Shën Dhimitri Myroblytis i Selanikut

Një prokonsull i ri i Selanikut, i veshur me klamikën e një zyrtari romak, qëndroi përpara Maksimianit dhe rrëfeu hapur Krishtin. Disa orë më vonë, në një banjë nëntokësore, shtizat e ushtarëve ia shpuan trupin teksa po qëndronte duke u falur. Kështu u vulos jeta e Shën Dhimitrit, Martirit Myroblet të Selanikut. Ai rridhte nga një nga familjet më aristokrate të krahinës së Maqedonisë dhe jetoi në fillim të shekullit të katërt pas Krishtit. Bashkëqytetarët e vlerësuan për lindjen e tij fisnike, hirin e pamjes, virtytin, mençurinë dhe mirësinë. Pavarësisht moshës së re, ai e njihte në mënyrë të përsosur artin e luftës dhe Galerius, atëherë Cezari i Lindjes, e kishte emëruar gjeneral të trupave të Thesalisë dhe guvernator të Greqisë. Por zyrat nuk ia ndryshuan zemrën dhe nuk e privuan nga masa e gjërave thelbësore. Besimi në Krishtin e kishte ndryshuar thellësisht dhe ai vetë e përçmoi lavdinë e botës. Pjesa më e madhe e kohës së tij kaloi në mësimin publik dhe duke shpjeguar fjalën e Perëndisë. Fjalimi i tij ishte bindës dhe vetë jeta e tij u bë një aplikim drejtësie, paqeje dhe dashurie për vëllezërit. Shumë paganë u bënë të krishterë falë predikimit të tij, pavarësisht nga persekutimet mizore që kishte predikuar perandori. Maksimianusi ishte triumfues në atë kohë kundër skithëve dhe gjatë kthimit nga Roma u ndal në Selanik për të mbledhur turmën për flijime. Disa paganë, xhelozë për suksesin e fjalimit të Dhimitrit, përfituan nga prania e perandorit dhe e denoncuan atë si të krishterë. Befasia e sundimtarit u kthye shpejt në zemërim të ashpër kur mësoi se Dhimitri kishte predikuar me sukses në mbledhjet zyrtare. Me urdhër të tij e arrestuan dhe e mbyllën në një qeli të ngushtë dhe të errët, në pjesën e nëndheshme dhe të papastër të një banjë. Thuhet se një akrep iu afrua këmbës për ta thumbuar, por me shenjën e kryqit martiri ia zhduku. Ai mbeti vetëm në lagështirën dhe erën e keqe të atij vendi pa asnjë protestë. Plot gëzim, ai reflektoi për bashkimin e tij të shkurtër me pasionin shpëtues të Krishtit dhe priti në heshtje orën e martirizimit të tij. Maksimian kishte organizuar gara gladiatorësh në amfiteatër për nder të triumfit të tij. Ai kishte sjellë me vete një burrë të madh me forcë herkuliane, të quajtur Lyaeus, nga fisi i vandalëve. Ai ishte aq i fortë dhe i zoti, sa askush nuk i ishte kundërvënë deri atëherë. Nestor, një i ri i krishterë, duke parë krenarinë boshe të perandorit pranë gjigantit, vendosi të provojë se fuqia e vërtetë i përket vetëm Krishtit. Ai vrapoi te Dhimitri dhe kërkoi bekimin dhe mbrojtjen e tij për përballjen. Shenjtori gdhendi shenjën e kryqit në ballin e tij dhe e dërgoi atë si Davidii më parë kundër Goliathit. Përpara turmës që brohoriste për Lyaeus, Nestor iu afrua perandorit dhe hoqi tunikën e tij. Ai ngriti zërin dhe tha: "Zoti i Dhimitrit, eja dhe më ndihmo". Në lëvizjen e parë, teksa gjiganti e kapi të riun, ai ktheu thikën dhe e zhyti për vdekje në zemër. Të gjithë mbetën të shtangur nga skena dhe pyesnin veten sesi barbari u rrëzua menjëherë nga forca e një fëmije. Perandori po ziente nga zemërimi dhe urdhëroi që Nestorit t'i prisnin kokën jashtë qytetit. Ai kishte dëgjuar emrin e Dhimitri nga goja e të riut dhe dyshoi se shenjtori kishte bërë ndonjë magji. Kështu ai urdhëroi rojet që ta vrisnin me shtizat e tyre në burgun e nëndheshëm, pa gjyq. Disa të krishterë ishin të pranishëm në momentin e ekzekutimit dhe prisnin largimin e ushtarëve. Pastaj e varrosën trupin e tij me nderim dhe frikë. Lupus, shërbëtori besnik i shenjtorit, ishte gjithashtu atje përpara varrimit. Mori rrobën e dëshmorit të lagur në gjak dhe vuri në gisht unazën mbretërore që i përkiste. Me këto dy relike, Lupusi bëri shumë mrekulli dhe shëroi sëmundjet mendore dhe fizike në qytet. Kur Maksimiani mësoi për ngjarjet, dërgoi ushtarë dhe ata ia prenë kokën shërbëtorit besnik të dëshmorit. Kështu Ujku e ndoqi zotërinë e tij në skenat e përjetshme me të njëjtin rrëfim besimi. Zoti dha që atëherë që mirrë shëruese të rridhte nga trupi i shenjtorit. Për rreth shtatëmbëdhjetë shekuj, Shën Dhimitri ka treguar shumë herë dashurinë e tij filantropike për Selanikun dhe banorët e tij. Ai e mbrojti atë nga sulmet barbare, e shpëtoi atë nga epidemitë dhe zitë e tmerrshme. Ai shëroi shumë të sëmurë dhe ngushëlloi ata që ishin në pikëllim dhe sprovë. Në vitet e Justiniianit, kur donin të transferonin një pjesë të eshtrave të tij në Kostandinopojë, një shtyllë zjarri doli nga urna dhe pengoi shkëputjen. Në vitet e perandorit Maurice, kur avarët dhe sllavët rrethuan qytetin me mijëra ushtarë, shenjtori u shfaq në mure si një luftëtar i armatosur dhe i vrau armiqtë. Në një rast tjetër ai u shfaq në anijet e Egjeut dhe i çoi të ngarkuara me grurë në qytetin e uritur. Mrekullitë e tij janë aq të shumta sa kushdo që guxon t'i numërojë do të ishte si ai që përpiqet të numërojë kokrrat e rërës në det.