Ο Μάρτυρας Ειρήναρχος και οι Επτά Γυναίκες

Ένας δήμιος που υπηρετούσε τους βασανιστές των χριστιανών έγινε ξαφνικά ο ίδιος μάρτυρας του Χριστού μέσα στη Σεβάστεια. Επτά γυναίκες, που είχαν οδηγήσει τους άντρες τους στην πίστη, στάθηκαν μπροστά στον ηγεμόνα Μαξιμιανό με θάρρος που λύγισε την ψυχή του δημίου τους. Ο νεαρός Ειρήναρχος καταγόταν από οικογένεια ειδωλολατρών της Σεβάστειας και είχε μεγαλώσει με αισθήματα απέχθειας προς τους χριστιανούς.

Στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού υπηρετούσε ως βοηθός στα μαρτύρια των πιστών μέσα στις φυλακές. Η καθημερινή επαφή με τους μάρτυρες όμως άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει την καρδιά του. Έβλεπε τη γαλήνη με την οποία υπέμεναν τα φρικτά βασανιστήρια και θαύμαζε το ανέγγιχτο φρόνημά τους.

Όταν παρουσιάστηκαν οι επτά γυναίκες της Σεβάστειας, ο ηγεμόνας τους καταλόγισε ότι είχαν τραβήξει τους συζύγους τους στην πίστη του Χριστού. Μπροστά στις απειλές εκείνες δεν δείλιασαν, αλλά κράτησαν την ομολογία τους ατράνταχτη. Ο Ειρήναρχος, φωτισμένος πια από τη χάρη του Θεού, ομολόγησε φανερά τον Χριστό.

Δήλωσε δημόσια ότι ήταν χριστιανός και έτοιμος να βαδίσει τον δρόμο του μαρτυρίου. Η στιγμή εκείνη υπήρξε η μεγάλη στροφή της ζωής του. Οι επτά γυναίκες οδηγήθηκαν στις όχθες της λίμνης όπου είχαν μαρτυρήσει παλαιότερα οι σαράντα μάρτυρες της Σεβάστειας.

Εκεί τους ζήτησαν να θυσιάσουν στα είδωλα, εκείνες όμως αρνήθηκαν και έριξαν τα αγάλματα μέσα στα νερά. Ο ηγεμόνας οργίστηκε και διέταξε σκληρά βασανιστήρια, ώσπου τελικά αποφάσισε τον αποκεφαλισμό τους. Μία από τις γυναίκες είχε μαζί δύο μικρά παιδιά και παρακάλεσε τον Ειρήναρχο να τα παραλάβει στα χέρια του, λίγο πριν παραδώσει την ψυχή της στον Κύριο.

Μετά τη θανάτωση των αγίων γυναικών, ο ηγεμόνας στράφηκε στον Ειρήναρχο και του ζήτησε να θυσιάσει στα είδωλα. Εκείνος γελούσε με την αδυναμία του τυράννου και απαντούσε με θάρρος. Τότε διέταξαν να τον ρίξουν μέσα στη λίμνη, για να πνιγεί στα παγωμένα νερά.

Το νερό όμως στερεοποιήθηκε μονομιάς και έγινε στέρεο πάτωμα κάτω από τα πόδια του. Εξήντα οκτώ στρατιώτες, που έσπευσαν να τον συλλάβουν στο μέσο της λίμνης, καταποντίστηκαν στα βάθη της. Ένας άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε και τον προέτρεψε να επιστρέψει στην ακτή με ασφάλεια.

Στην ξηρά τον υποδέχτηκε ο πρεσβύτερος Ακάκιος, ο οποίος τον βάπτισε επιτόπου στο όνομα της Αγίας Τριάδας. Λίγο αργότερα οι στρατιώτες συνέλαβαν και πάλι τον Ειρήναρχο και τον οδήγησαν σε νέες δοκιμασίες ενώπιον του ηγεμόνα. Ο άγιος πέρασε από έναν ειδωλολατρικό ναό και με την προσευχή του έδιωξε τους δαίμονες που κατοικούσαν εκεί μέσα.

Έπειτα από αυτό το θαυμαστό γεγονός, οι αρχές τον καταδίκασαν να πεθάνει μέσα σε αναμμένη κάμινο. Ο Ειρήναρχος μπήκε μόνος του στη φωτιά μαζί με τον πρεσβύτερο Ακάκιο, χωρίς δισταγμό και χωρίς φόβο. Την ίδια στιγμή έτρεξαν με προθυμία και τα δύο παιδιά, για να προσφέρουν τη ζωή τους στον Χριστό.

Μέσα στο καμίνι ο Ειρήναρχος και ο Ακάκιος προσευχήθηκαν θερμά για όλους τους πιστούς που θα τιμούσαν τη μνήμη τους στους επόμενους αιώνες. Τα παιδιά παρέμειναν αλώβητα από τη φλόγα, ενώ οι δύο άντρες ένιωθαν ολοφάνερα τη χάρη του Θεού. Όταν τους έβγαλαν τελικά από τη φωτιά, οι δήμιοι τους αποκεφάλισαν με το σπαθί.

Έτσι στεφανώθηκαν με τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου. Μετά τον θάνατο των αγίων μαρτύρων, μία ευσεβής γυναίκα της περιοχής συγκέντρωσε με σεβασμό τα ιερά λείψανά τους. Τα έθαψε με ευλάβεια κοντά στις όχθες της ίδιας λίμνης, όπου είχαν φανερωθεί τόσα θαυμαστά σημεία.

Αργότερα στον τόπο εκείνον υψώθηκε ναός προς τιμήν τους, ώστε η μνήμη τους να διαφυλαχθεί στους αιώνες. Το μαρτύριο του αγίου Ειρηνάρχου και των αγίων συναθλητών του τοποθετείται στα τριακόσια τρία μετά Χριστόν, στα χρόνια του διωγμού του Διοκλητιανού. Η αρχική του απέχθεια προς τους χριστιανούς μεταβλήθηκε σταδιακά σε βαθύ θαυμασμό και κατόπιν σε προσωπική ομολογία πίστης.

Η συχνή επαφή με τους μάρτυρες έγινε για εκείνον σχολείο πνευματικής μεταμόρφωσης και εσωτερικής αλλαγής. Ο τόπος καταγωγής του, η Σεβάστεια της Αρμενίας, υπήρξε ποτισμένος με το αίμα πολλών χριστιανών μαρτύρων. Εκεί είχαν αθλήσει και οι σαράντα μάρτυρες, στους οποίους ο Ειρήναρχος ένωσε το δικό του στεφάνι.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις είκοσι οκτώ Νοεμβρίου κάθε χρόνου με ιδιαίτερη ευλάβεια. Μαζί του τιμώνται και οι επτά άγιες γυναίκες, καθώς και ο πρεσβύτερος Ακάκιος. Η ιστορία τους παραμένει ένα φωτεινό παράδειγμα μετάνοιας, θάρρους και ομολογίας μέσα στους αιώνες της Ορθόδοξης παράδοσης.