Οι αδελφές που γιάτρευαν δωρεάν στο σπήλαιο

Στην Ταρσό της Κιλικίας, δύο μορφωμένες αδελφές παράτησαν περιουσία και σπίτι για να μάθουν την ιατρική τέχνη και να την προσφέρουν εντελώς δωρεάν. Έτρεχαν οι ίδιες στους αρρώστους, χωρίς να ζητούν αμοιβή, και μαζί με το σώμα φρόντιζαν και την ψυχή κάθε ανθρώπου που συναντούσαν. Οι Αγίες Ζηναΐδα και Φιλονίλλα έζησαν τον πρώτο μετά Χριστόν αιώνα και κατάγονταν από την Ταρσό της Κιλικίας.

Ορισμένοι παλαιοί συναξαριστές τις θεωρούν συγγενείς του Αποστόλου Παύλου, αν και τα ονόματά τους δεν έχουν εβραϊκή ρίζα. Ήταν γυναίκες με θερμή πίστη, με σπάνια μόρφωση για την εποχή τους και με βαθιά γνώση της ιατρικής επιστήμης. Εξασκούσαν την τέχνη της θεραπείας με φιλανθρωπία και αδελφική αγάπη προς κάθε άνθρωπο που υπέφερε.

Δεν περίμεναν τους ασθενείς να φτάσουν σε αυτές, αλλά οι ίδιες έσπευδαν στα σπίτια και στα κρεβάτια του πόνου. Η θεραπευτική τους ικανότητα ενεργούσε πάντοτε με επιτυχία, καθώς ενισχυόταν από τη Θεία Χάρη που τις συνόδευε. Άφησαν τη μητέρα τους και αρνήθηκαν τα υπάρχοντά τους, για να αφιερωθούν σε ένα έργο αληθινά αποστολικό.

Η ζωή τους έγινε διακονία προς τους πάσχοντες και κήρυγμα της πίστεως μέσα στον πόνο των ανθρώπων. Η παροχή των ιατρικών τους υπηρεσιών τις βοηθούσε θαυμάσια να εργαστούν παράλληλα και για τη διάδοση της χριστιανικής πίστεως. Δίπλα σε κάθε άρρωστο και στην οικογένειά του γίνονταν διδασκάλισσες του Ευαγγελίου με τρόπο απλό και ζεστό.

Παρηγορούσαν με τα λόγια τους και μαλάκωναν με την αγάπη τους καρδιές που είχαν πληγωθεί από τις συμφορές της ζωής. Αξιώθηκαν μάλιστα να οδηγήσουν αρκετούς απίστους στη χριστιανική ζωή και στη γνώση του αληθινού Θεού. Κάποια στιγμή έφτασαν στην πόλη Δημητριάδα, όπου εγκαταστάθηκαν σε ένα σπήλαιο κοντά στα όριά της.

Εκεί συνέχισαν τον ίδιο τρόπο ζωής, με αδιάλειπτη προσευχή και ακούραστο κόπο για τους ανθρώπους. Σύντομα οι κάτοικοι της Δημητριάδας έμαθαν πως υπήρχαν δύο γυναίκες γιατροί που θεράπευαν με χαρά και χωρίς καμία απαίτηση. Η Ζηναΐδα γιάτρευε κάθε ασθένεια όσων κατέφευγαν σε αυτήν, ενώ η Φιλονίλλα επιδιδόταν σε μακροχρόνιες νηστείες και αγρυπνίες.

Με την άσκησή της η Φιλονίλλα επιτέλεσε πολλές θαυματουργές θεραπείες και άλλα σημεία που μαρτυρούσαν τη χάρη του Θεού. Οι δύο αδελφές μετέτρεψαν το σπήλαιο σε τόπο ιατρείου, προσευχής και ιεραποστολής μαζί. Μία νύχτα, ειδωλολάτρες της περιοχής έφτασαν κρυφά στο σπήλαιο όπου ζούσαν οι δύο αδελφές.

Με μανία τις λιθοβόλησαν και τις δύο, μέσα στο ίδιο το καταφύγιο της προσευχής και της φιλανθρωπίας τους. Έτσι η Ζηναΐδα και η Φιλονίλλα παρέδωσαν την ψυχή τους ειρηνικά στον Κύριο που τόσο αγάπησαν. Έλαβαν από τον Χριστό τους άφθαρτους στεφάνους της δόξας ως μάρτυρες της πίστεως και της αγάπης.

Ο υμνογράφος τις ψάλλει με δύο σύντομους στίχους, που λένε ότι κοιμήθηκαν ειρηνικά οι φίλες της ειρήνης. Η μνήμη τους τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την ενδέκατη Οκτωβρίου κάθε έτους. Ο βίος των δύο αδελφών αποτελεί φωτεινό παράδειγμα έμπρακτης πίστεως και ανιδιοτελούς προσφοράς προς τον συνάνθρωπο.

Παραιτήθηκαν από κάθε γήινο αγαθό για να υπηρετήσουν τον πάσχοντα άνθρωπο σώμα και ψυχή. Έζησαν ως φτωχές μέσα στο σπήλαιο, αλλά πλούτισαν αμέτρητες ψυχές με την παρηγοριά τους. Η επιστήμη τους έγινε εργαλείο της αγάπης και η αγάπη τους έγινε δρόμος για τη γνώση του Χριστού.

Δεν χώρισαν ποτέ τη θεραπεία του σώματος από τη σωτηρία της ψυχής στους ανθρώπους. Έτσι αναδείχθηκαν αληθινές διάκονοι του Θεού και πρότυπα για κάθε γενιά πιστών χριστιανών.