Ο Όσιος Σάββας ο Θαυματουργός του Κρυπέτσκ

Μια νύχτα ληστές πλησίασαν τη μονή και αντίκρισαν έναν επιβλητικό Γέροντα με ραβδί, που τους πρόσταξε με αυστηρότητα να μετανοήσουν για τη ζωή τους. Το πρωί κατάλαβαν πως κανείς τέτοιος Γέροντας δεν ζούσε εκεί, αλλά ήταν ο ίδιος ο Όσιος Σάββας από τον ουρανό. Ο όσιος πατέρας μας Σάββας γεννήθηκε και έλαβε την ανατροφή του σε ξένη χώρα, μακριά από τη ρωσική γη.

Εκεί ασπάστηκε τον μοναχικό βίο και κουρεύτηκε μοναχός στο Άγιον Όρος, όπου ασκήθηκε με ζήλο και ταπείνωση. Από εκεί έφτασε στην πόλη του Πσκοβ και εισήλθε στη μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου, που ονομαζόταν Σνετογκόρσκι. Ο ηγούμενος τον δέχτηκε με χαρά και ο Σάββας αναδείχθηκε γενναίος αγωνιστής στους μοναχικούς αγώνες της αδελφότητας.

Η ενάρετη ζωή του γρήγορα του χάρισε έπαινο και δόξα από όλους τους κατοίκους της περιοχής. Όμως ο όσιος απέφευγε τη δόξα των ανθρώπων και αναζητούσε τόπο πιο απόμερο για ησυχία. Έτσι μετέβη στον ποταμό Τόλβα, στη μονή του μεγάλου Ευφροσύνου, που τον δέχτηκε με πατρική αγάπη.

Ο Ευφρόσυνος τού ανέθεσε τα διακονήματα του μοναστηριού, τα οποία ο Σάββας εκτελούσε με προθυμία και βαθιά ταπείνωση. Ύστερα από καιρό, ο Σάββας ζήτησε την ευχή του Γέροντος Ευφροσύνου και αναχώρησε σε έναν τόπο εντελώς έρημο. Απομακρύνθηκε δεκαπέντε μίλια από τη μονή του Ευφροσύνου και έφτασε στη λίμνη που ονομαζόταν Κρυπέτς.

Εκεί εγκαταστάθηκε ολομόναχος μέσα σε μια μικρή σπηλιά, στην καρδιά ενός αδιαπέραστου δάσους. Η τροφή του ήταν ψωμί και νερό, ενώ κάθε Τετάρτη και Παρασκευή δεν έπαιρνε τίποτε στο στόμα του. Οι πονηροί δαίμονες σήκωσαν πόλεμο εναντίον του, όμως ο όσιος τους νικούσε πάντοτε με την αδιάλειπτη προσευχή του.

Μετά από αρκετά χρόνια ερημικής ζωής, άρχισαν να συγκεντρώνονται γύρω του ψυχές που αγαπούσαν τον ασκητικό βίο. Του ζήτησαν με επιμονή να ιδρύσει μοναστήρι και να κτίσει ναό προς τιμήν του αποστόλου και ευαγγελιστή Ιωάννου του Θεολόγου. Ο όσιος αρνήθηκε να αναλάβει ο ίδιος την ηγουμενία και εμπιστεύθηκε την πνευματική διακυβέρνηση στον μοναχό Κασσιανό.

Πλήθος ανθρώπων ερχόταν από το Πσκοβ στον αυστηρό Γέροντα, για να ζητήσουν συμβουλή και θεραπεία. Ο Σάββας τους θεράπευε και τους νουθετούσε με αγάπη, αλλά ποτέ δεν δεχόταν δώρα ή προσφορές από κανέναν επισκέπτη. Κάποτε ο πρίγκιπας του Πσκοβ Γιαροσλάβος Βασίλιεβιτς Ομπολένσκι, που συχνά επισκεπτόταν τη μονή, ξεκίνησε με την άρρωστη σύζυγό του για να συναντήσει τον άγιο Γέροντα.

Ο όσιος τού έστειλε μήνυμα και του ζήτησε να μην εισέλθει στο μοναστήρι μαζί με την πριγκίπισσα. Ο κανόνας του τόπου απαγόρευε αυστηρά την είσοδο γυναικών μέσα στα τείχη της αδελφότητας. Αν παραβίαζε αυτή την πατρική εντολή, η πριγκίπισσα δεν θα λάμβανε καμία θεραπεία από την αρρώστια της.

