Η Αγνή της Ρώμης και ο ουράνιος Νυμφίος της

Στα δεκατρία της χρόνια μια κοπέλα της Ρώμης στάθηκε γυμνή μπροστά στους διώκτες της, και τότε τα μαλλιά της μάκρυναν θαυματουργικά για να σκεπάσουν το σώμα της. Όταν ο γιος του επάρχου Συμφρωνίου τόλμησε να την αγγίξει μέσα στον οίκο της ντροπής, έπεσε νεκρός πριν προλάβει να την πλησιάσει. Η Αγία Αγνή γεννήθηκε στην αρχαία Ρώμη από ευγενείς γονείς, οι οποίοι την ανάθρεψαν με αγάπη στη χριστιανική πίστη.

Από πολύ μικρή αφιέρωσε την καρδιά της στον Χριστό και έταξε στον εαυτό της να μείνει παρθένος για χάρη του ουράνιου Νυμφίου. Ήταν νέα στα χρόνια, αλλά ώριμη στον νου, με σωφροσύνη που ξεπερνούσε κάθε φυσική ηλικία. Η ομορφιά του προσώπου της τραβούσε τα βλέμματα, όμως πολύ πιο φωτεινή ήταν η ομορφιά της πίστης της.

Ο γιος του επάρχου Συμφρωνίου την είδε κάποτε να γυρίζει από το σχολείο των κοριτσιών και άναψε αμέσως από έρωτα γι’ αυτήν. Έστειλε λοιπόν στο σπίτι της πλούσια δώρα και υποσχέσεις, ζητώντας την για γυναίκα του και τάζοντας ακόμη μεγαλύτερα πλούτη. Η Αγνή απέρριψε όλα τα δώρα σαν να ήταν σκουπίδια, χωρίς να δώσει την παραμικρή σημασία στις τιμές και στις υποσχέσεις.

Απάντησε με ευθύτητα ότι ήταν ήδη αρραβωνιασμένη με έναν πολύ ανώτερο Νυμφίο, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Είπε ακόμη πως ο Χριστός της είχε χαρίσει πολύτιμα πνευματικά κοσμήματα και τη σφράγισε με το δαχτυλίδι της δικής Του πίστης. Ο νεαρός όμως, αντί να συνετιστεί, άναβε κάθε μέρα περισσότερο και βυθίστηκε σε βαριά αρρώστια από τη θλίψη του.

Όταν ο πατέρας του έμαθε την αιτία, έστειλε ανθρώπους στους γονείς της κοπέλας και ζήτησε επίσημα τον αρραβώνα της. Η Αγνή όμως απάντησε για άλλη μια φορά πως δεν θα πρόδιδε ποτέ τον πρώτο της Νυμφίο. Τότε κάποιος αυλικός αποκάλυψε στον έπαρχο πως η νεαρή ήταν χριστιανή από παιδί και θεωρούσε τον Χριστό αληθινό Θεό και αρραβωνιαστικό της.

Ο Συμφρώνιος χάρηκε, γιατί τώρα μπορούσε με τη δικαστική του εξουσία να την πιέσει να υποχωρήσει ή να την καταδικάσει με την κατηγορία της προσβολής των ειδώλων. Αμέσως διέταξε να την οδηγήσουν μπροστά του και άρχισε με κολακείες, υποσχέσεις και απειλές να την μεταπείσει. Η Αγνή όμως ούτε στα γλυκά λόγια λύγισε ούτε στις απειλές φοβήθηκε, αλλά αντιμετώπισε τα πάντα με γενναιότητα.

Ο έπαρχος της έθεσε τότε ένα διπλό δίλημμα, ή να παντρευτεί τον γιο του ή να υπηρετήσει για πάντα τη θεά Εστία ως ιέρεια. Η μάρτυς απάντησε πως δεν μπορούσε να προσκυνήσει ένα κωφό και άψυχο άγαλμα, αφού γνώριζε τον αληθινό Θεό του ουρανού και της γης. Διακήρυξε με παρρησία πως υπηρετεί τον Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος σαρκώθηκε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε για χάρη των ανθρώπων.

Πρόσθεσε ακόμη πως καταριέται κάθε ψεύτικη θεά και κάθε ασήμαντο είδωλο της ρωμαϊκής λατρείας. Ο Συμφρώνιος προσπάθησε να φανεί συγκαταβατικός λόγω της νεαρής της ηλικίας και τη ρώτησε γιατί προκαλεί την οργή των θεών. Η Αγνή απάντησε πως η αξία της πίστης δεν εξαρτάται από τα χρόνια αλλά από τον ώριμο νου που χαρίζει ο Θεός.

