Οι Δεκαεπτά Μοναχομάρτυρες των Ινδιών

Δεκαεπτά μοναχοί στις μακρινές Ινδίες δέχτηκαν να τους βγάλουν τα μάτια και να τους κόψουν χέρια και πόδια, μόνο και μόνο για να μη μαρτυρήσουν πού κρυβόταν ο γέροντας Βαρλαάμ. Ο βασιλιάς Αβεννήρ, ο σκληρός διώκτης τους, ήταν ο ίδιος πατέρας ενός γιου που αργότερα έγινε άγιος της Εκκλησίας, του Ιωάσαφ. Η μνήμη αυτών των αθλητών της πίστης τιμάται στις είκοσι επτά Νοεμβρίου και αναφέρεται μέσα στον βίο των αγίων Βαρλαάμ και Ιωάσαφ.

Τον βίο αυτόν παρέδωσε στην Εκκλησία ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, που τιμάται στις τέσσερις Δεκεμβρίου. Οι μοναχοί έζησαν τον τέταρτο αιώνα, σε χρόνια που οι Ινδίες κυβερνιόνταν από έναν ηγεμόνα φανατικά εχθρικό προς τον Χριστιανισμό. Ο Αβεννήρ μισούσε τους χριστιανούς, γιατί έβλεπε πολλούς από τον λαό του να αφήνουν τα είδωλα και να ακολουθούν τον Χριστό.

Ακόμη μεγαλύτερη ήταν η οργή του όταν μάθαινε πως κάποιοι από αυτούς γίνονταν και μοναχοί. Έβγαλε λοιπόν διάταγμα και ζητούσε από όλους τους πιστούς να αρνηθούν αμέσως την πίστη τους. Όσοι δεν υπάκουαν, τους περίμεναν φρικτά βασανιστήρια και ο θάνατος μπροστά στα μάτια όλων.

Ιδιαίτερο μίσος έτρεφε ο βασιλιάς για τους μοναχούς και τους καταδίωκε χωρίς κανένα έλεος. Κάποιοι χριστιανοί δεν άντεξαν τα φοβερά βασανιστήρια και υποτάχθηκαν στις απαιτήσεις του σκληρού ηγεμόνα. Οι μοναχοί όμως στέκονταν όρθιοι μπροστά του και έλεγχαν με παρρησία την ασέβεια και την ωμότητά του.

Άλλοι από αυτούς κατέφυγαν στις ερήμους και στα βουνά, μακριά από τα μάτια των στρατιωτών του βασιλιά. Άλλοι πάλι διάλεξαν τον δρόμο του μαρτυρίου και πρόσφεραν τη ζωή τους στον Χριστό με χαρά. Όταν γεννήθηκε ο γιος του Ιωάσαφ, ο Αβεννήρ ένιωσε μεγάλη αγαλλίαση και ετοίμασε πλούσιο συμπόσιο για όλον τον λαό του.

Ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν και πενήντα πέντε αστρολόγοι, που τους ζητήθηκε να προφητεύσουν το μέλλον του παιδιού. Εκείνοι μίλησαν γενικά για πλούτη μεγάλα και για δύναμη ξεχωριστή, λέγοντας πως θα ξεπερνούσε όλους τους προηγούμενους βασιλιάδες. Ένας όμως, ο σοφότερος από όλους, μίλησε διαφορετικά και προφήτευσε με τόλμη μπροστά στον βασιλιά.

Είπε ότι το παιδί δεν θα διαδεχόταν τον πατέρα του, αλλά θα έμπαινε σε μια άλλη βασιλεία, ασύγκριτα μεγαλύτερη και αιώνια. Πρόσθεσε μάλιστα πως ο μικρός Ιωάσαφ θα γινόταν στο μέλλον χριστιανός. Όταν ο βασιλιάς άκουσε αυτή την προφητεία, γέμισε οργή και βαθιά θλίψη.

Πήρε λοιπόν αμέσως μέτρα, ώστε να εμποδίσει με κάθε τρόπο την εκπλήρωση των λόγων του σοφού αστρολόγου. Έχτισε ένα τεράστιο παλάτι και έκλεισε εκεί μέσα τον μικρό γιο του, μακριά από τον κόσμο. Δεν επέτρεπε σε κανέναν να πλησιάσει το παιδί, παρά μόνο σε λίγους δασκάλους που είχε διαλέξει ο ίδιος.

Τους έδωσε αυστηρή εντολή να μη μιλούν ποτέ στον πρίγκιπα για δυσάρεστα πράγματα της ζωής. Δεν έπρεπε να αναφέρουν λέξη για τον θάνατο, για τα γηρατειά, για τις αρρώστιες ή για τη φτώχεια. Ο βασιλιάς ήθελε ο γιος του να ακούει μόνο όμορφα και ευχάριστα λόγια μέσα στις χρυσές αίθουσες.

