Chariton Rrëfimtar, asketi i Palestinës

Ata e rrahën me aq egërsi në Ikon, sa mishi i tij ra nga kockat copë-copë dhe gjaku rridhte në lumenj përpara sundimtarit. Disa vite më vonë, në një shpellë kusarësh afër Jeruzalemit, ai u gjet i lidhur pranë kriminelëve të vdekur që kishin pirë verë të helmuar nga një gjarpër. Chariton lindi dhe u rrit në Ikonium në Azinë e Vogël, gjatë sundimit të perandorit Aurelian. Ai shquhej ndër të krishterët e qytetit për devotshmërinë dhe virtytin e tij dhe kishte një nderim të veçantë për protomartiren Thekla. Kur u dha një dekret që detyronte besimtarët të bënin flijime për idhujt, ushtarët e arrestuan së pari dhe e çuan para sundimtarit të krahinës. Ai rrëfeu në mënyrë sfiduese Krishtin dhe i hodhi poshtë idhujt si konstruksione demonike të pajetë. Sundimtari urdhëroi ta zhvisnin, ta shtrinin kryq dhe ta rrihnin pa mëshirë me gjymtyrë kau. Dëshmori duroi me guxim të admirueshëm, duke parapëlqyer një mijë herë vdekjen sesa mohimin e Krijuesit të tij. E hodhën gjysmë të vdekur në burg, ku hiri i Zotit e nguli dhe e shëroi nga plagët e rënda. Kur u soll përsëri para gjykatës, ai u ngrit me guxim edhe më të madh dhe rrëfeu Krishtin me të njëjtin zjarr në fjalët e tij. Sundimtari urdhëroi që trupin e tij ta digjnin me qirinj të ndezur, derisa mishi i tij të piqej si mish në zjarr. Ndërkohë, Aurelianos u vra nga njerëzit e tij në rrugën midis Bizantit dhe Heraklionit. Pasardhësi i tij ndaloi persekutimet dhe urdhëroi lirimin e të gjithë të burgosurve të krishterë nga burgjet. Kështu edhe Charitoni u lirua nga burgu, ndonëse ai vetë dëshironte më shumë për martirizimin sesa për rikthimin në jetë. Duke mbajtur në trup shenjat e mundimit të Zotit, ai vendosi të ndiqte rrugën e përsosmërisë asketike. Ai filloi një pelegrinazh në Jeruzalem, për të qenë gjithmonë pranë vendit të kryqëzimit të Shpëtimtarit. Por pranë qytetit të shenjtë ai ra në duart e grabitësve, të cilët e kapën dhe e çuan të lidhur në shpellën e tyre. Ata shkuan për të gjetur udhëtarë të tjerë, ndërsa shenjtori shtrihej përtokë, duke falënderuar Zotin dhe duke pritur me qetësi çfarëdo që të ndodhte. Ndërsa ai po lutej, një gjarpër hyri në shpellë, piu nga ena me verë dhe lëshoi ​​helmin e tij vdekjeprurës brenda. Kur grabitësit u kthyen, të etur nga rruga, të gjithë pinë me radhë dhe ranë të vdekur nga dhimbjet e tmerrshme. Shenjtori shpëtoi me ndihmën e Zotit dhe gjeti në shpellë një sasi të madhe ari, të mbledhur nga grabitjet e viteve. Ai ua shpërndau gjithë këtë pasuri të varfërve dhe ia ndau për ndërtimin e kishave për lavdi të Zotit. Në të njëjtin vend të shpëtimit të tij të mrekullueshëm, ai ndërtoi një tempull dhe themeloi një manastir, i cili u bë i njohur si Lavra e Faranit. Fama e shtetit të tij asketik u përhap shpejt në të gjithë Palestinën dhe shumë dishepuj u dyndën drejt tij. Ai i mësoi ata të mbanin abstenim të rreptë në ushqim, të ruanin natën dhe të argëtonin të varfërit si vetë Krishti. Ai i urdhëroi të hanin vetëm një herë në ditë, dhe në të vërtetë vetëm bukë dhe ujë me masë. Pas namazit, ai i urdhëroi vëllezërit të merreshin me punë, që të mos linin kohë. Për shkak se turma e vizitorëve e pengoi atë nga izolimi i ëmbël, ai la nxënësin e tij më të mirë në abaci dhe u nis për në një shpellë edhe më të izoluar. Ai shkoi në malin e Dukës, afër kufijve të Jerikos, por as atje nuk ia doli të qëndronte vetëm me Zotin. Shumë kadetë vrapuan drejt tij dhe kështu ai u detyrua të organizonte një Lavra të dytë dhe të ikte në një vend tjetër më të shkretë, në zonën e Thekues. Ai u vendos me disa dishepuj në një Lavra të tretë, e cila në gjuhën siriane quhej Sukkah, që do të thotë Lavra e Vjetër. Në fund ai u ngjit në një shpellë lart mbi manastir, ku mund të ngjitej vetëm me një shkallë të gjatë. Aty qëndroi për shumë vite, duke pirë ujë nga një burim që doli me lutjen e tij të zjarrtë nëpër shkëmbin e thatë. Nga Zoti ai mori një zbulesë për kohën e gjumit dhe u kthye në Faran, Lavra e tij e parë. Ai u la bijve të tij shpirtëror një besëlidhje shpirtërore me rrugën e sigurt të shpëtimit, që është ushtrimi me përulësi dhe dashuri për të gjithë. Pastaj u shtri në shtrat dhe fjeti i qetë, duke u bashkuar me vallet e engjëjve dhe shenjtorëve.