Ο Μάρτυρας Κωνσταντίνος, Βασιλιάς της Γεωργίας

Σε ηλικία ογδόντα πέντε ετών, ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος οδήγησε ο ίδιος τον στρατό της Καρτλίας ενάντια στους Άραβες εισβολείς. Λίγο αργότερα, αιχμάλωτος στη Σαμάρρα του Ιράκ, στάθηκε μπροστά στον χαλίφη και αρνήθηκε με θάρρος να απαρνηθεί τον Χριστό. Ο ένατος αιώνας υπήρξε μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους στην ιστορία της Γεωργίας.

Οι Άραβες μουσουλμάνοι σκόρπιζαν τον όλεθρο σε ολόκληρη την περιοχή της Καρτλίας, εξισλαμίζοντας με τη βία πολλούς ανθρώπους. Πλήθος φτωχών και τρομαγμένων πιστών παρασύρθηκε στον πειρασμό να προδώσει την πατρώα πίστη του. Εκείνη την εποχή ζούσε στην Καρτλία ο γενναίος και πιστός χριστιανός πρίγκιπας Κωνσταντίνος, άνθρωπος αριστοκρατικής γενιάς και βαθιάς ευσέβειας.

Καταγόταν από τους πρίγκιπες της Καχετίας, και γι' αυτό τον λόγο έφερε την προσωνυμία Κάχι. Όπως ταιριάζει σε κάθε αληθινό χριστιανό, θεωρούσε τον εαυτό του τον μεγαλύτερο ανάμεσα στους αμαρτωλούς. Συχνά έλεγε με συντριβή πως δεν υπάρχει συγχώρεση για τις αμαρτίες του, παρά μόνο αν χυθεί το αίμα του για χάρη Εκείνου που έχυσε το δικό Του αθώο αίμα για όλους.

Με αυτόν τον φλογερό πόθο μέσα του, ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να ανέβει στους Αγίους Τόπους. Στα Ιεροσόλυμα μοίρασε πλούσια δώρα στις εκκλησίες και προσκύνησε με συγκίνηση τις σεβάσμιες μνήμες του Σωτήρα. Επισκέφθηκε την έρημο του Ιορδάνη, όπου έλαβε τις ευχές των αγίων πατέρων που ασκούνταν στις σπηλιές της.

Γύρισε στην πατρίδα του γεμάτος εσωτερική χαρά, σαν να είχε αναγεννηθεί από την επαφή με τα ιερά εκείνα προσκυνήματα. Από τότε φρόντιζε κάθε χρόνο να στέλνει στα Ιεροσόλυμα τριάντα χιλιάδες αργυρά νομίσματα, ώστε να συνεχίσουν να ευημερούν τα ιερά καθιδρύματα. Η ευλάβειά του δεν ήταν μόνο εξωτερική επίδειξη, αλλά καρπός βαθιάς πίστης και αγάπης για τον Χριστό.

Στα έτη οκτακόσια πενήντα τρία και οκτακόσια πενήντα τέσσερα μετά Χριστόν, οι Άραβες μουσουλμάνοι εισέβαλαν στη Γεωργία υπό την αρχηγία του Μπουγκά-Τουρκ. Παρά την προχωρημένη ηλικία του, ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος ανέλαβε ο ίδιος την αρχηγία του στρατού της Καρτλίας μαζί με τον γιο του Ταρχούτζ. Έξω από την πόλη Γκόρι έγινε μια άνιση και αιματηρή μάχη ανάμεσα στους Άραβες και τους Γεωργιανούς υπερασπιστές της πίστης.

Παρά την πεισματική αντίσταση των Γεωργιανών, η μάχη κατέληξε σε ήττα και ο Κωνσταντίνος μαζί με τον γιο του οδηγήθηκαν αιχμάλωτοι. Έστειλαν τον πρίγκιπα στη Σαμάρρα, μια πόλη στο κεντρικό τμήμα του σημερινού Ιράκ, όπου βρισκόταν ο χαλίφης Τζααφάρ αλ Μουτατουακίλ. Ο χαλίφης γνώριζε καλά τον τεράστιο σεβασμό που απολάμβανε ο Κωνσταντίνος από τους Γεωργιανούς και από κάθε χριστιανό που τον γνώριζε.

Τον υποδέχτηκε λοιπόν με τιμές και του πρότεινε να απαρνηθεί την πίστη του Χριστού, απειλώντας τον με θάνατο σε περίπτωση άρνησης. Όμως ο γενναίος πρίγκιπας, ενισχυμένος από τη θεία χάρη, απάντησε χωρίς κανέναν φόβο και χωρίς δισταγμό. Είπε με παρρησία πως το σπαθί του χαλίφη δεν τον τρομάζει, γιατί φοβάται μόνο Εκείνον που μπορεί να καταστρέψει ψυχή και σώμα.

Ομολόγησε με σταθερή φωνή πως αληθινός Θεός είναι ο παντοδύναμος Κύριος, ο Δημιουργός του κόσμου και Πατέρας στους αιώνες. Τα λόγια του αντήχησαν μέσα στο παλάτι σαν σάλπιγγα γενναίας ομολογίας. Ο χαλίφης τότε εξοργίστηκε και διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό του γέροντα μάρτυρα.

Ο άγιος δέχτηκε την απόφαση με γαλήνη ψυχής. Γονατιστός στο έδαφος, ο μάρτυρας ύψωσε μια τελευταία προσευχή προς τον Κύριο, παραδίδοντας σε εκείνον την ψυχή του. Έτσι τελειώθηκε στις δέκα Νοεμβρίου του οκτακοσίου πενήντα δύο μετά Χριστόν, ημέρα στην οποία τιμάται και ο μεγαλομάρτυρας Γεώργιος.

Η σύμπτωση αυτή θεωρήθηκε ευλογία από τους πιστούς, σαν να συνόδευε ο τροπαιοφόρος Γεώργιος τον γενναίο ομολογητή του Χριστού. Το τίμιο σώμα του αγίου κρεμάστηκε με διαταγή του χαλίφη σε ψηλό στύλο, ώστε να εκφοβίσει τους χριστιανούς πιστούς της περιοχής. Όμως ο σκοπός αυτός δεν επιτεύχθηκε, γιατί η θυσία του ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την πίστη των ομοφύλων του.

Μετά από κάποιο διάστημα, χριστιανοί ευλαβείς κατάφεραν να ενταφιάσουν τα ιερά λείψανα με τη σιωπηλή τιμή που τους αξιζε. Λίγα χρόνια αργότερα, μια ομάδα πιστών Γεωργιανών μετέφεραν τα άγια λείψανα στην πατρίδα του μάρτυρα. Εκεί τα ενταφίασαν εκ νέου με μεγάλη τιμή και βαθύ σεβασμό, ανάμεσα στους ομοεθνείς του.

Μέσα στον ίδιο αιώνα η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία κατέταξε τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο-Κάχι της Καρτλίας ανάμεσα στους αγίους της. Η μνήμη του παραμένει ζωντανή και φωτεινή ως σήμερα.