Άγιος Κλήμης, Πάπας Ρώμης και ιερομάρτυς

Στη μέση της θάλασσας, με μια βαριά άγκυρα δεμένη στον λαιμό του, ρίχτηκαν τα τίμια λείψανα του αγίου Κλήμεντος για να μη βρεθούν ποτέ από τους πιστούς. Κι όμως, η θάλασσα υποχωρούσε κάθε χρόνο επτά μέρες, αποκαλύπτοντας έναν μαρμάρινο ναό που σχημάτισε ο ίδιος ο Θεός για τον μάρτυρά Του. Ο Κλήμης γεννήθηκε στη Ρώμη μέσα σε μια πλούσια και ένδοξη οικογένεια συγγενική με τους αυτοκράτορες Αύγουστο και Τιβέριο.

Από μικρός χωρίστηκε από τους γονείς του μέσα σε δραματικές συνθήκες, καθώς η μητέρα του Ματθιδία έφυγε από τη Ρώμη μαζί με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά. Το καράβι τους ναυάγησε και διασκορπίστηκε ολόκληρη η οικογένεια. Ο πατέρας του Φαύστος έφυγε αργότερα να τους αναζητήσει και δεν γύρισε ποτέ πίσω.

Ο μικρός Κλήμης μεγάλωσε στη Ρώμη με κάθε άνεση, μέσα στη χλιδή των αυτοκρατορικών αυλών και των φιλοσοφικών σχολών. Σπούδασε όλη τη σοφία των εθνικών, όμως η ψυχή του δεν έβρισκε ανάπαυση σε τίποτε από όσα του πρόσφερε ο κόσμος. Συλλογιζόταν διαρκώς τον θάνατο, τον σκοπό της ζωής και την αιωνιότητα.

Όταν έφτασε στην πρωτεύουσα η είδηση για τον Χριστό και το κήρυγμα των αποστόλων, ο νεαρός Κλήμης άναψε από έναν πόθο να μάθει την αλήθεια. Άφησε τον πλούτο και τη δόξα και ξεκίνησε για την Ιουδαία, αναζητώντας τους μαθητές του Κυρίου. Στην Αλεξάνδρεια συνάντησε τον απόστολο Βαρνάβα και άκουσε με βαθιά προσοχή τα λόγια του.

Στην Παλαιστίνη βρήκε τον κορυφαίο Πέτρο, βαπτίστηκε από αυτόν και έγινε αχώριστος μαθητής και συνοδοιπόρος του. Με θαυμαστό τρόπο, μέσα από τις περιπλανήσεις του αποστόλου, βρέθηκαν ξανά όλα τα μέλη της οικογένειάς του. Πρώτα αναγνώρισε τη μητέρα του σε ένα νησί, όπου ζητιάνευε για να ζήσει.

Έπειτα συναντήθηκε με τους διδύμους αδελφούς του Φαυστίνο και Φαυστινιανό, που είχαν επίσης γίνει μαθητές του Πέτρου. Τέλος, ο απόστολος Πέτρος συνάντησε στον δρόμο τον γέροντα Φαύστο και τον οδήγησε στην πίστη του αληθινού Θεού. Όλη η οικογένεια ενώθηκε ξανά μέσα στον Χριστό, και επέστρεψε στη Ρώμη με μεγάλη τιμή από τον αυτοκράτορα.

Ο Φαύστος και η Ματθιδία πέρασαν τα γηρατειά τους μοιράζοντας την περιουσία τους στους φτωχούς. Λίγο πριν από το μαρτυρικό του τέλος, ο απόστολος Πέτρος χειροτόνησε τον Κλήμεντα επίσκοπο Ρώμης. Μετά την κοίμηση των αγίων Λίνου και Ανακλήτου, ο Κλήμης ανέλαβε το τιμόνι της Εκκλησίας σε χρόνια ταραγμένα και γεμάτα διωγμούς.

Κυβέρνησε το ποίμνιο του Χριστού με σοφία, μέσα από πειρασμούς και απειλές που έμοιαζαν με βρυχηθμούς λεόντων. Με το κήρυγμα και τα θαύματά του οδήγησε στην πίστη πλήθος ανθρώπων από κάθε τάξη, ακόμη και αξιωματούχους της αυτοκρατορικής αυλής. Μια αγία ημέρα του Πάσχα βάπτισε τετρακόσιους είκοσι τέσσερις ευγενείς της Ρώμης, ανάμεσα στους οποίους και την ανιψιά του Δομιτίλλα, που την αφιέρωσε στην παρθενία.

