Η μετάθεση της εικόνας του Αγίου Δημητρίου στην Κωνσταντινούπολη

Ο αυτοκράτορας Μανουήλ ο Κομνηνός βάδιζε προς τον πόλεμο κατά της Σικελίας, όταν τον συνάντησε ο ηγούμενος Ιωσήφ σε ένα μικρό χωριό κοντά στη Βέρροια. Ο ηγούμενος του ζήτησε κάτι σπάνιο και τολμηρό, να φύγει η ιερή εικόνα του Αγίου Δημητρίου από τον τάφο του στη Θεσσαλονίκη και να φτάσει στη Βασιλεύουσα. Η ιστορική αυτή μετάθεση συντελέστηκε στα χρόνια του δωδέκατου αιώνα μετά Χριστόν, όταν στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος της Κωνσταντινούπολης ηγούμενος ήταν ο Ιωσήφ.

Ο αυτοκράτορας είχε ξεκινήσει την εκστρατεία του τον μήνα Μάρτιο, με σκοπό να αντιμετωπίσει τους Νορμανδούς της Σικελίας που απειλούσαν το Ρωμαϊκό βασίλειο. Ο ηγούμενος Ιωσήφ είχε αναγκαίες υποθέσεις και αναζήτησε επειγόντως τον βασιλέα. Δεν τον βρήκε όμως στη Θεσσαλονίκη, όπως ήλπιζε, αλλά σε χωριό ονομαζόμενο Ντομπροχούβιστα, που απέχει δύο μίλια από τη Βέρροια και δύο ημέρες οδοιπορίας από τη Θεσσαλονίκη.

Εκεί συναντήθηκαν ο πνευματικός άνδρας και ο αυτοκράτορας, και άρχισε μια συζήτηση που θα έμενε ιστορική για την Ορθοδοξία. Μέσα σε αυτή τη συνάντηση ο ηγούμενος εξέφρασε ταπεινά την επιθυμία του προς τον αυτοκράτορα, ζητώντας μια χάρη μοναδική και πνευματικά πολύτιμη. Παρακάλεσε τον Μανουήλ να αναπληρώσει το υστέρημα που είχαν αφήσει οι προηγούμενοι βασιλείς πρόγονοί του, και να εμπλουτίσει την οικογενειακή του μονή του Παντοκράτορος.

Συγκεκριμένα του ζήτησε να μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη η αρχαία εικόνα του Αγίου Δημητρίου, η οποία στεκόταν επάνω στον ίδιο τον τάφο και τη σορό του μυροβλύτη μάρτυρα. Ο βασιλεύς άκουσε με προσοχή το αίτημα και το δέχθηκε αμέσως με μεγάλη χαρά και πνευματική συγκίνηση. Δίχως καθυστέρηση έγραψε επιστολή προς τον δούκα της Θεσσαλονίκης και χαρτουλάριο Βασίλειο, δίνοντας σαφή και αυστηρή εντολή.

Διέταξε να κατασκευαστεί νέα εικόνα και να τοποθετηθεί επάνω στον τάφο του Αγίου Δημητρίου. Την επιστασία ανέλαβε ο Ιωάννης Σμενιώτης, επίτροπος των κτημάτων και μετοχίων της Μονής Παντοκράτορος στη Θεσσαλονίκη. Η παλαιά και αρχαία εικόνα του μάρτυρα έπρεπε να ξεκινήσει το ταξίδι της προς την Πόλη χωρίς αναβολή.

Η εντολή του βασιλέως έγινε αμέσως έργο και η νέα εικόνα κατασκευάστηκε με σπάνια λαμπρότητα και επιμέλεια. Οι τεχνίτες χρησιμοποίησαν χρυσάφι και ασήμι, και η νέα εικόνα βγήκε ωραιότερη και μεγαλύτερη από την παλαιά. Τοποθετήθηκε με μεγάλη ευλάβεια επάνω στον θείο και μυροβλύτη τάφο του Αγίου Δημητρίου, για να δέχεται την προσκύνηση των πιστών.

Η παλαιά όμως εικόνα είχε δική της ξεχωριστή και θαυμαστή μορφή που τη διέκρινε από κάθε άλλη απεικόνιση του Αγίου. Παρουσίαζε τον μεγαλομάρτυρα Δημήτριο όρθιο, με τα χέρια του υψωμένα προς τον ουρανό σε στάση παράκλησης και δέησης. Αυτή ακριβώς η σεβάσμια και αρχαία εικόνα ξεκίνησε το ταξίδι της προς τη Βασιλεύουσα.

