Ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης της Θεσσαλονίκης

Ένας νεαρός ανθύπατος της Θεσσαλονίκης, ντυμένος με τη χλαμύδα του Ρωμαίου αξιωματούχου, στάθηκε μπροστά στον Μαξιμιανό και ομολόγησε ανοιχτά τον Χριστό. Λίγες ώρες αργότερα, μέσα σε υπόγειο λουτρό, οι λόγχες των στρατιωτών τρύπησαν το σώμα του τη στιγμή που προσευχόταν όρθιος. Έτσι σφραγίστηκε η ζωή του αγίου Δημητρίου, του μυροβλύτη μάρτυρα της Θεσσαλονίκης.

Καταγόταν από μία από τις πιο αριστοκρατικές οικογένειες της επαρχίας της Μακεδονίας και έζησε στις αρχές του τέταρτου αιώνα μετά Χριστόν. Οι συμπολίτες του τον εκτιμούσαν για την ευγενική καταγωγή, τη χάρη της εμφάνισης, την αρετή, τη σοφία και την καλοσύνη του. Παρά τη νεαρή ηλικία, γνώριζε άριστα την πολεμική τέχνη και ο Γαλέριος, καίσαρας τότε της Ανατολής, τον είχε ορίσει στρατηγό των στρατευμάτων της Θεσσαλίας και ανθύπατο της Ελλάδας.

Όμως τα αξιώματα δεν αλλοίωσαν την καρδιά του ούτε του στέρησαν το μέτρο των ουσιαστικών πραγμάτων. Η πίστη στον Χριστό τον είχε αλλάξει βαθιά και ο ίδιος καταφρόνησε τη δόξα του κόσμου. Το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του το ξόδευε στη δημόσια διδασκαλία και ερμηνεία του λόγου του Θεού.

Ο λόγος του πειστικός και η ίδια η ζωή του γινόταν εφαρμογή της δικαιοσύνης, της ειρήνης και της αγάπης προς τους αδελφούς. Πολλοί ειδωλολάτρες έγιναν χριστιανοί χάρη στο κήρυγμά του, παρά τους σκληρούς διωγμούς που είχε κηρύξει ο αυτοκράτορας. Ο Μαξιμιανός θριάμβευε εκείνον τον καιρό απέναντι στους Σκύθες και επιστρέφοντας από τη Ρώμη σταμάτησε στη Θεσσαλονίκη για να συγκεντρώσει το πλήθος σε θυσίες.

Μερικοί ειδωλολάτρες, ζηλόφθονοι για την επιτυχία του λόγου του Δημητρίου, εκμεταλλεύτηκαν την παρουσία του αυτοκράτορα και τον κατήγγειλαν ως χριστιανό. Η έκπληξη του ηγεμόνα μεταβλήθηκε γρήγορα σε σφοδρή οργή, όταν έμαθε ότι ο Δημήτριος κήρυσσε με επιτυχία μέσα στις επίσημες συγκεντρώσεις. Με εντολή του τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν σε ένα στενό και σκοτεινό κελί, στο υπόγειο και ακάθαρτο τμήμα ενός λουτρού.

Λένε πως ένας σκορπιός πλησίασε το πόδι του για να τον τσιμπήσει, αλλά με το σημείο του σταυρού ο μάρτυρας τον εξαφάνισε. Έμεινε μόνος μέσα στην υγρασία και τη δυσοσμία εκείνου του χώρου χωρίς καμιά διαμαρτυρία. Γεμάτος χαρά αναλογιζόταν τη σύντομη κοινωνία του με το σωτήριο πάθος του Χριστού και περίμενε ήσυχα την ώρα του μαρτυρίου του.

Ο Μαξιμιανός είχε οργανώσει στο αμφιθέατρο αγώνες μονομάχων προς τιμήν του θριάμβου του. Είχε φέρει μαζί του έναν πελώριο άνδρα με δύναμη ηρακλή, ονόματι Λυαίο, από τη φυλή των Βανδάλων. Ήταν τόσο δυνατός και επιδέξιος, ώστε κανείς δεν είχε αντισταθεί απέναντί του ως τότε.

