Όσιος Νεόφυτος ο Προσμονάριος της Μονής Βατοπαιδίου

Μέσα στο μετόχι της Εύβοιας, ένας βαριά άρρωστος μοναχός γονάτισε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και άκουσε ζωντανή τη φωνή της να του μιλά. Εκείνη η φωνή του προανήγγειλε όχι μόνο τη θεραπεία του, αλλά και την ακριβή στιγμή της κοιμήσεώς του, έναν ολόκληρο χρόνο νωρίτερα. Ο Όσιος Νεόφυτος έζησε κατά τον δέκατο τέταρτο αιώνα και υπηρετούσε ως προσμονάριος στην ιερά Μονή Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους.

Το διακόνημα αυτό απαιτούσε από τον μοναχό να φυλάσσει τον ναό και να υποδέχεται με αγάπη όσους έρχονταν για τις ιερές ακολουθίες. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις είκοσι μία Ιανουαρίου από την Εκκλησία μας. Κάποτε οι πατέρες της μονής τον έστειλαν στο μετόχι που διατηρούσε το Βατοπαίδι στη μακρινή Εύβοια, για να υπηρετήσει εκεί τις ανάγκες των αδελφών.

Το μετόχι ήταν εξάρτημα της μεγάλης μονής και αντιπροσώπευε την παρουσία και την οικονομία της σε άλλον τόπο. Εκεί όμως ο Όσιος συνάντησε δοκιμασία μεγάλη, καθώς τον χτύπησε μια σοβαρή και θανατηφόρα αρρώστια, που του αφαίρεσε γρήγορα κάθε σωματική δύναμη. Καθηλωμένος από τον πυρετό και τους πόνους, ο ταπεινός μοναχός κατέφυγε στη μόνη παρηγοριά που γνώριζε, στην Κυρία Θεοτόκο και Μητέρα του Κυρίου.

Γονατιστός μπροστά στην ιερή της εικόνα την παρακαλούσε με δάκρυα να του χαρίσει μία και μόνη χάρη πριν φύγει από τον κόσμο. Της ζητούσε να του επιτρέψει να επιστρέψει στο αγαπημένο του Βατοπαίδι και να αφήσει εκεί την τελευταία του πνοή, ανάμεσα στους αδελφούς. Η απάντηση δεν άργησε να έρθει, καθώς άκουσε καθαρά τη γλυκιά φωνή της Παναγίας μέσα από την ίδια την εικόνα της.

Εκείνη του είπε να σηκωθεί και να γυρίσει αμέσως στο μοναστήρι της μετανοίας του, στο περιβόλι του Άθωνα. Του φανέρωσε όμως και κάτι ακόμη συγκλονιστικό, ότι έπρεπε να ετοιμαστεί πνευματικά, γιατί μέσα σε έναν χρόνο θα τον καλούσε ο Κύριος κοντά του. Η υγεία του αποκαταστάθηκε θαυματουργικά εκείνη την ίδια στιγμή, σαν να μην είχε ποτέ αγγίξει το σώμα του η αρρώστια.

Χωρίς καμιά καθυστέρηση ο Όσιος Νεόφυτος ξεκίνησε για το Άγιον Όρος, με την ψυχή του γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τη μεγάλη του ευεργέτιδα. Έφτασε στο Βατοπαίδι και άρχισε να ζει την κάθε ημέρα ως δώρο και ως προετοιμασία για τη συνάντηση με τον Νυμφίο της ψυχής του. Μέσα σε εκείνη τη χρονιά της αναμονής, ο Όσιος αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη νήψη, στην προσευχή και στην προετοιμασία για την αιώνια εκδημία του.

Δεν ξεχνούσε ποτέ την υπόσχεση της Παναγίας και αρίθμηση κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία του πάνω στη γη. Όταν συμπληρώθηκε ακριβώς ο χρόνος, ζήτησε να μεταλάβει των Αχράντων Μυστηρίων του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Αμέσως μετά τη Θεία Κοινωνία, άκουσε για δεύτερη φορά τη φωνή της Υπεραγίας Θεοτόκου να βγαίνει από την αγία της εικόνα.

Η Παναγία τον πληροφορούσε με τρυφερότητα ότι έφτασε πλέον η ώρα της ευλογημένης εκδημίας του από τα πρόσκαιρα. Σχεδόν αμέσως ο γέροντας μοναχός έπεσε ξανά σε βαριά κλίνη, νικημένος από μια σοβαρή και θανάσιμη αρρώστια. Κάλεσε όλους τους αδελφούς της μονής γύρω από το κρεβάτι του και τους ζήτησε ταπεινά συγχώρεση για κάθε ανθρώπινη αδυναμία του.

Στη συνέχεια, με ειρήνη και χαρά μεγάλη, παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του αγαπημένου του Κυρίου. Η ζωή του στέκεται σαν φωτεινό παράδειγμα μοναχικής υπακοής, εμπιστοσύνης στην Παναγία και έτοιμης πάντοτε καρδιάς για τη μεγάλη συνάντηση.