρη του Θεού, σαν τον Αδάμ μέσα στον Παράδεισο, ο μάρτυρας ημέρεψε την αγριότητά τους με την παρουσία του.

Πρώτα ήρθε μια αρκούδα φοβερή, η οποία έπεσε στα πόδια του και αναγνώρισε σ’ αυτόν τον δούλο του αληθινού Θεού. Έπειτα οδήγησαν στην αρένα ένα τρομερό λιοντάρι, που τρόμαζε όλο το πλήθος μόνο με το βρυχηθμό του. Το θηρίο όμως αναγνώρισε το παιδί που είχε άλλοτε κατοικήσει στη φωλιά του στον Όλυμπο.

Ηρέμησε αμέσως, πλησίασε τον άγιο, έγλειψε τα πόδια του και έπαιζε τρυφερά κουνώντας την ουρά του. Έπειτα, με εντολή του μάρτυρα, έφυγε ορμητικά προς την έρημο, χωρίς να πειράξει κανέναν από όσους έντρομοι έτρεχαν να σωθούν. Ο διοικητής, κυριευμένος από λύσσα πιο άγρια κι από τα ίδια τα θηρία, άρπαξε το δόρυ ενός στρατιώτη.

Με ορμή το κάρφωσε κατευθείαν στην καρδιά του νεαρού μάρτυρα και του χάρισε το λαμπρό φοίνικα της νίκης. Έτσι ο άγιος Νεόφυτος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο στις είκοσι μία Ιανουαρίου.