Τότε ο έπαρχος της είπε πως θα την έστελνε γυμνή στο πορνείο, για αιώνια ντροπή του γένους της και για παραδειγματισμό όλων. Όταν την έγδυσαν για να την εξευτελίσουν δημόσια, ο Θεός δεν εγκατέλειψε τη νύφη Του στη μεγάλη εκείνη δοκιμασία. Τα μαλλιά της μάκρυναν αμέσως τόσο πολύ, ώστε σκέπασαν ολόκληρο το σώμα της σαν πυκνό και αξιοπρεπές ένδυμα.

Όταν μπήκε στον οίκο της ντροπής, εμφανίστηκε δίπλα της Άγγελος Κυρίου, ο οποίος την περιέβαλε με άρρητη ουράνια λάμψη. Το φως ήταν τόσο δυνατό, που τύφλωνε όσους τολμούσαν να την κοιτάξουν με βλέμμα ακάθαρτο και πονηρό. Όλη η αίθουσα έγινε σαν λαμπερός ναός και η ίδια βρήκε μπροστά της ένα λευκό ένδυμα, υφασμένο από αγγελικά χέρια.

Όσοι έμπαιναν με σκοπό την αμαρτία έβλεπαν τη θεία προστασία και έφευγαν μετανοημένοι και κατανυγμένοι. Ήρθε όμως και ο ίδιος ο γιος του επάρχου, χλευάζοντας τους άλλους και ορμώντας με θρασύτητα προς την παρθένο. Πριν προλάβει να την ακουμπήσει, δαιμόνιο τον κατέλαβε, τον γκρέμισε στο έδαφος και τον άφησε άπνοο.

Οι σύντροφοί του βρήκαν το σώμα του νεκρό και άρχισαν να φωνάζουν δυνατά πως η Αγνή τον είχε σκοτώσει με μαγείες. Ο πατέρας του έτρεξε αμέσως στο σημείο και με σπαραγμό απαίτησε εξηγήσεις από την Αγία. Εκείνη απάντησε ήρεμα πως ο γιος του σκοτώθηκε από τον ίδιο τον διάβολο, του οποίου το θέλημα προσπαθούσε να εκπληρώσει.

Πρόσθεσε πως όλοι οι άλλοι, που μπήκαν με σεβασμό προς τη θεία λάμψη, βγήκαν σώοι και αβλαβείς. Ο έπαρχος της ζήτησε τότε να αναστήσει τον γιο του, για να αποδειχθεί πως δεν επρόκειτο για μαγεία. Η Αγνή προσευχήθηκε με δάκρυα και ο Άγγελος του Κυρίου ανέστησε τον νεαρό μπροστά σε όλους.

Ο νέος βγήκε από τον οίκο φωνάζοντας πως ένας μόνο Θεός υπάρχει στον ουρανό και στη γη, ο Θεός των χριστιανών. Εκατόν εξήντα άνθρωποι πίστεψαν την ημέρα εκείνη και βαπτίστηκαν, αργότερα δε μαρτύρησαν και αυτοί για την αγάπη του Χριστού. Οι ειδωλολάτρες ιερείς όμως ξεσήκωσαν τον λαό και απαιτούσαν την εξόντωση της Αγίας, κατηγορώντας την για επικίνδυνη μάγισσα.

Ο Συμφρώνιος, φοβούμενος την ταραχή, παρέδωσε την υπόθεση στον τοποτηρητή του Ασπάσιο και αναχώρησε λυπημένος, αδυνατώντας να σώσει τη νεαρή παρθένο μετά την ανάσταση του γιου του. Ο Ασπάσιος διέταξε να ανάψουν μεγάλη φωτιά στο κέντρο της πόλης και να ρίξουν μέσα την Αγνή για να καεί ζωντανή. Μόλις όμως η Αγία μπήκε στις φλόγες, η φωτιά χωρίστηκε στα δύο και της άφησε μέσα δροσερό και ευρύχωρο τόπο.

Αντίθετα, οι φλόγες όρμησαν προς τους δημίους και τους ειδωλολάτρες που στέκονταν γύρω και τους έκαιγαν χωρίς έλεος. Ο λαός, βλέποντας την Αγία να μένει απείραχτη, απέδιδε το θαύμα σε μαγεία και όχι στη δύναμη του αληθινού Θεού. Η μάρτυς μέσα στις φλόγες ύψωσε τα χέρια της και ευχαρίστησε τον Πατέρα του Κυρίου Ιησού Χριστού για την προστασία της ψυχής και του σώματός της.

