Ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

Ένας καβαλάρης που έμοιαζε με μοναχό άρπαξε από τα νερά του χειμάρρου ένα μικρό αγόρι που πνιγόταν, και εκείνο το αγόρι έγινε αργότερα ο μεγάλος θαυματουργός της Καππαδοκίας. Πενήντα ολόκληρα χρόνια πορεύτηκε πεζός και ξυπόλυτος στα χωριά των Φαράσων, χωρίς ποτέ να καθίσει πάνω σε ζώο. Γεννήθηκε γύρω στα χίλια οκτακόσια σαράντα στα Φάρασα της Καππαδοκίας, στο μεγάλο χριστιανικό χωριό της περιοχής.

Ο πατέρας του Ελευθέριος ήταν δάσκαλος και η μητέρα του Βαρβάρα γυναίκα γεμάτη αρετές και απλότητα. Είχαν δύο αγόρια, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο, που έμελλε να γίνει ο Άγιος Αρσένιος της Εκκλησίας. Έμειναν ορφανά πολύ νωρίς και την ανατροφή τους ανέλαβε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους.

Ο μικρός Θεόδωρος, μετά τη θαυμαστή διάσωσή του από τον Άγιο Γεώργιο, αποφάσισε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό. Ο αδελφός του Βλάσιος δοξολογούσε τον Κύριο ως δάσκαλος της βυζαντινής μουσικής στην Κωνσταντινούπολη. Ο Θεόδωρος στάλθηκε αρχικά στη Νίγδη και ύστερα στη Σμύρνη, όπου ολοκλήρωσε με επιμέλεια τις σπουδές του.

Στα είκοσι έξι του χρόνια ανέβηκε στην Ιερά Μονή Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου, στο γνωστό Ζιντζί Ντερέ της περιοχής. Εκεί εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Αρσένιος, αφήνοντας πίσω τον κόσμο και τις φιλοδοξίες της νεότητάς του. Δεν χάρηκε όμως για πολύ την ησυχία του κελιού του, καθώς η ανάγκη για δασκάλους ήταν μεγάλη στην περιοχή.

Ο Μητροπολίτης Παΐσιος ο Δεύτερος τον χειροτόνησε διάκο και τον έστειλε πίσω στα Φάρασα, στα παιδιά του χωριού του. Δίδασκε γράμματα στα ορφανά και εγκαταλειμμένα παιδιά μέσα σε συνθήκες μυστικότητας, για να μην πληροφορηθούν τίποτε οι Τούρκοι. Στα τριάντα του χρόνια χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στην Καισάρεια και έλαβε τον τίτλο του αρχιμανδρίτη με την ευλογία να εξομολογεί.

Από εκείνη τη στιγμή η πνευματική του δράση άρχισε να απλώνεται σταθερά σε όλη την περιφέρεια των Φαράσων. Με τη χάρη που του χάρισε ο Θεός θεράπευε τις ψυχές και τα σώματα των ανθρώπων που έτρεχαν κοντά του. Δεν ξεχώριζε ποτέ ανάμεσα σε χριστιανούς και Τούρκους, γιατί έβλεπε σε όλους την εικόνα του Θεού.

Το κελί του στεκόταν μικρό και απέριττο μέσα στον κόσμο, αλλά εκείνος κατάφερνε να ζει εντελώς έξω από αυτόν. Δύο ημέρες την εβδομάδα, την Τετάρτη και την Παρασκευή, παρέμενε έγκλειστος, βυθισμένος ολόκληρος στην προσευχή. Ώρες ολόκληρες έμενε γονατιστός μπροστά στον Θεό για τον λαό που του είχε εμπιστευθεί ο Κύριος.

Η ευαισθησία του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δεν άντεχε να προκαλέσει κανένα κακό στη φύση, και ιδιαίτερα στα ζώα. Ποτέ δεν κάθισε πάνω σε ζώο για να αναπαυθεί, ακόμη και όταν περπατούσε ολόκληρες ημέρες ως τα παράλια. Πέντε φορές έκανε αυτό το μακρύ ταξίδι για να ταξιδέψει με πλοίο προς τους Αγίους Τόπους.

Έλεγε με απλότητα ότι, αφού ο Χριστός σπάνια κάθισε σε ζώο, πώς θα τολμούσε εκείνος, ένας ταπεινός μοναχός. Αρνιόταν επίσης κατηγορηματικά να τον υπηρετούν γυναίκες μέσα στο κελί του. Τόνιζε στον πιστό του ψάλτη Πρόδρομο ότι ο καλόγερος που τον υπηρετούν γυναίκες δεν είναι πια καλόγερος.

Έτσι ζούσε με αυταπάρνηση, αγαπώντας πρώτα τον Θεό και έπειτα κάθε εικόνα Του στον πλησίον. Αμέτρητα ήταν τα θαύματα που επιτέλεσε με τη δύναμη της προσευχής του στα χρόνια της διακονίας του. Στείρες γυναίκες αποκτούσαν παιδιά, αφού ο Άγιος διάβαζε ευχή ή έδινε ένα μικρό φυλακτό γραμμένο με το ίδιο του το χέρι.