Ο Νέστορας, ένας νεαρός χριστιανός, βλέποντας την κενή υπερηφάνεια του αυτοκράτορα δίπλα στον γίγαντα, αποφάσισε να αποδείξει πως η αληθινή δύναμη ανήκει μόνο στον Χριστό. Έτρεξε στον Δημήτριο και ζήτησε την ευχή και την προστασία του για την αναμέτρηση. Ο άγιος του χάραξε στο μέτωπο το σημείο του σταυρού και τον έστειλε όπως άλλοτε ο Δαβίδ απέναντι στον Γολιάθ.

Μπροστά στο πλήθος που ζητωκραύγαζε για τον Λυαίο, ο Νέστορας πλησίασε τον αυτοκράτορα και έβγαλε τον χιτώνα του. Ύψωσε τη φωνή του και είπε `Θεέ του Δημητρίου, έλα να με βοηθήσεις`. Με την πρώτη κίνηση, την ώρα που ο γίγαντας έπιανε τον νέο, εκείνος έστρεψε το μαχαίρι και του το κάρφωσε θανάσιμα στην καρδιά.

Όλοι έμειναν άναυδοι από τη σκηνή και απορούσαν πώς ο βάρβαρος σωριάστηκε αμέσως από τη δύναμη ενός παιδιού. Ο αυτοκράτορας έβραζε από τον θυμό και έδωσε εντολή να αποκεφαλίσουν τον Νέστορα έξω από την πόλη. Είχε ακούσει από το στόμα του νέου το όνομα του Δημητρίου και υποπτεύθηκε πως ο άγιος είχε κάνει κάποια μαγεία.

Διέταξε λοιπόν τους φρουρούς να τον σκοτώσουν με τις λόγχες μέσα στην υπόγεια φυλακή, χωρίς δίκη. Μερικοί χριστιανοί ήταν παρόντες την ώρα της εκτέλεσης και περίμεναν να φύγουν οι στρατιώτες. Έπειτα έθαψαν το σώμα του με ευλάβεια και δέος.

Ο Λούπος, ο πιστός υπηρέτης του αγίου, βρισκόταν επίσης εκεί πριν από την ταφή. Πήρε τον χιτώνα του μάρτυρα ποτισμένο με το αίμα του και φόρεσε στο δάχτυλό του το βασιλικό δαχτυλίδι που του ανήκε. Με τα δύο αυτά κειμήλια ο Λούπος έκανε πολλά θαύματα και θεράπευσε ασθένειες ψυχικές και σωματικές μέσα στην πόλη.

Όταν ο Μαξιμιανός έμαθε τα γεγονότα, έστειλε στρατιώτες και αποκεφάλισαν και τον πιστό υπηρέτη του μάρτυρα. Έτσι ο Λούπος ακολούθησε τον κύριό του στις αιώνιες σκηνές με την ίδια ομολογία πίστεως. Ο Θεός παραχώρησε από τότε να αναβλύζει θεραπευτικό μύρο από το σώμα του αγίου.

Εδώ και δεκαεπτά αιώνες περίπου, ο άγιος Δημήτριος έδειξε πολλές φορές τη φιλόστοργη αγάπη του προς τη Θεσσαλονίκη και τους κατοίκους της. Την προστάτεψε από εφόδους βαρβάρων, την έσωσε από φοβερές επιδημίες και από τους λιμούς της πείνας. Θεράπευσε αμέτρητους ασθενείς και παρηγόρησε όσους βρίσκονταν σε θλίψη και δοκιμασία.

Στα χρόνια του Ιουστινιανού, όταν θέλησαν να μεταφέρουν τμήμα των λειψάνων του στην Κωνσταντινούπολη, μια στήλη φωτιάς ξεπήδησε από τη λάρνακα και εμπόδισε την αποκόλληση. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαυρικίου, όταν Άβαροι και Σλάβοι πολιόρκησαν την πόλη με χιλιάδες στρατιώτες, φάνηκε ο άγιος πάνω στα τείχη ως ένοπλος πολεμιστής και έτρεψε τους εχθρούς σε φυγή. Σε άλλη περίσταση εμφανίστηκε σε καράβια του Αιγαίου και τα οδήγησε φορτωμένα στάρι στη λιμοκτονούσα πόλη.

Τα θαύματά του είναι τόσα, ώστε όποιος θα τολμούσε να τα μετρήσει θα έμοιαζε με εκείνον που προσπαθεί να μετρήσει τους κόκκους της άμμου της θάλασσας.