Ομολόγησε με όλη της την καρδιά πως πορεύεται πλέον στον αληθινό και ζώντα Θεό, με ειρήνη και αγαλλίαση. Ο Ασπάσιος, φοβούμενος νέα ταραχή του λαού, διέταξε στρατιώτη να βυθίσει το ξίφος στον λαιμό της. Έτσι η μάρτυς του Χριστού βάφηκε με το ίδιο της το αίμα και πορεύτηκε προς τον γάμο του αθάνατου Νυμφίου της.

Οι γονείς της παρέλαβαν με χαρμολύπη το τίμιο λείψανο και το ενταφίασαν σε χωράφι τους κοντά στην οδό Νουμεντανή. Στον τάφο της Αγίας μαζεύονταν συχνά πιστοί για προσευχή, κυρίως τη νύχτα, από φόβο των ειδωλολατρών διωκτών. Μια νύχτα οι διώκτες όρμησαν ξαφνικά και έδιωξαν τους χριστιανούς με πέτρες, τραυματίζοντας πολλούς.

Έμεινε μόνο μια συνομήλικη φίλη της Αγνής, η Εμερεντιανή, η οποία τους κατηγόρησε με παρρησία για την ωμή σκληρότητά τους. Οι ειδωλολάτρες αγρίεψαν και τη λιθοβόλησαν εκεί κοντά, ενώ εκείνη προσευχόταν στον τάφο της Αγνής. Αμέσως ξέσπασε δυνατός σεισμός με αστραπές και βροντές, και πολλοί από τους δολοφόνους έπεσαν νεκροί από τη θεία οργή.

Από τότε κανείς δεν τόλμησε ξανά να ενοχλήσει τους πιστούς που πήγαιναν στον τάφο της μάρτυρος. Οι γονείς της Αγνής ενταφίασαν την Εμερεντιανή κοντά στην κόρη τους και έμεναν εκεί άγρυπνοι, κλαίγοντας με βαθιά αγάπη τη χαμένη παιδική παρουσία της. Μια νύχτα όμως είδαν χορό παρθένων ντυμένων με ολόλαμπρες χρυσοΰφαντες στολές, και ανάμεσά τους την κόρη τους με Αρνί λευκότερο από το χιόνι.

Η Αγνή τους είπε να μην κλαίνε πια, γιατί κατοικούσε στις φωτεινές ουράνιες σκηνές μαζί με Εκείνον που αγάπησε ολόψυχα στη γη. Πέρασαν πολλά χρόνια και ανέβηκε στον θρόνο της αυτοκρατορίας ο Μέγας Κωνσταντίνος. Η κόρη του Κωνσταντία αρρώστησε βαριά και ολόκληρο το σώμα της καλύφθηκε από πληγές και έλκη, χωρίς πουθενά υγιές μέρος.

Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να της προσφέρουν την παραμικρή ανακούφιση, παρά τις προσπάθειες και τις γνώσεις τους. Ακολουθώντας μια ευσεβή συμβουλή, πήγε νύχτα στον τάφο της μάρτυρος Αγνής και προσευχήθηκε με δάκρυα και σταθερή πίστη. Καθώς αποκοιμήθηκε, είδε σε όραμα την Αγία, η οποία την προέτρεψε να πιστέψει στον Κύριο Ιησού Χριστό για να βρει την ίαση.

Όταν ξύπνησε, ένιωσε τον εαυτό της εντελώς υγιή, σαν να μην είχε ποτέ νοσήσει στη ζωή της. Επιστρέφοντας στο παλάτι διηγήθηκε στον πατέρα και στους αδελφούς της το μεγάλο θαύμα της Αγίας Αγνής. Όλη η πόλη χάρηκε και δόξασε τον Θεό, ενώ πολλοί προσέτρεχαν πλέον στον τάφο και έβρισκαν διάφορες θεραπείες.

Η Κωνσταντία ζήτησε από τον πατέρα της να χτίσει ναό προς τιμήν της Αγίας πάνω στον τόπο του ενταφιασμού. Εκεί η ίδια έμεινε παρθένος μέχρι το τέλος της ζωής της, μαζί με άλλες ευγενείς κοπέλες, ιδρύοντας έτσι παρθενώνα προς δόξαν του Νυμφίου Χριστού.