Ὁ Ὅσιος Διόδωρος τοῦ Γεωργιανοῦ Λόφου

Σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες ἔμεινε μόνος σὲ ἕνα ἔρημο νησί, χωρὶς ψωμί, χωρὶς νερό, χωρὶς καμία ἀνθρώπινη βοήθεια. Ὅταν οἱ ἀδελφοὶ τὸν βρῆκαν, ἦταν σχεδὸν νεκρός, καὶ μόνο τὰ Ἄχραντα Μυστήρια τὸν ἐπανέφεραν στὴ ζωή. Ὁ Ὅσιος Διόδωρος γεννήθηκε στὸ χωριὸ Τουρτσάσοβο, πάνω στὸν ποταμὸ Ὀνέγα, ἀνάμεσα στὸ Ἀρχάγγελσκ καὶ τὸ Καργκόπολ.

Οἱ γονεῖς του, ὁ Ἱερόθεος καὶ ἡ Μαρία, τοῦ ἔδωσαν στὴ βάπτιση τὸ ὄνομα Διομήδης. Σὲ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν ξεκίνησε προσκύνημα στὴ Μονὴ τῶν Σολόβκι καὶ ἐκεῖ παρέμεινε ὡς δόκιμος μοναχός. Ὅταν συμπλήρωσε τὰ δεκαεννέα του χρόνια, ἔλαβε τὸ μοναχικὸ σχῆμα ἀπὸ τὸν ἡγούμενο Ἀντώνιο, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωσε τὸ ὄνομα Δαμιανός.

Ὁ νέος μοναχὸς τέθηκε ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση ἑνὸς ἔμπειρου γέροντα, τοῦ ἱερομονάχου Ἰωσὴφ ἀπὸ τὸ Μεγάλο Νόβγκοροντ. Ἡ ψυχή του διψοῦσε γιὰ ἡσυχία καὶ ἐρημία, καὶ γι' αὐτὸ ἔφευγε συχνὰ ἀπὸ τὴ μονή, ἀναζητώντας ἀπομονωμένα νησιά. Ἐκεῖ παρέμενε γιὰ πολλὲς ἡμέρες, ἀφοσιωμένος στὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἄσκηση.

Ἡ σκληρὴ ἐκείνη πάλη μὲ τὴ φύση καὶ τὸν ἑαυτό του τὸν ὁδηγοῦσε ὅλο καὶ πιὸ βαθιὰ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Μετὰ τὴν θαυμαστὴ ἀνάρρωσή του, ὁ Ὅσιος συνέχισε νὰ ζεῖ ἀνάμεσα στοὺς ἀναχωρητὲς σὲ ἔρημα νησιά, ἀναζητώντας τὴ βαθύτερη ἕνωση μὲ τὸν Θεό. Στὴ συνέχεια ἐγκαταστάθηκε κοντὰ στὴ λίμνη Βόντλα, ὅπου ἔζησε ἑπτὰ ὁλόκληρα χρόνια μαζὶ μὲ τὸν μαθητή του Πρόχορο.

Ἐκεῖ ὡρίμασε μέσα του ὁ πόθος νὰ ἱδρύσει μοναστήρι πρὸς τιμὴν τῆς Ζωοποιοῦ Τριάδος. Διάλεξε ὡς τόπο τὸν Γεωργιανὸ Λόφο, σὲ ἀπόσταση περίπου δεκαέξι μιλίων ἀπὸ τὴν πόλη Ὀλόνετς. Γιὰ νὰ πραγματοποιήσει τὸ ὅραμά του, ταξίδεψε μέχρι τὴ Μόσχα, ὅπου συνάντησε τὸν τσάρο Μιχαὴλ καὶ ἔλαβε ἐπίσημο διάταγμα γιὰ τὴν ἵδρυση τῆς μονῆς.

Σημαντικὴ βοήθεια προσέφερε καὶ ἡ μητέρα τοῦ τσάρου, ἡ μοναχὴ καὶ γερόντισσα Μάρθα, ἡ ὁποία ἐνίσχυσε γενναιόδωρα τὸ ἔργο του μὲ χρήματα. Ὁ μητροπολίτης Νόβγκοροντ Κυπριανὸς τοῦ παρέδωσε ἕνα ἀντιμήνσιο γιὰ τὴν Ἁγία Τράπεζα, χρήματα καὶ διάφορα ἀναγκαῖα ἐφόδια. Τοῦ ἔδωσε ἀκόμη ἕνα ἔγγραφο μὲ τὸ ὁποῖο ἡ νέα μονὴ ἀπαλλασσόταν ἀπὸ κάθε φορολογικὴ ὑποχρέωση.

