Oshënar Roman Mrekullibërësi e Kilikisë

Ai mbante zinxhirë të rëndë hekuri nën pallton e tij dhe për shumë vite nuk ndezi kurrë zjarr në qelinë e tij të vogël. Me lutjen e tij ai u dha fëmijë shumë grave shterpe dhe shëroi njerëz që vuanin nga sëmundje të rënda. Ai vinte nga qyteti Rosson i Kilikisë, por vitet e tij asketike i kaloi pranë Antiokisë, në shekullin e pestë pas lindjes së Krishtit. Aty, rrëzë një mali, ndërtoi me duart e veta një qeli të vogël, ku jetoi gjithë jetën si asket. Jashtë qytetit të Antiokisë ai u mbyll në këtë banesë të varfër dhe qëndroi atje deri në pleqëri. Ushqimi i tij ishte vetëm bukë, kripë dhe pak ujë, në një sasi aq të vogël sa t'i mbante thjesht jetën. Ky agjërim i vështirë e shoqëronte çdo ditë, pa iu dorëzuar asnjëherë ngushëllimit apo ngushëllimit të trupit. E gjithë ekzistenca e tij iu kushtua lutjes, abstinencës dhe bashkimit të heshtur me Zotin në vetminë e shpellës së tij. Për shkak të jetës së tij të shenjtë, Zoti i dha atij dhuratën për të bërë mrekulli dhe për të lehtësuar çdo person që vuante. Fama e shenjtërisë së tij u përhap shpejt dhe i solli turma të mëdha besimtarësh, të cilët kërkuan bekimin dhe ndërmjetësimin e tij. Shumë pacientë që vuanin nga sëmundje të rënda dhe të pashërueshme e gjetën shëndetin e tyre falë lutjes së babait të shenjtë. Grave shterpe, të cilat për vite vajtuan pa fëmijë, u mundësuan të lindnin fëmijë të fortë pas lutjeve të tij drejtuar Zotit. Por dhuntia e mrekullive nuk e mbushi kurrë me krenari dhe as nuk e ndryshoi aspak qëndrimin e tij të përulur ndaj vetvetes. Përkundrazi, ai qëndroi i kujdesshëm dhe shpesh përsëriste fjalët e apostullit Pavël drejtuar korintasve. Ai tha se kushdo që mendon se është në këmbë duhet të jetë i kujdesshëm, që në një moment të mos bjerë nga krenaria. Ai i udhëzoi me durim dhe butësi ata që e vizitonin, duke i çuar me këshillat e tij në rrugën e shpëtimit dhe në mbretërinë e Zotit. Ai shpesh mësoi se nuk është gjë e madhe që dikush të kryejë mrekulli, por shumë më e rëndësishme është të punosh vepra drejtësie dhe të zbatosh me besnikëri urdhërimet e Perëndisë. Me këtë bindje ai kaloi gjithë jetën e tij, duke u dhënë besimtarëve shembullin e një njeriu që jeton vërtet sipas vullnetit të Zotit. Shumë të devijuar ai i ktheu në rrugën e drejtë me këshillën e tij të ëmbël dhe me lutjen e tij. Ai kurrë nuk donte lavdi nga njerëzit, por u fsheh pas ushtrimeve dhe thjeshtësisë së zemrës së tij. Kështu, pasi arriti një moshë shumë të vjetër në bekimin dhe dashurinë e tufës së tij, ai fjeti i qetë dhe iu dorëzua në duart e Zotit. Kisha e nderon kujtimin e tij më njëzet e shtatë nëntor, ndërsa e kujton edhe më nëntë shkurt. Besimtarët thërrasin ambasadat e tij veçanërisht për çlirimin nga mungesa e fëmijëve dhe sterilizimi. Së bashku me shenjtorët e tjerë, si Stylianos dhe Hypatios, ai qëndron si mbrojtës i familjeve që dëshirojnë me zjarr dhuratën e zërit të një fëmije në shtëpinë e tyre.