Όταν η είδηση έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, ολόκληρη η πόλη συγκινήθηκε και ετοιμάστηκε για μια μεγάλη υποδοχή. Οι άρχοντες της συγκλήτου, οι ιερωμένοι και οι λαϊκοί κινητοποιήθηκαν αμέσως. Οι Μοναχοί του Παντοκράτορος βγήκαν επικεφαλής της προϋπάντησης με ιερή λαχτάρα και βαθιά πνευματική προσμονή.

Όλοι μαζί προχώρησαν έξω από την Κωνσταντινούπολη, σε απόσταση επτά μιλίων από τα τείχη της Βασιλεύουσας. Εκεί υποδέχθηκαν την εικόνα με αυτοκρατορική δορυφορία και μεγαλόπρεπη προπομπή, όπως ταίριαζε στον μεγάλο μυροβλύτη. Οι ύμνοι και οι ωδές ακούγονταν παντού, ενώ οι λαμπάδες έκαιγαν και τα θυμιάματα ευωδίαζαν τον αέρα.

Έτσι μέσα σε ατμόσφαιρα κατάνυξης οδήγησαν την ιερή εικόνα στο Μοναστήρι του Παντοκράτορος. Η πανηγυρική είσοδος έγινε στις είκοσι τρεις του μηνός Οκτωβρίου, ημέρα που έμεινε στη μνήμη της Πόλης. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα ο λαός των Χριστιανών έτρεχε ακατάπαυστα προς την εικόνα.

Δεν συνέρρεαν μόνο οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, αλλά και πλήθη πιστών από τα έξωθεν μέρη της πρωτεύουσας. Όλοι προσκυνούσαν τη θαυμαστή εικόνα του Αγίου χωρίς διακοπή, ημέρα και νύχτα. Η προσκύνηση κράτησε από τις είκοσι τρεις έως τις είκοσι έξι του Οκτωβρίου, οπότε ήταν η κυρία εορτή του μεγαλομάρτυρα.

Εκείνη η εορτή υπήρξε χαριστήρια, λαμπρότερη και πανηγυρικότερη από κάθε προηγούμενη χρονιά. Η μετάθεση της ιερής εικόνας πραγματοποιήθηκε για πολλούς και βαθιά σημαντικούς λόγους που σημείωσαν οι παλαιοί συναξαριστές. Πρώτος λόγος ήταν να αποτελέσει η εικόνα μεγάλο στολισμό, φύλακα και βοηθό της σεβάσμιας βασιλικής Μονής του Παντοκράτορος.

Δεύτερος λόγος ήταν να γίνει η εικόνα προστάτης του ίδιου του βασιλέως Κομνηνού και των διαδόχων του στον αυτοκρατορικό θρόνο. Πίστευαν ότι με την αόρατη δύναμή του ο Άγιος θα διώχνει από μακριά τους εχθρούς του Ρωμαϊκού βασιλείου και δεν θα τους αφήνει να πλησιάζουν. Τρίτος λόγος ήταν η φύλαξη ολόκληρης της Βασιλεύουσας των πόλεων από κάθε ορατό και αόρατο κίνδυνο.

Το Μοναστήρι του Παντοκράτορος είχε ιδρυθεί από τον αυτοκράτορα Ιωάννη τον Κομνηνό, ή κατά άλλους από τη σύζυγό του Ειρήνη. Βρισκόταν πλησίον του ναού των Αγίων Αποστόλων και σε αυτό φυλάσσονταν πολλά αξιόλογα ιερά κειμήλια. Ανάμεσά τους ξεχώριζε η εικόνα της Θεοτόκου που είχε ζωγραφίσει ο ευαγγελιστής Λουκάς.