Μαζί του ἔστειλε καὶ ἕναν ἱερέα, ὁ ὁποῖος θὰ τελοῦσε τὶς θεῖες ἀκολουθίες στὸν ναὸ τῆς μονῆς. Ἔτσι ξεκίνησε μὲ στέρεα θεμέλια ἡ πνευματικὴ ζωὴ τοῦ νέου μοναστηριοῦ. Κάποτε ὁ Ὅσιος Διόδωρος ταξίδεψε στὸ Νόβγκοροντ, γιὰ νὰ μαζέψει ἐλεημοσύνες πρὸς ὄφελος τῆς μοναστικῆς ἀδελφότητας.

Κατὰ τὴν ἐπιστροφή του συνάντησε ἕναν εὐσεβῆ ἄνθρωπο, ποὺ ὀνομαζόταν Ἰωάννης καὶ ζοῦσε στὸ χωριὸ Ἀμδόμα. Ὁ Ἰωάννης εἶχε μία νεαρὴ κόρη, ἡ ὁποία ἤδη ἦταν ἀρραβωνιασμένη μὲ κάποιον νέο γιὰ νὰ παντρευτεῖ. Μέσα στὴ συνομιλία ἐξήγησε στὸν Ἅγιο τὴν ἐπιθυμία του νὰ δώσει τὴν κόρη του σὲ γάμο.

Ὁ Ὅσιος ἔμεινε γιὰ λίγο σιωπηλὸς καὶ ὕστερα τοῦ ἀπάντησε νὰ περιμένει καὶ νὰ πράξει ὅπως εἶναι ἀρεστὸ στὸν Θεό. Τὴν ἑπομένη ἡμέρα ὁ Ἅγιος ἀνεχώρησε γιὰ τὴ μονή του, ἀφήνοντας στὸν Ἰωάννη ἐκείνη τὴν αἰνιγματικὴ συμβουλή. Σαράντα ἡμέρες ἀργότερα, ἡ νεαρὴ κόρη τοῦ Ἰωάννη ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὡς παρθένος.

Λίγο πρὶν τὴν ἴδια του τὴν κοίμηση, ὁ Ὅσιος Διόδωρος χρειάστηκε νὰ μεταβεῖ στὸ Καργκόπολ γιὰ ὑποθέσεις τῆς μονῆς. Πρὶν ἀναχωρήσει, ἐμπιστεύθηκε τὴν καθοδήγηση τῆς ἀδελφότητας στὸν ἱερομόναχο Ἰωάσαφ καὶ στὸν γέροντα Πρόχορο. Στὸν Πρόχορο φανέρωσε καθαρὰ ὅτι ὁ θάνατός του πλησίαζε καὶ ὅτι δὲν θὰ ξανασυναντιοῦνταν σὲ αὐτὴ τὴ ζωή.

«Ἂν εἶναι ἀρεστὸ στὸν Κύριο, θὰ συναντηθοῦμε στὴν αἰώνια ζωή», εἶπε στὸν μαθητή του μὲ γαλήνη καὶ βεβαιότητα. Ὁ Ὅσιος Διόδωρος παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Κύριο τὸ χίλια ἑξακόσια τριάντα τρία, στὶς εἴκοσι ἑπτὰ Νοεμβρίου. Τὸ σκήνωμά του ἐνταφιάσθηκε ἀρχικὰ στὸ Καργκόπολ, ἐκεῖ ὅπου τὸν εἶχε βρεῖ ὁ θάνατος μακριὰ ἀπὸ τὸ μοναστήρι του.

Δύο ὁλόκληρα χρόνια ἀργότερα, τὸ ἄφθαρτο λείψανό του μεταφέρθηκε μὲ εὐλάβεια στὴ Μονὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἐκεῖ ἐναποτέθηκε δίπλα στὸν νότιο τοῖχο τοῦ καθολικοῦ ναοῦ, ἀνάμεσα στοὺς ἀδελφοὺς ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε συγκεντρώσει καὶ φωτίσει. Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ Ὁσίου στὶς εἴκοσι Νοεμβρίου, ἐπειδὴ ἡ ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του συμπίπτει μὲ τὴ μεγάλη ἑορτὴ τῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας τοῦ Σημείου.

Τὰ ἱερὰ λείψανά του ἀναπαύονται κρυμμένα μέσα στὴν παλαιὰ μονή του, ἡ ὁποία σήμερα λειτουργεῖ ὡς ἐνοριακὸς ναός. Σώζεται ἀκόμη χειρόγραφη Ἀκολουθία πρὸς τιμήν του, μαρτυρία τῆς διαρκοῦς εὐλάβειας τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Ἡ ζωή του παραμένει ζωντανὴ μέσα στὴν παράδοση τοῦ βορρᾶ, ὡς εὐωδία ἡσυχίας καὶ ἀσκητικῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστό.