Ο Ιερομάρτυρας Μίλος και το θαύμα του φιδιού

Ένας Πέρσης στρατιώτης του βασιλιά εγκατέλειψε τα όπλα ύστερα από φοβερή νυχτερινή οπτασία, που του απαγόρευσε να μπει στο στράτευμα. Αργότερα, ως επίσκοπος, σκότωσε με μόνη την πνοή του στόματος ένα τεράστιο φίδι μέσα σε σπήλαιο της ερήμου. Ο Άγιος Μίλος καταγόταν από ένα μικρό χωριό της Περσίας και βαπτίστηκε από νεαρή ηλικία στην ορθόδοξη πίστη.

Αφοσιώθηκε με ζήλο στη μελέτη των ιερών γραμμάτων και ετοιμαζόταν να καταταγεί στον περσικό στρατό. Όμως ο Θεός τον σταμάτησε με εκείνη τη συγκλονιστική οπτασία, η οποία του απαγόρευσε αυστηρά κάθε στρατιωτική σταδιοδρομία. Από τότε ο νέος έζησε μέσα στην αγνότητα και στην άσκηση, με αδιάλειπτη προσευχή για τον εαυτό του και για όλο το γένος του.

Μετά από μερικά χρόνια άφησε την πατρίδα του και ασπάστηκε τον μοναχικό βίο στα Σούσα. Εκεί, στον τόπο όπου ο Προφήτης Δανιήλ είδε κάποτε τις θεϊκές οπτασίες του, εγκαταστάθηκε με βαθιά κατάνυξη. Σύντομα τον χειροτόνησε επίσκοπο ο ομολογητής και μάρτυρας Γέδιος, που είχε ήδη μαρτυρήσει για το όνομα του Χριστού.

Έτσι ξεκίνησε η ποιμαντική του διακονία ανάμεσα σε ειδωλολάτρες και σκληρόκαρδους κατοίκους. Ο νέος επίσκοπος αγωνίστηκε με κόπο πολύ ελέγχοντας τους χριστιανούς της περιοχής, οι οποίοι ζούσαν παράνομα με λόγια και έργα. Εκείνοι όμως όχι μόνο δεν συμμορφώθηκαν, αλλά τον έδειραν άγρια και τον έδιωξαν έξω από την πόλη ημιθανή.

Φεύγοντας, ο άγιος προφήτευσε ότι θα έπεφτε επάνω τους η οργή του Θεού για την αμετανοησία τους. Μετά από τρεις μόλις μήνες η πρόρρησή του εκπληρώθηκε με τρόπο φοβερό και αμετάκλητο. Οι άρχοντες της επισκοπής διέπραξαν μεγάλο σφάλμα εναντίον του βασιλιά τους και ξεσήκωσαν την οργή του.

Εκείνος έστειλε στρατό με τριακόσιους ελέφαντες, ο οποίος κατέστρεψε ολοκληρωτικά την πόλη. Τους κατοίκους τους θανάτωσαν με τα μαχαίρια χωρίς καμία επιείκεια. Στο μεταξύ ο άγιος είχε φτάσει στα Ιεροσόλυμα και προσκύνησε τους Αγίους Τόπους με δάκρυα ευλάβειας.

Από εκεί κατέβηκε στην έρημο της Νιτρίας και βρήκε τον Αμμώνιο, τον γνωστό μαθητή του Μεγάλου Αντωνίου. Έμεινε κοντά του δύο ολόκληρα χρόνια, μαθαίνοντας την ακρίβεια της ασκητικής ζωής. Έπειτα πήρε τον δρόμο της επιστροφής για την μακρινή Περσία.

Στον δρόμο της επιστροφής σταμάτησε σε έναν μοναχό που κατοικούσε σε ένα απομονωμένο σπήλαιο της ερήμου. Μόλις μπήκε στο σπήλαιο, αντίκρισε έναν τεράστιο δράκοντα τριάντα δύο πήχεις σε μάκρος, που έσπερνε τον τρόμο. Ο άγιος όμως δεν φοβήθηκε καθόλου και είπε με δύναμη ότι έφτασε επάνω του η οργή του Κυρίου.

Σφράγισε τον δράκοντα με τον τύπο του τιμίου Σταυρού και του φύσηξε επάνω με την ευλογημένη πνοή του. Αμέσως, μέσα στο θαύμα της θεϊκής δύναμης, το θηρίο σχίστηκε στα δύο και πέθανε επί τόπου. Στη συνέχεια ο άγιος έφτασε στην επαρχία του και ανήγειρε εκεί εκκλησία για την συγχώρηση του λαού.

Ο λαός αυτός είχε ήδη τιμωρηθεί πικρά με τον σκληρό θάνατο που του επέβαλε ο βασιλιάς. Ύστερα από αρκετό καιρό έφτασε στην πόλη Κτησιφώντα, όπου είχε συγκληθεί σύνοδος επισκόπων. Στάθηκε εκεί στη μέση της συνάξεως και έλεγξε αυστηρά τον επίσκοπο εναντίον του οποίου είχε συνέλθει η ιερά σύνοδος.

Εκείνος με αλαζονεία περιπαικτική ξευτέλιζε τον άγιο, καυχώμενος για την δική του σοφία. Ο άγιος, βλέποντας την σκληρή αμετανοησία του, τον προειδοποίησε ότι η οργή του Θεού έφτασε επάνω του. Μαζί με τον λόγο του έπεσε αστραπή από τους ουρανούς, και ο επίσκοπος έμεινε παράλυτος στο μισό σώμα.

Έζησε έτσι δώδεκα ολόκληρα χρόνια ως ζωντανό παράδειγμα και ύστερα παρέδωσε την ψυχή του. Έπειτα ο άγιος Μίλος έφτασε σε άλλη πόλη, της οποίας ο άρχοντας υπέφερε δύο χρόνια από φοβερή και ανίατη αρρώστια. Εκείνος ζήτησε με αγγελιαφόρο την ευχή του αγίου και την επίσκεψή του.

Ο επίσκοπος έστειλε μήνυμα στον άρρωστο να ζώσει τη μέση του και να έρθει μόνος του στα πόδια του. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, μόλις ειπώθηκαν αυτά τα λόγια, ο άρχοντας σηκώθηκε εντελώς υγιής. Έτρεξε στον άγιο, έπεσε στα τίμια πόδια του και τα φιλούσε με βαθιά ευγνωμοσύνη.

Το παράδοξο αυτό θαύμα τράβηξε πολλούς απίστους στην αληθινή πίστη του Χριστού. Στην ίδια περιοχή ο άγιος έδιωξε δαίμονες από πολλούς ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Μια παράλυτη γυναίκα κατάκοιτη εννέα ολόκληρα χρόνια σηκώθηκε υγιής, μόλις την έπιασε από το χέρι.

Έναν άνθρωπο που αδικούσε σκληρά τον πλησίον του και βεβαίωνε με ψεύτικο όρκο την αδικία του, ο άγιος τον τιμώρησε αυστηρά. Μέσα από την προσευχή του τού χάρισε σε όλο το σώμα του τη λέπρα του Γιεζή, για παραδειγματισμό πολλών άλλων ανθρώπων της πόλης. Έτσι, μετά από αυτό το συγκλονιστικό σημείο, μεγάλο πλήθος έτρεξε στον επίσκοπο και ζήτησε με δάκρυα το βάπτισμα.

Πολλά ακόμη θαύματα τέλεσε ο άγιος σε διάφορους τόπους με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Όταν άκουσε τη φήμη αυτή ο σκληρός άρχοντας Βασιλίσκος, έστειλε στρατιώτες και έφερε δεμένο τον άγιο μπροστά του. Παρουσίασε ταυτόχρονα και τους δύο πιστούς μαθητές του στο δικαστήριο της ανομίας του.

Βλέποντας την πίστη τους ειλικρινή και ασάλευτη, τους υπέβαλε σε φοβερές βασανιστικές δοκιμασίες χωρίς κανένα οίκτο. Στη συνέχεια, μέσα στην οργή του, τράβηξε ο ίδιος το σπαθί του και χτύπησε τον άγιο στο στήθος. Όμοια και ο αδελφός του, συμφωνώντας στο φόνο, χτύπησε με μαχαίρι την καρδιά του μάρτυρα.

Ο επίσκοπος, ζωντανός ακόμη, προφήτευσε τον θάνατό τους την επόμενη μέρα από τα ίδια τους τα χέρια. Είπε στους δύο αδελφούς ότι, επειδή συμφώνησαν να σκοτώσουν αναίτιο άνθρωπο του Θεού, θα φονεύονταν ο ένας από τον άλλο. Πρόσθεσε ακόμη ότι η μητέρα τους θα έμενε άτεκνη και θλιμμένη για όλη την υπόλοιπη ζωή της.

Με αυτά τα προφητικά λόγια παρέδωσε ειρηνικά την αγία ψυχή του στα χέρια του ζωντανού Θεού. Τους δύο μαθητές του ο ασεβής άρχοντας τους ανέβασε επάνω σε δύο αντικρινά βουνά της περιοχής. Εκεί τους θανάτωσαν με ξύλινα ρόπαλα και τους έθαψαν κάτω από σωρό λιθαριών.

Τα τίμια λείψανα των αθλητών της πίστεως τα παρέλαβαν οι χριστιανοί και τα ενταφίασαν με ευλάβεια. Την επόμενη μέρα ο Βασιλίσκος βγήκε μαζί με τον αδελφό του για κυνήγι, χωρίς να λογαριάσει την πρόρρηση του αγίου. Νόμισαν ότι τα λόγια του ήταν μάταιες φλυαρίες ενός γέροντα και τα περιφρόνησαν εντελώς.

Είδαν τότε ένα ελάφι και έτρεξαν να το προφτάσουν με τα άλογά τους μέσα στο δάσος. Στάθηκαν ο ένας απέναντι από τον άλλο, με το ζώο ανάμεσά τους ως στόχο. Έριξαν ταυτόχρονα και οι δύο τις λόγχες τους για να σκοτώσουν το ζώο που έτρεχε.

Οι λόγχες όμως καρφώθηκαν στις δικές τους καρδιές, και έτσι παρέδωσαν βίαια τις ψυχές τους.