Έμειναν εκεί επτακόσιοι μοναχοί του τάγματος του Αγίου Αντωνίου, και το μοναστήρι σήμερα ονομάζεται Ζεϊρέκι. text = """%$ Η μετάθεση της εικόνας του Αγίου Δημητρίου στην Κωνσταντινούπολη $% Έμειναν εκεί επτακόσιοι μοναχοί του τάγματος του Αγίου Αντωνίου, και το μοναστήρι σήμερα ονομάζεται Ζεϊρέκι

"Ο αυτοκράτορας Μανουήλ ο Κομνηνός βάδιζε προς τον πόλεμο κατά της Σικελίας, όταν τον συνάντησε ο ηγούμενος Ιωσήφ σε ένα μικρό χωριό κοντά στη Βέρροια "Ο ηγούμενος του ζήτησε κάτι σπάνιο και τολμηρό, να φύγει η ιερή εικόνα του Αγίου Δημητρίου από τον τάφο του στη Θεσσαλονίκη και να φτάσει στη Βασιλεύουσα "Η ιστορική αυτή μετάθεση συντελέστηκε στα χρόνια του δωδέκατου αιώνα μετά Χριστόν, όταν στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος της Κωνσταντινούπολης ηγούμενος ήταν ο Ιωσήφ

"Ο αυτοκράτορας είχε ξεκινήσει την εκστρατεία του τον μήνα Μάρτιο, με σκοπό να αντιμετωπίσει τους Νορμανδούς της Σικελίας που απειλούσαν το Ρωμαϊκό βασίλειο "Ο ηγούμενος Ιωσήφ είχε αναγκαίες υποθέσεις και αναζήτησε επειγόντως τον βασιλέα Let me also check rule about avoiding participles – "ζητώντας" is "-ώντας" participle.

Also "δίνοντας". %$ Η μετάθεση της εικόνας του Αγίου Δημητρίου στην Κωνσταντινούπολη $% Ο αυτοκράτορας Μανουήλ ο Κομνηνός βάδιζε προς τον πόλεμο κατά της Σικελίας, όταν τον συνάντησε ο ηγούμενος Ιωσήφ σε χωριό κοντά στη Βέρροια.

Ο ταπεινός εκείνος μοναχός θα του ζητούσε να ξεκινήσει η ιερή εικόνα του Αγίου Δημητρίου από τον τάφο της Θεσσαλονίκης προς τη Βασιλεύουσα. Ο αυτοκράτορας είχε ξεκινήσει την εκστρατεία του τον μήνα Μάρτιο, για να αντιμετωπίσει τους Νορμανδούς της Σικελίας που απειλούσαν το Ρωμαϊκό βασίλειο. Ο ηγούμενος Ιωσήφ είχε αναγκαίες υποθέσεις και έτρεξε επειγόντως να ανταμώσει τον βασιλέα στη μακρινή στρατιωτική του πορεία.

Δεν τον βρήκε όμως στη Θεσσαλονίκη, όπως ήλπιζε, αλλά σε ένα μικρό και άσημο χωριό ονομαζόμενο Ντομπροχούβιστα. Το χωριό αυτό απείχε δύο μίλια από τη Βέρροια και δύο ολόκληρες ημέρες οδοιπορίας από τη Θεσσαλονίκη. Εκεί συναντήθηκαν ο πνευματικός άνδρας και ο αυτοκράτορας, και άρχισε μια συνομιλία που θα έμενε ιστορική για την Ορθοδοξία.

Μέσα σε αυτή τη συνάντηση ο ηγούμενος εξέφρασε ταπεινά την επιθυμία του και ζήτησε μια χάρη μοναδική και πνευματικά πολύτιμη. Παρακάλεσε τον Μανουήλ να αναπληρώσει το υστέρημα που είχαν αφήσει οι προηγούμενοι βασιλείς πρόγονοί του στην οικογενειακή τους μονή. Εννοούσε τη βασιλική Μονή του Παντοκράτορος, που έπρεπε επιτέλους να εμπλουτιστεί με κάποιο ιερό κειμήλιο μεγάλης αξίας.

Συγκεκριμένα του ζήτησε να μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη η αρχαία εικόνα του Αγίου Δημητρίου, η οποία στεκόταν επάνω στον ίδιο του τον τάφο. Δίχως καμία καθυστέρηση έγραψε επιστολή προς τον δούκα της Θεσσαλονίκης και χαρτουλάριο Βασίλειο, και έδωσε σαφή και αυστηρή εντολή. Διέταξε να κατασκευαστεί νέα εικόνα και να τοποθετηθεί επάνω στον τάφο του Αγίου Δημητρίου, στη θέση της παλαιάς.