Χώρισε επίσης τη Ρώμη σε επτά περιφέρειες, ώστε ειδικοί γραφείς να καταγράφουν τα μαρτύρια των χριστιανών που σφάζονταν για το όνομα του Κυρίου. Όταν είδαν οι εθνικοί την εξάπλωση της πίστεως, ξεσήκωσαν τον λαό και κατηγόρησαν τον Κλήμεντα στον έπαρχο Μαμερτίνο. Εκείνος, χωρίς να βρει καμία αληθινή κατηγορία, ανέφερε την υπόθεση στον αυτοκράτορα Τραϊανό.

Ο ηγεμόνας διέταξε να εξοριστεί ο άγιος στη Χερσώνα του Πόντου, για να εργαστεί στα σκληρά λατομεία της περιοχής. Πολλοί μαθητές του ακολούθησαν εκούσια τον γέροντά τους στην εξορία, καθώς προτιμούσαν τις κακουχίες μαζί του παρά τη ζωή χωρίς τον πνευματικό τους πατέρα. Όταν έφτασε στον τόπο της τιμωρίας, βρήκε εκεί περισσότερους από δύο χιλιάδες χριστιανούς να σπάζουν πέτρες κάτω από φρικτές συνθήκες.

Το μεγαλύτερο μαρτύριο όλων ήταν η έλλειψη νερού, αφού αναγκάζονταν να το μεταφέρουν στους ώμους από απόσταση έξι μιλίων. Ο άγιος Κλήμης τους παρηγορούσε και προσευχόταν μαζί τους για την παράκλησή τους. Σε εκείνη την ώρα της κοινής δεήσεως φανερώθηκε ένας αμνός πάνω σε έναν βράχο, υψώνοντας το ένα πόδι του σαν να έδειχνε σημείο.

Μόνο ο άγιος είδε το θείο όραμα, και κατάλαβε ότι ο ίδιος ο Κύριος υπέδειξε τη θέση της ζωντανής πηγής. Χτύπησε με μικρό σκαπτικό εργαλείο στο μέρος όπου πατούσε ο αμνός, και αμέσως ανέβλυσε άφθονο, καθαρό και γλυκό νερό σαν ποτάμι. Όσοι είδαν το θαύμα δόξασαν τον Θεό μαζί με τον άγιο, ψάλλοντας τους λόγους του ψαλμωδού για τους ποταμούς που ευφραίνουν την πόλη του Θεού.

Η φήμη απλώθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή και πλήθη συνέρρεαν για να δουν την πηγή. Πεντακόσιοι και περισσότεροι άνθρωποι βαφτίζονταν κάθε μέρα από τα χέρια του αγίου επισκόπου. Μέσα σε ένα μόνο καλοκαίρι ανεγέρθηκαν εβδομήντα πέντε εκκλησίες στην περιοχή της Χερσώνος, ενώ συντρίφτηκαν τα είδωλα και γκρεμίστηκαν τα ειδωλολατρικά ιερά.

Όταν έφτασε στον Τραϊανό η είδηση για τη μαζική επιστροφή των κατοίκων στον Χριστό, έστειλε τον αξιωματούχο Αυφιδιανό για να σταματήσει την εξάπλωση της πίστεως. Εκείνος βασάνισε και θανάτωσε πολλούς, αλλά βλέποντας τη χαρά με την οποία βάδιζαν προς το μαρτύριο, στράφηκε αποκλειστικά εναντίον του Κλήμεντος. Επειδή ο άγιος έμεινε ακλόνητος, διέταξε να τον ρίξουν στη μέση της θάλασσας με βαριά άγκυρα στον λαιμό.

Έτσι τελειώθηκε ο ιερομάρτυς γύρω στο εκατοστό πρώτο έτος μετά τη γέννηση του Κυρίου. Οι μαθητές του Κορνήλιος και Φοίβος προέτρεψαν τον λαό να προσευχηθεί ώστε να φανερωθεί το άγιο σώμα του ποιμένα τους. Η θάλασσα τότε υποχώρησε για τρία μίλια και ο λαός βάδισε στον βυθό, όπως οι Ισραηλίτες στην Ερυθρά.