Πάνω από όλα όμως δεν ήθελε ο Ιωάσαφ να ακούσει ποτέ τίποτα για τον Χριστό και τη διδασκαλία του. Λίγο αργότερα, ο Αβεννήρ έμαθε πως υπήρχαν ακόμη μοναχοί στην επικράτειά του, κρυμμένοι σε ερημικούς τόπους. Διέταξε τότε κήρυκες να βγουν στις πόλεις και στα χωριά, ώστε να αναγγείλουν παντού τη νέα του απόφαση.

Μετά από τρεις ημέρες, κανένας μοναχός δεν θα είχε δικαίωμα να μένει στη χώρα του. Όποιος ανακαλυπτόταν μετά από εκείνη την προθεσμία, θα οδηγούνταν αμέσως στον θάνατο. Πέρασαν αρκετά χρόνια και ο βασιλιάς έστειλε τον πρώτο σύμβουλό του, τον Αραχή, βαθιά μέσα στην έρημο.

Η αποστολή του ήταν να βρει τον άγιο Βαρλαάμ, εκείνον που είχε βαφτίσει κρυφά τον πρίγκιπα Ιωάσαφ. Οι στρατιώτες έψαξαν τις ερημικές περιοχές και τα πιο απομακρυσμένα μέρη, χωρίς όμως να βρουν πουθενά τον γέροντα. Στον δρόμο τους όμως συνάντησαν δεκαεπτά μοναχούς, που βάδιζαν ήσυχα στις παρυφές ενός ψηλού βουνού.

Οι στρατιώτες τους έπιασαν αμέσως και ο Αραχής άρχισε να τους ρωτά επίμονα για τον τόπο του Βαρλαάμ. Οι μοναχοί όμως αρνήθηκαν σταθερά να φανερώσουν πού βρισκόταν ο γέροντας δάσκαλός τους. Ο σύμβουλος τους απείλησε ανοιχτά πως, αν δεν τον παρέδιδαν, θα τους περίμενε σκληρός θάνατος.

Εκείνοι απάντησαν με γαλήνη πως δεν φοβούνταν καθόλου τον θάνατο για χάρη του Χριστού. Τότε ο Αραχής διέταξε να τους βασανίσουν σκληρά, ώστε να λυγίσει η αντοχή τους. Όταν είδε πως τίποτα δεν τους έκανε να μιλήσουν, αποφάσισε να τους οδηγήσει στον ίδιο τον βασιλιά.

Μετά από λίγες ημέρες, οι μοναχοί παρουσιάστηκαν δεμένοι μπροστά στον Αβεννήρ, που τους υπέβαλε σε νέα και φοβερότερα βασανιστήρια. Ο βασιλιάς είδε πως με κανέναν τρόπο δεν θα μπορούσε να τους κάνει να προδώσουν τον γέροντα Βαρλαάμ. Διέταξε τότε να τους βγάλουν τα μάτια, για να σβήσει το φως από τα πρόσωπά τους.

Έπειτα τους έκοψαν τα χέρια και τα πόδια, ώστε τα σώματά τους να γίνουν ένα μαρτυρικό θέαμα μπροστά στον λαό. Όλη εκείνη την ώρα οι μοναχοί παρηγορούσαν ο ένας τον άλλον με θερμά και πύρινα λόγια. Παρακινούσαν ο ένας τον άλλον να δεχτούν τον θάνατο με χαρά, για την αγάπη του Κυρίου τους.

Έτσι παρέδωσαν τις ψυχές τους και έλαβαν από τον ίδιο τον Χριστό τα αμάραντα στεφάνια της δόξας. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός παρομοιάζει αυτούς τους δεκαεπτά μοναχομάρτυρες με τους επτά αγίους Μακκαβαίους της Παλαιάς Διαθήκης. Η μνήμη εκείνων τιμάται από την Εκκλησία την πρώτη Αυγούστου, με μεγάλη ευλάβεια από όλους τους πιστούς.

Όπως οι Μακκαβαίοι στάθηκαν ατρόμητοι μπροστά στους διώκτες της πίστης τους, έτσι και αυτοί. Έδειξαν την ίδια ανδρεία και την ίδια αγάπη για τον αληθινό Θεό, μέσα σε χρόνια σκληρής δοκιμασίας. Έγιναν για την Εκκλησία ζωντανό παράδειγμα υπομονής, ομολογίας και αληθινής αυτοθυσίας για τον Χριστό.