Ο πρίγκιπας ζήτησε ταπεινά συγχώρεση, διότι από άγνοια παραλίγο να αθετήσει την ιερή τάξη του τόπου. Ο όσιος Σάββας βγήκε έξω από τις πύλες της μονής μαζί με όλη την αδελφότητα. Εκεί τέλεσαν Παράκληση για την αρρώστια της, και η πριγκίπισσα έλαβε αμέσως τη θεραπεία της από την Παναγία.

Με τη μεσολάβηση του ευγνώμονος πρίγκιπα, η μονή έλαβε επίσημο έγγραφο για τις γαίες της και χωράφια προς συντήρηση. Ο πρίγκιπας έκτισε ακόμη γέφυρα μέσα από τα έλη, μήκους χιλίων τετρακοσίων σαζενίων, για να ενώσει τη μονή με τον κόσμο. Συχνά κατέφθανε ο ίδιος για να λάβει την ευλογία του οσίου.

Ο όσιος δίδασκε τους λαϊκούς να φυλάσσουν την αγνότητα του σώματός τους με μεγάλη προσοχή και ευλάβεια. Υπενθύμιζε στους πλούσιους και στους δικαστές να μην πορίζονται τα αγαθά τους εις βάρος των φτωχών αδελφών. Παρακινούσε όλους να αποφεύγουν τις φιλονικίες και να διατηρούν την αγάπη και την ειρήνη μεταξύ τους.

Συμβούλευε να συγχωρούν τα σφάλματα των άλλων με ευγένεια, όπως και ο Κύριος συγχωρεί τις δικές μας ανθρώπινες αδυναμίες. Στη μονή του είχε εισαγάγει από την πρώτη στιγμή αυστηρό κοινοβιακό βίο για όλη την αδελφότητα. Όταν συγκεντρώθηκαν αρκετοί αδελφοί και επαρκή μέσα, στο κελί του υπήρχαν μόνο δύο εικόνες, το μοναχικό του ένδυμα και το κρεβάτι του.

Με αυτή τη φτώχεια δίδασκε τους μοναχούς την αληθινή αποταγή των υλικών αγαθών. Τους πρόσταζε να καλλιεργούν τη γη με τα ίδια τους τα χέρια. Έλεγε πως δεν μπορούμε να ονομάζουμε πατέρες μας τους αρχαίους ασκητές, αν δεν μιμούμαστε τον τρόπο της ζωής τους.

Εκείνοι ζούσαν άστεγοι και φτωχοί σε σπήλαια και ερήμους, υποτάσσοντας τη σάρκα στο πνεύμα με όλη τους τη δύναμη. Δεν γνώριζαν ανάπαυση ούτε ημέρα ούτε νύχτα. Ο όσιος Σάββας έζησε πολλά χρόνια αγωνιζόμενος στη μονή του και στους ασκητικούς του αγώνες.

Τελικά εκοιμήθη εν Κυρίω την εικοστή ογδόη Αυγούστου του έτους χιλίων τετρακοσίων ενενήντα πέντε. Όμως ακόμη και μετά την κοίμησή του δεν εγκατέλειψε ποτέ την αδελφότητα που είχε ιδρύσει με κόπους. Πολλές φορές εμφανίστηκε για να υπερασπιστεί τη μονή από κινδύνους και επιθέσεις εχθρών.

Ο αρχηγός των ληστών που είχαν δει το όραμα μετανόησε ενώπιον του ηγουμένου Σάββα και παρέμεινε για πάντα στη μονή ως μοναχός. Ο όσιος ήταν υψηλός στο ανάστημα, με γενειάδα κάτασπρη σαν χιόνι, στρογγυλή και πυκνή, αλλά όχι πολύ μακριά στο μήκος. Με αυτή τη μορφή εμφανίστηκε στον ιερομόναχο Ησαΐα στα μέσα του δέκατου έκτου αιώνα.

Του φανέρωσε τον τόπο όπου βρίσκονταν τα άφθαρτα και χαριτόβρυτα λείψανά του. Έτσι, το χίλια πεντακόσια πενήντα τέσσερα ανακαλύφθηκαν τα τίμια λείψανα του οσίου. Λίγο αργότερα, το χίλια πεντακόσια πενήντα πέντε, ο ιερέας Βασίλειος από το Πσκοβ συνέγραψε τον Βίο του οσίου κατόπιν αιτήματος της αδελφότητας του Κρυπέτσκ.

Από τότε καθιερώθηκε επίσημα η εορτή της μνήμης του Σάββα.