Βρήκαν εκεί έναν μαρμάρινο ναό φτιαγμένο από τον ίδιο τον Θεό, με το άφθαρτο λείψανο και την άγκυρα δίπλα του. Το θαύμα της θάλασσας επαναλαμβανόταν επί πολλούς αιώνες. Πλήθος θαυμάτων γίνονταν δίπλα στον τόπο εκείνο κάθε χρόνο, όταν η θάλασσα παραχωρούσε πορεία στους προσκυνητές για επτά μέρες.

Μια χρονιά ξεχάστηκε μέσα στο σπήλαιο ένα μικρό παιδί, ενώ το νερό επέστρεφε ορμητικά στη θέση του. Οι γονείς του γύρισαν σπίτι με σπαραγμό, πιστεύοντας ότι το παιδί τους χάθηκε για πάντα μέσα στα κύματα. Όταν την επόμενη χρονιά υποχώρησε ξανά η θάλασσα, βρήκαν τον μικρό ζωντανό, καθισμένο δίπλα στον τάφο του αγίου, υγιή και χαρούμενο.

Το παιδί έδειξε με το δάχτυλο τον μάρτυρα και είπε ότι αυτός το έτρεφε και έδιωχνε από κοντά του τις φρικτές δυνάμεις της θάλασσας. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Νικηφόρου το θαύμα σταμάτησε και η θάλασσα δεν υποχωρούσε πλέον. Για πενήντα χρόνια τα τίμια λείψανα έμειναν κρυμμένα κάτω από τα νερά, σε βαθιά λύπη ολόκληρης της Εκκλησίας.

Όταν επίσκοπος της Χερσώνος έγινε ο μακάριος Γεώργιος, έφτασαν εκεί οι ιεροί διδάσκαλοι Μεθόδιος και Κωνσταντίνος ο φιλόσοφος, ο μετέπειτα Κύριλλος. Οι δύο αδελφοί ταξίδευαν για να κηρύξουν στους Χαζάρους και πληροφορήθηκαν την παράδοση για τα κρυμμένα λείψανα. Παρακίνησαν λοιπόν τον Γεώργιο να αναζητήσει τον πνευματικό θησαυρό του τόπου.

Ο επίσκοπος Γεώργιος μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και ανέφερε το ζήτημα στον αυτοκράτορα Μιχαήλ τον τρίτο και στον πατριάρχη Ιγνάτιο. Εκείνοι έστειλαν μαζί του εκλεκτούς άνδρες και ολόκληρο τον κλήρο της Αγίας Σοφίας. Όταν επέστρεψαν στη Χερσώνα, συγκεντρώθηκε όλος ο λαός και βάδισαν με ψαλμούς και ύμνους προς την παραλία.

Η θάλασσα όμως δεν υποχώρησε εκείνη την ημέρα, παρά τις θερμές δεήσεις. Όταν έδυσε ο ήλιος και επιβιβάστηκαν στο πλοίο, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας έλαμψε ξαφνικά μια ουράνια λάμψη πάνω από τα κύματα. Φάνηκε πρώτα η τιμία κεφαλή και κατόπιν ολόκληρα τα λείψανα του ιερομάρτυρος, που αναδύονταν από το βυθό.

Με βαθιά ευλάβεια τα τοποθέτησαν στο πλοίο και τα μετέφεραν θριαμβευτικά στην πόλη, εναποθέτοντάς τα σε επίσημο ναό. Κατά τη θεία λειτουργία που ακολούθησε γίνονταν αμέτρητα θαύματα μπροστά στα μάτια όλων. Τυφλοί ξαναέβλεπαν το φως, χωλοί στέκονταν όρθιοι, και κάθε λογής ασθενείς εύρισκαν θεραπεία.

Δαιμονισμένοι ελευθερώνονταν από τα πονηρά πνεύματα με τη χάρη του Κυρίου. Αργότερα ένα μέρος των λειψάνων μεταφέρθηκε από τους αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο στη Ρώμη και ένα άλλο από τον άγιο Βλαδίμηρο στο Κίεβο. Ο ιερομάρτυς Κλήμης άφησε επίσης ως πνευματική κληρονομιά δύο επιστολές προς Κορινθίους.