Ο γιατρός μάρτυρας των Τυάνων

Ένα άγριο άλογο τον έσερνε πάνω σε αγκάθια και αιχμηρές πέτρες για είκοσι τέσσερα μίλια έξω από την πόλη. Πριν από εκείνη τη φρικτή πορεία, στα πόδια του είχαν καρφωθεί δώδεκα μεγάλα σιδερένια καρφιά μήκους μιας σπιθαμής. Αυτό ήταν το τέλος ενός γιατρού, που στα Τύανα της Καππαδοκίας θεράπευε σώματα και ψυχές με την πίστη του Χριστού.

Ο Άγιος Ορέστης έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, όταν ο διωγμός κατά των χριστιανών εξαπλωνόταν παντού. Ήταν άνθρωπος μορφωμένος, ικανός στην ιατρική τέχνη και συνάμα γενναίος στρατιώτης της πατρίδας του. Από την παιδική του ηλικία είχε αφιερωθεί στον Κύριο και πρόσφερε καθημερινά θυσία αινέσεως με καθαρή καρδιά.

Ο αξιωματικός Μαξιμίνος έφτασε στα Τύανα με εντολή του αυτοκράτορα να σβήσει τον χριστιανισμό από την Καππαδοκία. Η πίστη όμως είχε ριζώσει βαθιά στις καρδιές των κατοίκων εκείνης της περιοχής. Ανάμεσα στους πρώτους που οδήγησαν μπροστά στο δικαστήριο ήταν ο φημισμένος γιατρός Ορέστης.

Με θάρρος και χωρίς δισταγμό ομολόγησε τον Κύριο Ιησού Χριστό μπροστά στον σκληρό άρχοντα. Εκείνη η ομολογία θα γινόταν η αρχή ενός μαρτυρίου που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη φαντασία. Ο Μαξιμίνος πίστεψε ότι θα τον κερδίσει με κολακείες και υποσχέσεις πλούτου, τιμών και δόξας.

Του υποσχέθηκε αξιώματα κοντά στον αυτοκράτορα, αν δεχόταν να προσκυνήσει τα είδωλα της ρωμαϊκής λατρείας. Ο γιατρός των Τυάνων απάντησε ότι δεν αναζητούσε πρόσκαιρη τιμή και δεν φοβόταν τη χλεύη χάρη του Κυρίου του. Δήλωσε καθαρά ότι ως πολίτης υπακούει στα πολιτικά πράγματα, αλλά δεν αναγνωρίζει άλλον βασιλιά παρά μόνο τον αληθινό Θεό.

Τότε ο άρχοντας πρόσταξε να τον γυμνώσουν και να τον μαστιγώσουν μέσα στον ίδιο τον ειδωλολατρικό ναό. Σαράντα στρατιώτες αλλάζονταν με τη σειρά και τον χτυπούσαν με ραβδιά, με σχοινιά και με νεύρα βοδιών. Τα όργανα του βασανισμού έσπαζαν στα χέρια τους, όμως ο Άγιος υπέμενε με θαυμαστή καρτερία.

Στο σώμα του δεν έμεινε σημείο χωρίς πληγή και φάνηκαν ακόμη και τα σπλάχνα του από τα χτυπήματα. Έπειτα του έκαψαν τα πλευρά με πυρωμένα σίδερα και έριξαν στις πληγές ξύδι ανακατεμένο με χολή. Πασπάλισαν τις πληγές με αλάτι, για να αυξήσουν τους πόνους του μάρτυρα.

Ωστόσο εκείνος ύψωσε τα μάτια προς τον ουρανό και ζητούσε από τον Θεό σημείο αγαθό. Ο Κύριος άκουσε τη φωνή του πιστού δούλου του και αμέσως φανερώθηκε η δύναμή του στον ναό. Ο Άγιος φύσηξε προς τα είδωλα και εκείνα έπεσαν στο πάτωμα και έγιναν σκόνη μπροστά στα μάτια όλων.

Οι παρόντες βγήκαν τρέχοντας έξω, κυριευμένοι από τρόμο, και μόλις πέρασε το κατώφλι ο μάρτυρας, ολόκληρος ο ναός κατέρρευσε με πάταγο. Ο Μαξιμίνος εξοργίστηκε ακόμη περισσότερο και διέταξε να τον κλείσουν στην εσωτερική φυλακή. Πρόσταξε τον δεσμοφύλακα να μην του δίνει ούτε ψωμί ούτε νερό για επτά ολόκληρες ημέρες.

Μέσα στο σκοτάδι ο Άγιος προσευχόταν στον Κύριο που τον είχε διδάξει την ευσέβεια από τη νεότητά του. Παρακαλούσε τον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ να τον κατατάξει στη χορεία των μαρτύρων της βασιλείας του. Έμεινε επτά ημέρες χωρίς τροφή και χωρίς νερό, στηριγμένος μόνο στη χάρη του Χριστού.

Την όγδοη ημέρα τον έβγαλαν ξανά μπροστά στο δικαστήριο για νέα ανάκριση. Ο άρχοντας τον απείλησε με σκληρότερα βασανιστήρια και με ατιμωτικό θάνατο. Ο μάρτυρας αποκρίθηκε ότι κρατούσε πάντοτε στην καρδιά του την εικόνα του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Τότε ο Μαξιμίνος πρόσταξε να φέρουν δώδεκα σιδερένια καρφιά μήκους μιας σπιθαμής για το τελευταίο μαρτύριο. Τα κάρφωσαν στις πτέρνες του Αγίου και τον έδεσαν ζωντανό πίσω από ένα ατίθασο και ανήμερο άλογο. Άφησαν το άλογο ελεύθερο και εκείνο ξεκίνησε άγριο καλπασμό μέσα από δρόμους, χωράφια, αγκάθια και αιχμηρές πέτρες.

Σύρθηκε ο μάρτυρας πάνω από είκοσι τέσσερα μίλια μακριά από την πόλη των Τυάνων. Με τα μέλη του διαμελισμένα και τα οστά συντριμμένα, ο Άγιος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Οι ειδωλολάτρες έριξαν το ιερό λείψανο σε ποταμό, για να μην μπορέσουν οι χριστιανοί να το τιμήσουν.

Όμως ένας άνθρωπος λαμπρός σαν τον ήλιο εμφανίστηκε, μάζεψε τα ιερά λείψανα και τα έθαψε σε βουνό κοντά στην πόλη. Πολλά χρόνια αργότερα, την εποχή που ο Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ ολοκλήρωνε το συναξάρι του μάρτυρα, εκείνος εμφανίστηκε σε όραμα. Ο Άγιος Ορέστης άνοιξε το στήθος του και έδειξε βαθιά πληγή στην αριστερή πλευρά, καμένη με σίδερο.

Έδειξε τους αγκώνες με τα κομμένα νεύρα και τα γόνατα τραυματισμένα από δρεπάνι. Φανέρωσε στον γραφέα ότι τα παθήματά του ήταν πολύ μεγαλύτερα από όσα είχαν καταγραφεί στις πηγές. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ακούστηκε η καμπάνα για τον όρθρο και το όραμα έσβησε.