Την επιστασία του έργου ανέλαβε ο Ιωάννης Σμενιώτης, επίτροπος των κτημάτων και μετοχίων της Μονής Παντοκράτορος στη Θεσσαλονίκη. Η παλαιά και σεβάσμια εικόνα του μάρτυρα έπρεπε αμέσως να ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι της προς τη Βασιλεύουσα. Η εντολή του βασιλέως έγινε αμέσως έργο και η νέα εικόνα κατασκευάστηκε με σπάνια λαμπρότητα και αξιοθαύμαστη επιμέλεια από τους τεχνίτες.

Οι μάστορες χρησιμοποίησαν χρυσάφι και ασήμι, και η νέα εικόνα βγήκε ωραιότερη και μεγαλύτερη από την παλαιά. Τοποθετήθηκε με ευλάβεια επάνω στον θείο και μυροβλύτη τάφο του Αγίου Δημητρίου, για να δέχεται την προσκύνηση των πιστών. Παρουσίαζε τον μεγαλομάρτυρα Δημήτριο όρθιο, με τα χέρια του υψωμένα προς τον ουρανό σε στάση δέησης και θερμής παράκλησης.

Αυτή ακριβώς η σεβάσμια και αρχαία εικόνα ξεκίνησε επιτέλους το πολυπόθητο ταξίδι της προς τη μεγάλη πόλη της Κωνσταντινούπολης. Όταν η είδηση έφτασε στη Βασιλεύουσα, ολόκληρη η πόλη συγκινήθηκε και ετοιμάστηκε για μια μεγαλόπρεπη και πανηγυρική υποδοχή. Οι άρχοντες της συγκλήτου, οι ιερωμένοι και οι λαϊκοί κινητοποιήθηκαν αμέσως για να τιμήσουν τον Άγιο Δημήτριο.

Οι Μοναχοί του Παντοκράτορος βγήκαν επικεφαλής της προϋπάντησης με ιερή λαχτάρα και βαθιά πνευματική προσμονή για το ιερό κειμήλιο. Όλοι μαζί προχώρησαν έξω από την Κωνσταντινούπολη, σε απόσταση επτά ολόκληρων μιλίων από τα τείχη της Βασιλεύουσας πόλης. Εκεί υποδέχθηκαν την ιερή εικόνα με αυτοκρατορική δορυφορία και μεγαλόπρεπη προπομπή, όπως ταίριαζε στον μεγάλο μυροβλύτη μάρτυρα.

Οι ύμνοι και οι ωδές ακούγονταν παντού, ενώ οι λαμπάδες έκαιγαν και τα θυμιάματα ευωδίαζαν τον φθινοπωρινό αέρα. Έτσι μέσα σε ατμόσφαιρα βαθιάς κατάνυξης οδήγησαν τη σεβάσμια εικόνα στο Μοναστήρι του Παντοκράτορος της Βασιλεύουσας. Η πανηγυρική είσοδος έγινε στις είκοσι τρεις του μηνός Οκτωβρίου, μια ημέρα που έμεινε για πάντα στη μνήμη της Πόλης.

Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα ο λαός των Χριστιανών έτρεχε ακατάπαυστα προς την εικόνα του μυροβλύτη Αγίου. Δεν συνέρρεαν μόνο οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, αλλά και πλήθη πιστών από τα έξωθεν μέρη της μεγάλης πρωτεύουσας. Όλοι προσκυνούσαν τη θαυμαστή εικόνα του Αγίου χωρίς διακοπή, ημέρα και νύχτα, με μεγάλη πίστη και ευλάβεια.

Η προσκύνηση κράτησε από τις είκοσι τρεις έως τις είκοσι έξι του Οκτωβρίου, ημέρα της κυρίας εορτής του μεγαλομάρτυρα. Η εορτή εκείνη υπήρξε χαριστήρια, λαμπρότερη και πανηγυρικότερη από κάθε άλλη προηγούμενη χρονιά της Βασιλεύουσας. Η μετάθεση της ιερής εικόνας πραγματοποιήθηκε για πολλούς και βαθιά σημαντικούς λόγους που σημείωσαν αργότερα οι παλαιοί συναξαριστές της Εκκλησίας.

