Όσιος Ρωμανός ο Θαυματουργός της Κιλικίας

Φορούσε βαριές σιδερένιες αλυσίδες κάτω από το τρίχινο ένδυμά του και για πολλά χρόνια δεν άναψε ποτέ φωτιά μέσα στο μικρό κελλί του. Με την προσευχή του χάρισε παιδιά σε πλήθος στείρων γυναικών και θεράπευσε ανθρώπους που υπέφεραν από βαριές αρρώστιες. Καταγόταν από την πόλη Ρωσόν της Κιλικίας, αλλά τα ασκητικά του χρόνια τα πέρασε κοντά στην Αντιόχεια, κατά τον πέμπτο αιώνα μετά τη γέννηση του Χριστού.

Εκεί, στους πρόποδες ενός βουνού, έχτισε με τα ίδια του τα χέρια ένα μικρό κελλί, όπου έζησε όλη του τη ζωή ως αναχωρητής. Έξω από την πόλη της Αντιόχειας κλείστηκε σε αυτή τη φτωχική κατοικία και έμεινε εκεί μέχρι τα βαθιά γεράματά του. Η τροφή του ήταν μονάχα ψωμί, αλάτι και λίγο νερό, σε ποσότητα τόσο μικρή ώστε να συντηρεί απλώς τη ζωή του.

Η σκληρή αυτή νηστεία τον συντρόφευε καθημερινά, χωρίς ποτέ να υποχωρήσει σε άνεση ή σε παρηγοριά του σώματος. Ολόκληρη η ύπαρξή του ήταν αφιερωμένη στην προσευχή, στην εγκράτεια και στη σιωπηλή κοινωνία με τον Θεό, μέσα στη μοναξιά της σπηλιάς του. Εξαιτίας της αγιότατης ζωής του, ο Θεός του χάρισε το χάρισμα να θαυματουργεί και να ανακουφίζει κάθε πονεμένο άνθρωπο.

Η φήμη της αγιοσύνης του διαδόθηκε γρήγορα και έφερε κοντά του μεγάλα πλήθη πιστών, που ζητούσαν την ευλογία και τη μεσιτεία του. Πολλοί ασθενείς που υπέφεραν από βαριές και ανίατες αρρώστιες βρήκαν την υγεία τους χάρη στην προσευχή του οσίου πατρός. Στείρες γυναίκες, που για χρόνια θρηνούσαν για την έλλειψη παιδιού, αξιώθηκαν να γεννήσουν γερά παιδιά μετά από τις δικές του ικεσίες προς τον Κύριο.

Το χάρισμα των θαυμάτων όμως δεν τον γέμισε ποτέ με υπερηφάνεια, ούτε άλλαξε στο ελάχιστο την ταπεινή του στάση απέναντι στον εαυτό του. Αντιθέτως, παρέμενε προσεκτικός και επαναλάμβανε συχνά τα λόγια του αποστόλου Παύλου προς τους Κορινθίους. Έλεγε πως όποιος νομίζει ότι στέκεται όρθιος οφείλει να προσέχει, μήπως κάποια στιγμή πέσει από την έπαρση.

Καθοδηγούσε με υπομονή και πραότητα όσους τον επισκέπτονταν, οδηγώντας τους με την παραίνεσή του στον δρόμο της σωτηρίας και της βασιλείας του Θεού. Συχνά δίδασκε ότι δεν είναι κάτι μεγάλο να επιτελεί κάποιος θαύματα, αλλά πολύ σπουδαιότερο να εργάζεται έργα δικαιοσύνης και να τηρεί πιστά τις εντολές του Θεού. Με αυτή την πεποίθηση πέρασε όλη τη ζωή του, δίνοντας στους πιστούς το παράδειγμα ενός ανθρώπου που ζει αληθινά κατά το θέλημα του Κυρίου.

Πολλούς πλανεμένους τους έφερε πίσω στον σωστό δρόμο με τη γλυκιά νουθεσία του και με την προσευχή του. Ποτέ δεν θέλησε δόξα από τους ανθρώπους, αλλά κρυβόταν πίσω από την άσκηση και την απλότητα της καρδιάς του. Έτσι, αφού έφτασε σε βαθύτατο γήρας μέσα στην ευλογία και την αγάπη του ποιμνίου του, εκοιμήθη ειρηνικά και παραδόθηκε στα χέρια του Κυρίου.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις είκοσι επτά Νοεμβρίου, ενώ τον θυμάται και στις εννέα Φεβρουαρίου. Οι πιστοί επικαλούνται τις πρεσβείες του ιδιαίτερα για τη λύτρωση από την ατεκνία και τη στείρωση. Μαζί με άλλους αγίους, όπως ο Στυλιανός και ο Υπάτιος, στέκεται προστάτης των οικογενειών που λαχταρούν το δώρο της παιδικής φωνής μέσα στο σπιτικό τους.