Ιωακείμ και Άννα, οι γονείς της Παναγίας

Πενήντα ολόκληρα χρόνια έζησαν μαζί χωρίς παιδί, κουβαλώντας τη σιωπή του σπιτιού τους σαν βαρύ φορτίο μπροστά στα μάτια όλου του Ισραήλ. Όταν ο αρχιερέας απέρριψε τα δώρα του Ιωακείμ στον ναό, εκείνος έφυγε στην έρημο και έμεινε σαράντα μέρες νηστικός, ποτίζοντας με δάκρυα την προσευχή του. Ο δίκαιος Ιωακείμ καταγόταν από τη φυλή του Ιούδα και από τον οίκο του βασιλιά Δαβίδ, ενώ η Άννα προερχόταν από τη φυλή του Λευΐ και ήταν θυγατέρα του ιερέα Ματθάν.

Το ζευγάρι ζούσε στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας, μέσα σε ευσέβεια, φόβο Θεού και πιστή τήρηση όλων των εντολών του νόμου. Είχαν πλούτο υλικό, μα τον μοίραζαν με προσοχή, δίνοντας πάντα ένα μέρος στον ναό και ένα άλλο μέρος στους φτωχούς. Παρά τη δίκαιη ζωή τους, η ατεκνία τους θεωρούνταν στα μάτια των ανθρώπων κατάρα και ντροπή, και τους ακολουθούσε σαν αδιάκοπη πληγή.

Όμως ποτέ δεν γόγγυσαν εναντίον του Θεού, παρά συνέχιζαν με ταπείνωση να ζητούν το έλεός του. Η καρδιά τους έμενε ανοιχτή στην ελπίδα, ακόμη κι όταν τα χρόνια περνούσαν δίχως καμία απάντηση από τον ουρανό. Μια μεγάλη γιορτή ο Ιωακείμ ανέβηκε στον ναό των Ιεροσολύμων για να προσφέρει τα δώρα του μαζί με τους άλλους Ισραηλίτες.

Ο αρχιερέας όμως αρνήθηκε να τα δεχτεί, λέγοντας πως ένας άντρας χωρίς παιδιά δεν έχει την ευλογία του Θεού και δεν αξίζει να προσφέρει θυσία. Ένας Ιουδαίος από τη φυλή του Ρουβήν τον πρόσβαλε επιπλέον, λέγοντας πως δεν είναι άξιος να σταθεί πριν από εκείνον στη θυσία. Βαθιά πληγωμένος και ντροπιασμένος, ο Ιωακείμ δεν γύρισε στο σπίτι του, αλλά τράβηξε στην έρημο, εκεί όπου έβοσκαν τα κοπάδια του.

Έμεινε μόνος, θυμήθηκε τον προπάτορά του Αβραάμ και ικέτευσε τον Θεό να δείξει και σ’ αυτόν το ίδιο έλεος. Σαράντα μέρες δεν γεύτηκε ψωμί, λέγοντας πως τα δάκρυά του θα είναι η τροφή του και η έρημος το σπίτι του. Στο μεταξύ η Άννα, μόλις άκουσε για τη ντροπή του ναού και για τη φυγή του αντρός της, ξέσπασε σε ασταμάτητο κλάμα μέσα στο σπίτι.

Η δούλη της η Ιουδίθ δοκίμασε να την παρηγορήσει, μα η θλίψη της ήταν βαθιά σαν θάλασσα. Κάποια στιγμή η Άννα βγήκε στον κήπο της και κάθισε κάτω από μια δάφνη, για να πάρει λίγη ανάσα από τον πόνο. Σήκωσε τα μάτια στον ουρανό και είδε πάνω στο δέντρο μια φωλιά με μικρά πουλιά να ζητούν την τροφή τους.

Η εικόνα αυτή έσκισε ακόμη πιο πολύ την καρδιά της και άρχισε να θρηνεί για τη μοναξιά της. Έλεγε πως δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με τα πετεινά ούτε με τα ζώα ούτε καν με τη γη, που όλα φέρνουν καρπό στον Δημιουργό τους. Καθώς ικέτευε τον Κύριο να θυμηθεί τη Σάρρα και την Άννα του προφήτη Σαμουήλ, εμφανίστηκε άγγελος και της ανήγγειλε τη γέννηση μιας πανευλογημένης θυγατέρας.

Ταυτόχρονα άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε και στον Ιωακείμ στην έρημο, με την ίδια χαρμόσυνη υπόσχεση. Οι δύο σύζυγοι συναντήθηκαν στην Ωραία Πύλη του ναού και αναγνώρισαν μαζί το μέγα θαύμα. Έτσι γεννήθηκε η Παρθένος Μαρία, αρχή και πρόξενος της σωτηρίας μας.

Όταν εκείνη έγινε τριών ετών, οι γονείς της εκπλήρωσαν το τάμα τους και την αφιέρωσαν στον ναό του Κυρίου με αναμμένες λαμπάδες και ψαλμωδίες. Μετά την αφιέρωση της κόρης τους, οι δίκαιοι γονείς συνέχισαν τη ζωή τους με νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και ελεημοσύνες στους φτωχούς της Ναζαρέτ και της Ιερουσαλήμ. Ο Ιωακείμ κοιμήθηκε εν ειρήνη λίγα χρόνια αργότερα, ενώ η Παναγία ζούσε ήδη μέσα στον ναό του Κυρίου, σε ηλικία ογδόντα περίπου ετών.

Η Άννα, μένοντας χήρα, άφησε τη Ναζαρέτ και ήρθε στα Ιεροσόλυμα, για να βρίσκεται κοντά στην Πανάχραντη θυγατέρα της και στον οίκο του Θεού. Έζησε εκεί δύο χρόνια με συνεχή προσευχή στον ναό και παρέδωσε με γαλήνη το πνεύμα της στον Κύριο, σε ηλικία εβδομήντα εννέα ετών. Η αγία μας Εκκλησία τους ονόμασε Θεοπάτορες, διότι από την κόρη τους γεννήθηκε σαρκικά ο Σωτήρας του κόσμου.

Η μνήμη τους τιμάται την επόμενη του γενεσίου της Θεοτόκου, ως ευχαριστήριος ύμνος προς τους γονείς που έγιναν αφορμή της παγκόσμιας χαράς. Η ιστορία τους διδάσκει πως η υπομονή στη θλίψη και η ταπεινή προσευχή ανοίγουν τελικά τους ουρανούς. Σήμερα τους επικαλούνται με θέρμη όσοι ζευγάρια ζητούν από τον Θεό το δώρο της τεκνογονίας και της ευλογημένης οικογένειας.