Πρώτος λόγος ήταν να αποτελέσει η εικόνα μέγα στολισμό, φύλακα και βοηθό της σεβάσμιας βασιλικής Μονής του Παντοκράτορος. Πίστευαν ότι με την αόρατη δύναμή του ο Άγιος θα διώχνει από μακριά τους εχθρούς του Ρωμαϊκού βασιλείου. Τρίτος λόγος ήταν η φύλαξη ολόκληρης της Βασιλεύουσας των πόλεων από κάθε ορατό και αόρατο κίνδυνο των καιρών.

Βρισκόταν πλησίον του μεγάλου ναού των Αγίων Αποστόλων, και σε αυτό φυλάσσονταν πολλά αξιόλογα και πανίερα κειμήλια. Ανάμεσά τους ξεχώριζε η εικόνα της Θεοτόκου που είχε ζωγραφίσει ο ίδιος ο ευαγγελιστής Λουκάς. Έμειναν εκεί επτακόσιοι μοναχοί του τάγματος του Αγίου Αντωνίου, και το μοναστήρι αυτό σήμερα ονομάζεται Ζεϊρέκι.

"Ο αυτοκράτορας Μανουήλ ο Κομνηνός βάδιζε προς τον πόλεμο κατά της Σικελίας, όταν τον συνάντησε ο ηγούμενος Ιωσήφ σε χωριό κοντά στη Βέρροια " → Let me count: Ο(1) αυτοκράτορας(2) Μανουήλ(3) ο(4) Κομνηνός(5) βάδιζε(6) προς(7) τον(8) πόλεμο(9) κατά(10) της(11) Σικελίας(12) όταν(13) τον(14) συνάντησε(15) ο(16) ηγούμενος(17) Ιωσήφ(18) σε(19) χωριό(20) κοντά(21) στη(22) Βέρροια(23) = 23 ✓ "Ο ταπεινός εκείνος μοναχός θα του ζητούσε να ξεκινήσει η ιερή εικόνα του Αγίου Δημητρίου από τον τάφο της Θεσσαλονίκης προς τη Βασιλεύουσα

" → Ο(1) ταπεινός(2) εκείνος(3) μοναχός(4) θα(5) του(6) ζητούσε(7) να(8) ξεκινήσει(9) η(10) ιερή(11) εικόνα(12) του(13) Αγίου(14) Δημητρίου(15) από(16) τον(17) τάφο(18) της(19) Θεσσαλονίκης(20) προς(21) τη(22) Βασιλεύουσα(23) = 23 ✓ "Ο αυτοκράτορας είχε ξεκινήσει την εκστρατεία του τον μήνα Μάρτιο, για να αντιμετωπίσει τους Νορμανδούς της Σικελίας που απειλούσαν το Ρωμαϊκό βασίλειο " → Ο(1) αυτοκράτορας(2) είχε(3) ξεκινήσει(4) την(5) εκστρατεία(6) του(7) τον(8) μήνα(9) Μάρτιο(10) για(11) να(12) αντιμετωπίσει(13) τους(14) Νορμανδούς(15) της(16) Σικελίας(17) που(18) απειλούσαν(19) το(20) Ρωμαϊκό(21) βασίλειο(22) = 22 ✓

"Ο ηγούμενος Ιωσήφ είχε αναγκαίες υποθέσεις και έτρεξε επειγόντως να ανταμώσει τον βασιλέα στη μακρινή στρατιωτική του πορεία "Δεν τον βρήκε όμως στη Θεσσαλονίκη, όπως ήλπιζε, αλλά σε ένα μικρό και άσημο χωριό ονομαζόμενο Ντομπροχούβιστα " → Δεν(1) τον(2) βρήκε(3) όμως(4) στη(5) Θεσσαλονίκη(6) όπως(7) ήλπιζε(8) αλλά(9) σε(10) ένα(11) μικρό(12) και(13) άσημο(14) χωριό(15) ονομαζόμενο(16) Ντομπροχούβιστα(17) = 17 ✓

Let me revise to "που ονομαζόταν Ντομπροχούβιστα". Also "ονομάζεται" – that's not a participle, it's a verb "ονομαζόμενο" IS a participle, must replace.

Also: "ονομαζομένο" → passive participle. – "υψωμένα" – participle, replace with finite verb – "ονομαζόμενο" – participle

– "ξεκινήσει" – not participle – "κατασκευαστεί" – subjunctive, fine – "τοποθετηθεί" – subjunctive, fine

Let me also check section 2: "είχαν αφήσει" – perfect tense, fine. Ο ηγούμενος Ιωσήφ