Διάβαζε το Άγιο Ευαγγέλιο πάνω σε τυφλούς, βουβούς, παραλυτικούς και δαιμονισμένους, και εκείνοι θεραπεύονταν προτού καν ολοκληρωθεί η ανάγνωση. Πολλοί άνθρωποι έπαιρναν χώμα από το κατώφλι του κελιού του, το ανακάτευαν με λίγο νερό και θεραπεύονταν από τη μεγάλη πίστη τους. Χρήματα ποτέ δεν δέχτηκε, ούτε καν τα έπιανε στα χέρια του, και επαναλάμβανε πως η πίστη μας δεν πουλιέται.

Με σοφία και διάκριση φύλαγε το ποίμνιό του από τις πιέσεις των Τούρκων και από τις παγίδες των ξένων ιεραποστόλων. Από σεβασμό και αγάπη οι συγχωριανοί του τον αποκαλούσαν Χατζεφεντή και θεωρούσαν τα λόγια του ευλογία. Αρνιόταν επανειλημμένως να γίνει επίσκοπος και έγινε μόνο έξαρχος του Παναγίου Τάφου και τοποτηρητής της μητροπόλεως.

Στις εξομολογήσεις φρόντιζε πάντοτε να σηκώνει το φιλότιμο του ανθρώπου, και ποτέ δεν φερόταν με σκληρότητα προς τους μετανοούντες. Για να κρύψει τις αρετές του από τα μάτια των ανθρώπων, παρουσιαζόταν πολλές φορές ως σκληρός και οξύθυμος γέροντας. Αποπαίρνει με δήθεν αυστηρότητα τις γυναίκες που από ευγνωμοσύνη ήθελαν να του φέρουν φαγητό ή να τον φροντίσουν.

Όταν ύψωνε τα χέρια του στην προσευχή, φώναζε δυνατά τον Θεό σαν να ράγιζε η ίδια η καρδιά του. Έπιανε σχεδόν τον Χριστό από τα πόδια και δεν τον άφηνε αν δεν εκπλήρωνε το αίτημά του. Είχε ακόμη και προορατικό χάρισμα, και είχε πληροφορηθεί από νωρίς ότι θα έφευγαν αναγκαστικά για την Ελλάδα.

Πράγματι, με τη μεγάλη ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας οι Φαρασιώτες ξεριζώθηκαν από τα πάτρια εδάφη τους. Γνώριζε επίσης ότι ο θάνατός του θα ερχόταν πάνω σε κάποιο μακρινό νησί, μακριά από τη γενέτειρά του. Τρεις ημέρες πριν την κοίμησή του παρουσιάστηκε η Παναγία και τον περιπλάνησε σε όλα τα μοναστήρια του Αγίου Όρους.

Του φανέρωσε με γλυκύτητα ότι σε τρεις μέρες θα παρουσιαζόταν ενώπιον του Κυρίου που τόσο πολύ αγάπησε σε όλη τη ζωή του. Στις δέκα Νοεμβρίου του χίλια εννιακόσια είκοσι τέσσερα ο Όσιος Αρσένιος εκοιμήθη ειρηνικά στην Κέρκυρα, εκπληρώνοντας την προφητεία. Είχε ζήσει εκεί μόλις σαράντα ημέρες μετά την έξοδο από την αγαπημένη του Καππαδοκία, όπως ο ίδιος είχε προείπει.

Το πρόσωπό του έλαμπε ως το τέλος από την ασκητική γαλήνη, σαν το χρώμα του ώριμου κυδωνιού στο δέντρο. Είχε εξαϋλωθεί ολοκληρωτικά από τους πνευματικούς αγώνες και από την αδιάκοπη φροντίδα για το ποίμνιό του. Πενήντα ολόκληρα χρόνια ποίμανε με αγάπη τους ανθρώπους ως καλός ποιμένας, χωρίς ποτέ να αναπαυθεί.

Το χίλια εννιακόσια πενήντα οκτώ έγινε η ανακομιδή των ιερών του λειψάνων από τον μοναχό Παΐσιο στην Κόνιτσα. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το χίλια εννιακόσια εβδομήντα, μεταφέρθηκαν στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, κοντά στη Θεσσαλονίκη. Εκεί τα τίμια λείψανα φυλάσσονται ως σήμερα και επιτελούν αμέτρητα θαύματα σε όσους προστρέχουν με πίστη.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον συγκατέλεξε επισήμως στους Αγίους στις έντεκα Φεβρουαρίου του χίλια εννιακόσια ογδόντα έξι. Τη γνωριμία του στο πλήρωμα της Εκκλησίας τη χαρίζει ο πνευματικός του γιος, ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης. Ας έχουμε όλοι την ευχή και την προστασία του στη ζωή μας.